[Fic] ~ So catch me ~ Part 13
posted on 19 Apr 2010 21:02 by kameryuichi in catch
Part 13 End Part
ตั้งแต่เป็นแฟนจุนซู ยูชอนก็ไม่ได้ไปเที่ยวเตร่ที่ไหนอีก วันๆก็เอาแต่คลุกอยู่กับแฟน จนคุณหญิงแม่ยิ้มแก้มปริ ที่ลูกชายสุดที่รักกลับมาเป็นเด็กดี ไม่ออกแรดนอกบ้าน แถมจุนซูก็เป็นลูกของเพื่อนอีกด้วย อย่างนี้พอเรียนจบ จับแต่งกันซะเลยดีไหมเนี่ย คุณหญิงปาร์คคิดไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปอยู่คนเดียว
“พี่ยูชอน อ่ะ ขี้โกง ไหนบอกเล่นไม่เป็น ชนะตลอดเลย ไม่เอาแล้ว ไม่เล่นแล้ว” จุนซูที่แพ้มาเป็นรอบที่10เริ่มงอแงทันที
“อ้าว พี่ก็เล่นธรรมดา จุนซูแพ้เองนี่”
“ไม่สน ไม่เล่นแล้ว จะกลับบ้าน” พูดจบก็ลุกขึ้นเก็บของ เตรียมตัวกลับบ้านทันที
“ไหนบอกจะอยู่จนถึงตอนเย็นทานข้าวเย็นเป็นเพื่อนพี่ไง” ยูชอนประท้วง
“ไม่เอาแล้ว จุนซูไม่มีอารมณ์ ไปส่งจุนซูเลยนะ”
“โอ๋ๆ ไม่งอนนะครับ ไม่เล่นก็ไม่เล่น จุนซูไปกินข้าวนอกบ้านกับพี่ไหม ไปเดินดูของ ไปช้อปปิ้งก็ได้ จะได้อารมณ์ดี อย่าเพิ่งกลับเลยนะ พี่คิดถึงจุนซูอ่ะ ไหนวันนี้บอกจะอยู่ด้วยทั้งวัน แค่ครึ่งวันก็งอแงแล้ว” ยูชอนพูดพร้อมเดินมาโอบคนตัวเล็กไว้จากข้างหลัง
“คิดถึงอะไร เห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน อย่ามาโม้เลย”
“จริงๆนะ พี่ไม่ให้เห็นจุนซูแป๊บเดียว พี่ก็คิดถึงแล้วอ่ะ จุนซูไม่เป็นอย่างพี่เหรอ” ยูชอนทำเสียงออดอ้อนทันที
“ชิ ไม่เห็นแป๊บเดียว พี่ยูชอนก็หันไปหลีสาวๆน่ะสิ อย่ามาพูดจุนซูเห็นบ่อย”
“ไม่จริ๊งงงงง” ยูชอนปฏิเสธเสียงสูงลิบ เห็นได้ไงเนี่ย อุตส่าห์เนียนแล้วนะ ตาไวเป็นบ้า
“ไม่ ต้องมาทำเสียงสูงเลยนะก็เห็นๆอยู่ อย่าให้จับได้คาหนังคาเขานะ จะเอาให้เละเลย” จุนซูคาดโทษ ยูชอนรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเดี๋ยวงานเข้า
“ว่าแต่ จุนซูจะไปกินข้าวกับพี่ไหมอ่ะ หรือไปดูหนังก็ได้นะ ไปไหม อย่าเพิ่งกลับเลยนะ”
“ไม่เอา จุนซูไม่มีอารมณ์ บอกว่าจะกลับบ้านไง” จุนซูพูดพร้อมสะบัดตัวออกจากวงแขนแฟนสุดหล่อ แต่ยูชอนก็ยังไม่ยอมแพ้ ง้อคนตัวเล็กต่อไป
“น้าๆๆ นานๆเราจะได้อยู่กันสองต่อสองยอย่างนี้สักที ทุกทีต้องมีคนอื่นมาเป็นก้างตลอด น้าๆๆ อยู่กับพี่ก่อนนะ” ยูชอนทำท่าอ้อนอย่างที่ตัวเองคิดว่าน่ารักที่สุด
“ใครว่าไม่เคยอยู่ อยู่ประจำทุกอาทิตย์ต่างหาก พี่ยูชอนไม่ต้องมาอ้าง จุนซูบอกว่าจะกลับไง เบื่อคนขี้โกง”
“โธ่ จุนซูนะจุนซู แค่นี้ก็ทำให้พี่ไม่ได้ พี่ออกจะแสนดี น่ารัก ตามใจทุกอย่าง ขออยู่ด้วยนานๆหน่อยก็ไม่ได้ คนอะไรหน้าตาก็น่ารัก แต่ใจดำชะมัด”
ยู ชอนกระแทกตัวนั่งกับโซฟาอย่างฮึดฮัด แถมด้วยทำแก้มป่องกัดปากอีกต่างหาก เพราะเขารู้ว่าจุนซูชอบให้เขาทำท่านี้เวลางอน ทำท่าแบบนี้ทีไรได้ผลทุกที คนตัวเล็กเดินอมยิ้มมานั่งข้างๆ ยกมือขึ้นมาโบกไปมาหน้ายูชอนเหมือนกำลังง้อเด็กตัวเล็กๆ ทั้งที่เด็กคนนี้ตัวใหญ่กว่าตัวเองตั้งเยอะ
“โอ๋ๆๆ เหม่งไม่งอนนะจ้ะ ปากยิ่งห้อยๆอยู่ ถ้ากัดปากบ่อยๆแบบนี้เดี๋ยวมันก็ไม่ห้อยสิจ้ะ ปากไม่ห้อยไม่น่ารักนะ ก็ได้ๆ งั้นเก็บของก่อนนะ” คนตัวเล็กหันไปเก็บข้าวของที่รื้อออกมาซะเต็มห้องตอนเล่นเกม ในขณะที่เด็กโข่งนั่งยิ้มแก้มปริ ที่อ้อนให้ที่รักอยู่ด้วยทั้งวันได้แล้ว
พอ ถึงห้างใหญ่ใจกลางเมือง ยูชอนก็เอื้อมมือไปจับมือคนตัวเล็กเอาไว้ พร้อมชี้ชวนให้ดูของต่างๆตามร้าน สร้างความเพลิดเพลินให้จุนซูเป็นอย่างมาก พอถึงร้านอาหาร ยูชอนก็บอกให้จุนซูเข้าไปก่อน เดี๋ยวเขาตามเข้าไป จุนซูไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร เดินเข้าไปในสั่งอาหารรอก่อน
ส่วนยูชอน เดินออกมาจากร้านอาหารก็รีบเดินตรงไปที่ร้านจิวเวอร์รี่ทันที เพราะเขาบังเอิญมองเห็นของน่าสนใจในนั้นตอนเดินเล่นกับจุนซู เลยคิดว่าจะซื้อเป็นของขวัญครบรอบ1เดือนให้คนตัวเล็กสักหน่อย ทันทีที่ได้ของที่ต้องการ ยูชอนก็รีบกลับไปที่ร้านอาหารทันทีก่อนที่คนตัวเล็กจะสงสัย
หลังจาก กินข้าวเสร็จแล้ว ยูชอนก็ขับรถไปส่งจุนซูที่บ้าน แต่ก่อนที่จุนซูจะเข้าบ้านยูชอนก็จอดรถ จุนซูจึงหันมาถามด้วยความสงสัย ว่าทำไมวันนี้ไปไม่เข้าไปส่งในบ้าน
“พี่ยูชอนจอดรถทำไม รถเป็นอะไรเหรอ”
“เปล่า รถไม่ได้เป็นอะไร แต่พี่มีอะไรอยากให้จุนซูน่ะ”
“อะไรเหรอ”
“หลับตาก่อนสิ” จุนซูหลับตาลงอย่างว่าง่าย ยูชอนค่อยๆเอาของที่ซื้อมาวางไว้บนมือคนตัวเล็ก
“ลืมตาได้แล้ว”
ใน มือเขามีกล่องเครื่องประดับกำมะยี่สีแดงอยู่ จุนซูเลยเปิดขึ้นมาดู ก็เห็นว่า มันเป็นสร้อยคอทองคำขาวเส้นเล็กๆ มีจี้เป็นรูปปลาโลมาฝังเพชรเม็ดเล็กๆน่ารักอยู่ในนั้น จุนซูเงยหน้ามองยูชอนที่กำลังส่งยิ้มให้
“ของขวัญครอบรอง1เดือนไง พี่เห็นมันเหมาะกับจุนซู พี่เลยซื้อมา จุนซูชอบไหม” คนตัวเล็กยิ้มแก้มปริพร้อมพยักหน้าเร็วๆ
“ชอบสิ พี่ยูชอนน่ารักที่สุดในโลกเลย” พูดพร้อมโผเข้าไปก่อนคนตรงหน้า ยูชอนเอามือโอบเอวจุนซูไว้ทันที แหมนานๆจะยอมให้กอดแบบนี้นี่นา
“จุนซูรักพี่ยูชอนที่สุดเลย”
พูดพร้อมซบหน้าไปบนไหล่กว้างๆของยูชอนก่อนที่จะผละออกมา แค่นี้ยูชอนก็ดีใจยิ้มจนหน้าบานแต่ก็ยังเสียดายที่จุนซูรีบผละเร็วไปหน่อย
“พี่ก็รักจุนซูที่สุดเหมือนกัน มาพี่ใส่ให้นะ”
ว่า แล้วยูชอนก็หยิบสร้อยและเอื้อมมือไปคล้องสร้อยให้จุนซูด้านหลัง ระหว่างที่ใส่ยูชอนที่ก้มหน้าลงไปเพื่อจะมองตอนเกี่ยวตะขอแอบสูดกลิ่นหอม อ่อนๆของคนตัวเล็กอย่างเต็มที่ พยายามห้ามใจที่จะไม่แอบเนียนหอมแก้มสีแดงระเรื่อที่ดูน่าหลงใหลนั่น
“ขอบคุณฮะพี่ยูชอน”
“แค่ จุนซูชอบพี่ก็พอใจแล้ว ไปเข้าบ้านกันดึกมากแล้ว เดี๋ยวคุณแม่เป็นห่วง” ยูชอนเอื้อมมือไปบิดกุญแจแต่ก็ต้องชะงักไว้ เพราะจุนซูจับมืออีกข้างของยูชอนเอาไว้
“เดี๋ยวก่อน พี่ยูชอนไม่อยากได้ของขวัญจากจุนซูเหรอ” จุนซูพูดเขินๆ
“จุนซูมีของขวัญให้พี่ด้วยเหรอ” คนตัวเล็กพยักหน้าเร็วๆ แทนคำตอบ
“อะไรล่ะ”
“พี่ยูชอนหลับตาก่อนสิ”
ยู ชอนหลับตาลงอย่างว่าง่าย สงสัยจะหอมเหม่งอีกแน่ๆเลย ยูชอนคิดอยู่ในใจ แต่กลีบปากนุ่มนิ่มไม่ได้ไปจูบที่หน้าผากเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา คราวนี้มันกลับไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มๆของยูชอนต่างหาก ยูชอนลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าจุนซูหลับตาปี๋ในขณะที่กดปากจูบเขา เลยยกมือข้างนึงช้อนไปใต้คอของคนน่ารัก ดันให้เข้ามาชิดยิ่งขึ้น พร้อมบดปากอิ่มของตัวเองไปบนริมฝีปากบางของคนตัวเล็ก ค่อยๆใช้ลิ้นแทรกระหว่างริมฝีปากเพื่อเข้าไปขโมยความหอมหวานที่อยู่ข้างใน เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ได้มีอาการต่อต้าน แถมยังใช้ลิ้นเล็กๆตอบรับสัมผัสของเขาอย่างเต็มที่ ก็ยิ่งรุกหนักเข้าไปใหญ่ มือข้างที่ว่างค่อยๆ โอบไปที่เอวบาง(?)ของจุนซู และสอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตของคนตัวเล็ก สัมผัสกับผิวนุ่มลื่นมือที่เขาใฝ่ฝันมานาน แต่ยังไม่ได้ไต่ขึ้นไปถึงไหน มือเล็กๆของจุนซูก็ตะปบมือใหญ่ของเขาเอาไว้ก่อน พร้อมดึงออกมา แถมผลักอกยูชอนที่กำลังดื่มด่ำกับรสจูบของคนตัวเล็กด้วย
“พี่ยูชอน เอาใหญ่เลยนะ ไว้ใจไม่ได้” จุนซูพูดพร้อมหอบหายใจน้อยๆสูดเอาอากาศเข้าปอด
“คือว่า พี่ขอโทษนะ แต่อยู่ใกล้จุนซูทีไร พี่ควบคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่ทุกที” ยูชอนพูดอย่างแสนเสียดาย
“พอ เลย ไม่ต้องแล้ว ไปเข้าบ้าน ชิ คราวหน้าต้องระวังตัวหน่อย เผลอไม่ได้ พี่ยูชอนมืออย่างกับปลากหมึก” จุนซูเอามือจัดเสื้อให้เข้าที่ให้เรียบร้อย
“โธ่ จุนซู พี่ก็อยู่ในโอวาทจุนซูมาตลอดแล้วนะ จุนซูจะให้พี่รอไปถึงเมื่อไหร่ พี่จะขาดใจตายแล้วนะ”
“ก็ให้มันตายไปเลย อีก2เดือนทนไม่ได้ให้มันรู้ไป”
“จุนซูนี่ใจร้ายชะมัด”
ยู ชอนพูดงอนๆพลางหันหน้าไปอีกทาง แต่คนตัวเล็กกลับยิ้มมากกว่าเดิม เขาชอบเวลาพี่ยูชอนงอนจัง แก้มก็ป่องๆ จมูกก็บานๆ แถมกัดปากห้อยๆนั่นเอาไว้อีก น่ารักนะเนี่ย
“โอ๋ๆ มานี่มาเหม่ง มาให้จุนซูหอมเหม่งทีนะ จะได้หายงอน”
ว่า แล้วก็หันไปคว้ายูชอนมาหอมเหม่งฟอดใหญ่อีกหนึ่งรอบ พร้อมยิ้มให้อย่างน่ารักเป็นการปลอบใจ ยูชอนที่กะจะแกล้งงอนนานๆ ใจอ่อนทุกที ไม่เคยงอนได้เกินนาทีจุนซูมีวิธีมาง้อเขาให้หายงอนต่างๆนาๆ อยู่เสมอ
“เข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวแม่เป็นห่วง” ยูชอนยิ้มให้กับคนตัวเล็ก
“อื้ม พี่ยูชอนขับรถดีๆนะ ห้ามซิ่ง ถึงบ้านแล้วโทรหาจุนซูด้วย พรุ่งนี้เจอกันนะที่รัก”
พูด พร้อมโบกมือให้อย่างน่ารัก ก่อนจะเปิดประตูลงรถ คนตัวเล็กก็หันมาทำหน้าเจ้าเล่ห์ และยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มยูชอนฟอดใหญ่ทีนึง ก่อนผละลงจากรถทำให้ยูชอนคว้าตัวเจ้าตัวแสบเอาไว้ไม่ทัน
“ไปก่อนน้าที่รัก นอนหลับฝันดีนะจ้ะ” พูดจบก็หายเข้าบ้านไปทันที
“เฮ้อ~ น่าฟัดขนาดนี้ จะให้พี่ทำยังไงอ่ะ ดูสิ แล้วปล่อยให้เราค้างโอ้ย คืนนี้จะนอนหลับไหมเนี่ย” ยูชอนได้แต่ส่ายหน้าปลงๆ รู้งี้ไม่รับปากดีกว่า โอ้ย~~~ทรมานอ่า มีแฟนน่ารัก แต่แตะไม่ได้ เครียดดดดดดดด
ทุกวัน ยูชอนก็รับคนน่ารักมาโรงเรียนและกลับบ้าน ปาร์คยูชอน ผู้ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้ก็เริ่มปรับเปลี่ยนพฤติกรรม กลายเป็นไก่เชื่องๆอยู่ในโอวาทโลมา แต่นี่มัน ผ่านมาแล้ว2เดือนครึ่ง ปาร์คเริ่มจะทนไม่ไหว เหมือนกัน ก็เห็นคนน่ารักอยู่ตรงหน้าเขา แต่ทำอะไรไม่ได้ เจ้าตัวเล็กก็ขยันกลั่นแกล้งเขาสารพัด ทั้งที่ตัวเองบอกไม่ให้เขาแตะถ้าไม่อนุญาต แต่ตัวเองกลับเป็นคนทำตลอด ทั้งเดินมากอด ซบไหล่ เอาหัวกลมๆมาไซร้อกเขาเล่น หรือหันมาหอมแก้มบ้าง จุ๊บเหม่งบ้าง เป็นแบบนี้ทุกวัน เหมือนจะแกล้งกันอย่างนั้นแหละ คอยดูครบกำหนดเมื่อไหร่จะจับกดให้ช้ำไปทั้งตัวเลย
“พี่ยูชอน วันนี้จุนซูจะกลับกับโบแจนะ วันนี้ไม่ต้องรอรับ” จุนซูรีบบอกก่อนที่จะลงจากรถไปเข้าเรียน
“อ้าว ทำไมล่ะ จะไปไหนให้พี่ไปส่งก็ได้” ยูชอนรีบอาสาทันที
“ไม่ เป็นไร จุนซูกับโบแจไปกันเองได้ ฝากบอกพี่ยุนโฮด้วยแล้วกัน เผื่อโบแจลืม ไปก่อนนะ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ยื่นหน้าไปจุ๊บแก้มขาวๆของยูชอนหนึ่งทีก่อนขึ้นเรียน
เอา อีกแล้วจุนซู เล่นแบบนี้จะให้พี่ลงไปชักตายก่อนใช่ไหมถึงจะพอใจ ยั่วกันจริ๊ง ตอนแรกก็แค่จุ๊บเหม่ง เดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปเรื่อย ไม่เป็นไรปาร์ค อีกแค่2อาทิตย์ ทนไว้ๆ จะยั่วยังไงก็อย่าไปขึ้นตาม แค่2อาทิตย์ เดี๋ยวเปลี่ยนเป็น3ปีจะยุ่ง คนหล่อส่ายหัวไปมาอย่างขัดใจ พร้อมก้าวเท้าเดินขึ้นห้องเรียน
“เฮ้ย ยุนโฮ วันนี้แฟนแกบอกหรือเปล่าว่าไม่ต้องรอ จะไปธุระกับที่รักฉันน่ะ” ยูชอนเอ่ยถามเพื่อนหมีในขณะพักเที่ยง
“บอกเหมือนกันไม่รู้จะไปไหนกัน ทำตัวมีลับลมคมใน”
“ช่างเขาเถอะ เขาคงอยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง เอางี้ วันนี้ไหนๆก็ว่าง เราไปเที่ยวกันแบบหนุ่มโสดสักวันเป็นไง” ยูชอนชวนเพื่อนหมีทันที
“เฮ้ย เอาจริงอ่ะ ไม่กลัวจุนซูรู้รึไง เดี๋ยวก็เป็นเรื่องอีกหรอก”
“ไม่ หรอกน่า ที่ๆเราจะไป จุนซูต้องไม่ไปแน่ๆ ไปเป็นเพื่อนหน่อยแล้วกัน ฉันอยากปลดปล่อย จุนซูแกล้งยั่วฉันทุกวันเลยอ่ะ จะคลั่งอยู่แล้วเนี่ย”
“เออๆ แต่ถ้าแฟนแกจับได้ ฉันไม่เกี่ยวนะเฟ้ย ไปเป็นเพื่อนเฉยๆ”
ยุ นโฮรับคำเพราะรู้สึกสงสารเพื่อน ถึงเขาเองจะมีสภาพเดียวกันกับยูชอน แต่ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่ เพราะแจจุงของเขาค่อนข้างเรียบร้อย น่ารัก ไม่ได้แสบเหมือนจุนซู ที่ห้ามยูชอนแตะต้อง แต่ก็แกล้งยั่วแกล้งฟัดให้ยูชอนหัวปั่นได้ทุกวัน เพราะรู้ว่ายูชอนไม่กล้าผิดสัญญาแน่ๆ
“ตกลง” ยูชอนรับคำอย่างร่าเริง วันนี้ล่ะจะปล่อยของที่มีอยู่ให้หมด สะสมมานานแล้ว
“จุนซู เอาจริงเหรอ จะเซอร์ไพรส์วันเกิดพี่ยูชอน แต่ทำไมฉันต้องทำด้วยล่ะ” แจงจุงถามอย่างไม่เข้าใจ
“น่า โบแจทำด้วยกันนะ ไม่อยากเห็นพี่ยุนโฮเซอร์ไพรส์เหรอ รับรองงานนี้สนุกแน่ๆ” จุนซูคะยั้นคะยอเพื่อนคนสวยทันทีที่ออกมาจากสถานที่แห่งนึง
“ก็อยากอ่ะนะ แต่ฉันไม่มั่นใจว่าจะทำได้”
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันสอนเอง”
จุนซูรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่แล้วสายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปเห็นหลังกว้างคุ้นๆเดินเข้าไปห้องคาราโอเกะข้างๆ
“เป็นอะไรไปจุนซู”
“ฉันว่าฉันเห็นพี่ยูชอน”
“พี่เขาจะมาที่นี่ได้ยังไง ก็ไหนเขาบอกว่าจะกลับบ้านเลยไง”
“ไม่รู้ ขอเข้าไปดูให้ชัดๆหน่อย ถ้าใช่นะ จะดึงให้ปากห้อยกว่าที่เป็นอยู่เลยคอยดู”
จุน ซูรีบเดินไปห้องคาราโอเกะห้องข้างๆ ก้มหน้าเข้าไปชิดกรอบกระจกที่ติดอยู่ตรงประตู สิ่งที่จุนซูเห็นในห้องนั้นก็คือ ผู้ชายหัวเถิก ปากห้อย หน้าตาหล่อคุ้นๆ กำลังนั่งร้องเพลงสบายใจเชิบ มือที่ว่างอยู่กำลังโอบรอบเอวบางๆของสาวหน้าตาสะสวยข้างๆตัว ส่วนเพื่อนอีกคนนั่งมองอยู่ห่างๆ
“หนอย ไอ้ห้อย เอาอีกแล้ว นึกว่าจะดีได้ตลอด ชิ”
~ โครม ~
เสียง เปิดประตูห้องคาราโอเกะส่วนตัวดังขึ้น ทำให้คนหล่ออารมณ์เสีย ใครกันวะกล้ามาขัดความสุขของชายปาร์ค แต่เมื่อหันกลับไป มือที่ถือไมค์อยู่ก็หมดแรงทิ้งไมค์หล่นดังโครม เจ้าแม่โลมาพิโรธ ตายๆๆ งานนี้ต้องตายแน่ๆ มาได้ไงเนี่ย ไหนบอกว่าไปธุระไง
“ไอ้ห้อย!!!!! ไหนบอกว่าจะกลับบ้านไง มาทำอะไรที่นี่” พูดพลางย่างสามขุมเข้าไปหา เหล่าสาวๆทั้งหลายแตกกระจายทันทีที่เจ้าแม่โลมาก้าวเข้าไป
“เอ่อ คือ พี่ๆๆ มาซ้อมร้องเพลงไง จุนซูล่ะจ้ะมาทำอะไรที่นี่” ยูชอนแก้ตัวไปข้างๆคูๆ
“จะมาทำอะไรก็ช่าง มานี่เลย” จุนซูเอามือยื่นไปกะว่าจะจับปากห้อยๆนั่นดึงขึ้นดึงลงให้สาแกใจ แต่ยูชอนรู้ทันเอามือปิดปากไว้แน่น
“ไม่ให้จับตรงนี้ใช่ไหม ได้” จุนซูหันไปดึงหูยูชอนทำน้ำขึ้นน้ำลงแทนให้หายโมโห
“ทำไมนายถึงเป็นคนแบบนี้ ฉันใจดีไปใช่ไหม หรือว่าอยากยืดเป็น3ปี ทำไมถึงเจ้าชู้ไม่หายสักทีนะ”
“โอ้ยๆๆ จุนซูเบาๆๆ พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว อย่าโกรธพี่เลยนะ”
“ไม่รู้ ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น นายไม่ได้รักฉันเลยใช่ไหม ขอแค่นี้ก็ทำให้ไม่ได้” จุนซูพูดพลางเอามือกอดอกเอาไว้ มองด้วยสายตาคาดคั้น
“รักสิจ้ะ พี่รักจุนซูที่สุดในโลกเลย”
“แล้วทำไมยังเจ้าชู้อยู่อีก”
“พี่ไม่ได้ตั้งใจเจ้าชู้นะ แต่ความหล่อที่มีอยู่มันบังคับ”
“ความ หล่อบังคับใช่ไหม นี่ไง” จุนซูใช้สันมือฟาดไปที่ท้องยูชอนอย่างแรง เล่นเอาคนหล่อลงไปนอนจุกร้องไม่ออกอยู่กับพื้น โดยที่ไม่มีใครช่วยอะไรได้
“ไปโบแจ กลับ” พูดพร้อมดึงมือเพื่อนกลับทันที แต่แจจุงขืนตัวไว้ แล้วหันไปหายุนโฮ
“พี่ยุนโฮ ทำไมไม่ห้ามเพื่อนบ้าง”
“พี่ห้ามแล้วนะ แต่มันไม่ฟัง”
“พี่ยุนโฮไม่ได้ทำอะไรแบบพี่ยูชอนใช่ไหม”
“เปล่านะ พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย พี่มาเป็นเพื่อนเฉยๆ”
“ดีแล้ว ไม่งั้นโบแจต้องวาดลวดลายไอคิโด้สายดำให้พี่ดูเป็นขวัญตาสักหน่อย ถ้าเป็นแบบพี่ยูชอน ชิ”
พูด จบคนสวยก็เดินตามคนน่ารักไปทันทีทิ้งให้คนหล่อยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น ก็เขาไม่เคยรู้เลยนี่นาว่าคนสวยๆอย่างแจจุง จะมีบทโหดแบบนี้ด้วย ดีนะที่ไม่หลงคารมทำตามเพื่อนปาร์ค ยุนโฮได้แต่ส่ายหน้าแล้วหันไปเก็บศพเพื่อนปาร์คกลับบ้าน
“หึ คนอะไรนิสัยไม่ดี เค้าอุตส่าห์มาหาของขวัญให้ แต่ตัวเองกลับมาหลีหญิง” จุนซูบ่นพึมพำ
“ตกลงว่าไม่ทำแล้วใช่ไหม ไอ้ที่ซ้อมไปเมื่อกี้อ่ะ” แจจุงถามลุ้นๆ เผื่อจะเปลี่ยนใจเค้าจะได้รอดไปด้วย
“ไม่ จะทำ แต่คราวนี้ไม่เอาแบบน่ารักแบ๊วๆ แล้ว ฉันจะเปลี่ยนคอนเซ็ปใหม่หมด นายก็ต้องเต้นเหมือนเดิม”
“หา เปลี่ยนใหม่ เมื่อกี้แค่เต้นGee ฉันยังเกือบแย่ แล้วนี่นายจะเปลี่ยนอีกแล้วเหรอ” แจจุงทำตาโตทันที
“ไม่ต้องห่วง อันใหม่นี่ง่ายกว่าเก่าเยอะ ไม่มีท่ามากมายหรอกน่า ขอแค่ความเซ็กซี่ก็พอ”
หลัง จากวันที่เกิดเรื่อง แจจุงกับจุนซูก็ไม่โผล่ไปให้สองหนุ่มนั่นเห็นหน้าค่าตาเลยสักวัน ตอนเช้าไปรับก็ไม่เจอ ตอนเย็นรอรับก็ชิ่งหนีไปก่อน ทำให้สองหนุ่มถึงกับนั่งเซ็ง
“โอ้ย~~ ทำไมถึงต้องหลบหน้ากันด้วย นี่มัน 2 อาทิตย์แล้วนะ พรุ่งนี้วันเกิดฉัน น้องจุนซูเขาจะไม่ให้อภัยฉันเลยเหรอเนี่ย” ยูชอนบ่น
“ก็เพราะแกนั่นแหละ ดูสิ แจจุงจุงของฉันเลยพลอยเป็นไปด้วย บอกแล้วว่าอย่าๆ ซวยทั้งคู่เลยเห็นไหม”
“ใครจะไปรู้ว่าจะไปคาราโอเกะเหมือนกัน เฮ้อ~~~~”
“เออ ว่าแต่พรุ่งนี้แกจะจัดงานเหมือนเดิมหรือเปล่า”
“จัดสิแบบเดิมนั่นแหละ คราวนี้ฉันจะเปิดตัวแฟนให้อลังการสักหน่อย แต่สุดที่รักยังโกรธอยู่เลย จะทำไงดีเนี่ย”
“เฮ้ย จัดแบบเดิมนี่หมายถึงมีสาวๆด้วยน่ะเหรอ” ยุนโฮร้องอย่างตกใจ คดีเก่ายังไม่เคลียร์จะสร้างงานอีกแล้วหรือครับเพื่อน
“จะ บ้ารึไง แบบนั้นฉันก็ได้ตายวันเดียวกับวันเกิดน่ะสิ ไม่ใช่เว้ย คราวนี้จัดที่บ้าน มีแต่เพื่อนๆ ไม่มีสาวๆของฉัน มีแต่ของคนอื่นคงไม่เป็นไร”
“เออ นึกว่าแกจะกล้าอีก ไม่ไหว ทำไมโหดจังน้า ของแกโหดน่ะไม่เท่าไหร่เห็นบ่อย แต่ของฉันสิ เห็นเป็นนางฟ้า ไม่นึกว่าจะเป็นนางยักษ์ได้ด้วย” กรรมของหมี
“นั่นสิ”
~ เฮ้อ ~ เสียงถอนใจของคนหล่อดังขึ้นประสานกัน
คืน วันงาน ทั้งยูชอนและยุนโฮก็ยังไม่ได้เจอหน้าสุดที่รักอยู่ดี ถามชางมินเจ้าตัวแสบก็บอกว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น ทำเอาหงอยไปทั้งคู่ ถึงแม้วันนี้งานจะดูสนุก มีดนตรี เวทีการแสดง ฟอร์เต้นรำ พร้อม เพราะคุณหญิงแม่อนุมัติงบเต็มที่ เป็นของขวัญที่ชายปาร์คยอมจัดงานเลี้ยงที่บ้านไม่ออกไปแรดๆๆ เหมือนทุกปี แต่เจ้าของงานกลับทำหน้าเซ็งโลก ไม่ได้ชื่นชมกับความสนุกตรงหน้าเลยสักนิด
“สวัสดีครับทุกท่าน” เสียงของชางมินดังขึ้นไปทั่วงาน ทำให้ทุกคนหันไปสนใจบนเวที
“ขอบ คุณทุกท่านที่มางานวันเกิดปาร์คยูชอน เพื่อนพี่ชายผม วันนี้เรามีการแสดงพิเศษจากคนพิเศษของเจ้าของงาน เป็นเซอร์ไพรส์เล็กๆน้อย ขอเชิญชมได้เลยครับ”
พอสิ้นเสียงชางมินเสียงเพลงที่กำลังนิยมขณะ นี้ของกลุ่มนักร้องไอดอลหญิงก็ดังขึ้นมาทันที พร้อมสาวๆอีก7คน ใส่ชุดภารตะสีขาวเหมือนจินนี่ในตะเกียงเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกไปมา เมื่อท่อนอินโทรจบก็เผยให้เห็นคนสำคัญสองคนของการแสดงครั้งนี้ คนน่ารักอยู่อยู่ในชุดจินนี่เนื้อค่อนข้างบางสีชมพูอวดเอวขาวๆ ส่วนคนสวยอยู่ในชุดที่เหมือนกันไม่มีผิด แต่เป็นสีฟ้า ออกมายักย้ายส่ายสะโพกเรียกน้ำลายของหนุ่มๆข้างล่าง ทำให้สองหนุ่มที่เป็นแฟนยืนนิ่งไปนานพร้อมหันมามองหน้ากันอย่างอึ้งๆ
그래요 난 널 사랑해. 언제나 믿어. 꿈도 열정도 다 주고 싶어.
ความฝันและความลุ่มหลง ฉันจะมอบมันให้กับเธอ
난 그대 소원을 이뤄주고 싶은(싶은) 행운의 여신
ฉันคือเทพธิดาแห่งโชคที่จะทำให้ความปรารถนาของเธอให้เป็นจริง
소원을 말해봐! (I’m Genie for you, boy!)
บอกความปรารถนาของเธอมาสิ ฉันคือจินนี่ของเธอ
소원을 말해봐! (I’m Genie for your wish.)
บอกความปรารถนาของเธอมาเถอะ ฉันคือจินนี่แห่งความหวังของเธอ
소원을 말해봐! (I’m Genie for your dream.)
บอกความปรารถนาของเธอมา ฉันคือจินนี่แห่งความฝันของเธอ
내게만 말해봐! (I’m Genie for your world.)
บอกให้ฉันรู้เพียงคนเดียว ฉันคือจินนี่สำหรับโลกของเธอ
เมื่อ ถึงท่อนฮุคของเพลง ทั้งจินนี่สีชมพู และจินนี่สีฟ้าก็เดินลงมาจากเวที มายืนอยู่ตรงหน้าคนรักของตัวเอง ค่อยๆเอามือไต่ขึ้นไปตามหน้าอกกว้างก่อนที่จะโอบรอบคอของทั้งคู่ พร้อมยักย้ายส่ายสะโพกประกอบเพลง ทำเอาสองหนุ่มขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ยังไม่พอทั้งสองคนยังส่งสายตาเซ็กซี่บาดจิตบาดใจไปให้สองหนุ่มก่อนจะเดิน กลับไปบนเวทีรวมกับแดนเซอร์คนอื่นเป็นการจบการแสดง เรียกเสียงตบมือและเสียงตะโกนโห่ร้องของหนุ่มๆในงานได้ทันที
“เอาอีกๆๆๆ” เสียงหนุ่มๆตะโกนขึ้น แต่สองหนุ่มข้างล่างรีบไปลากคนน่ารักกับคนสวยลงมาทันที
ยุ นโฮรีบเอาเสื้อคุมสวมทับให้คนสวยและเดินจากไปทันทีปล่อยให้คนน่ารักกับ เพื่อนปาร์คเคลียร์กันอยู่ตรงนั้น ยูชอนรีบถอดเสื้อคลุมตัวคนน่ารักให้พ้นจากสายหาหื่นๆของเพื่อนๆตัวเองและลาก จุนซูไปอีกทางนึง
“จุนซู อะไรกันเนี่ย” ยูชอนถามเสียงดัง
“เสียงดังทำไม ของขวัญวันเกิดไง”
“รู้แล้วว่าของขวัญ ทำไมแต่งตัวแบบนี้เนี่ย”
“ทำไม ไม่น่ารักหรือไง หรือต้องให้สาวๆพวกนั้นแต่งถึงจะดูดี” คนน่ารักพูดอย่างงอนๆ
“เปล่า น่ารัก น่าฟัด น่าทุกอย่างแหละ แต่ทีหลังอย่าแต่งอีกนะ”
“ทำไม เล่า ใครๆเขาก็ชอบกันทั้งงาน ไม่เชื่อดูสิ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็หันไปโบกมือทักทายหนุ่มๆ แต่ยูชอนเห็นแบบนั้นก็ขัดใจทนไม่ได้เลยจับมือจุนซูมารวบเอาไว้ไม่ให้โบกมือ ให้ใครอีก
“ไปให้คนอื่นเขาชอบทำไม พี่ชอบคนเดียวก็พอแล้ว” ยูชอนพูดเสียงเครียด
“ทำไม ล่ะ ทีนายยังไปเที่ยวกับสาวๆได้เลย ฉันก็จะทำให้หนุ่มชอบฉันแบบนี้เหมือนกัน” พูดจบก็หันไปยิ้มหวานให้กับหนุ่มๆอีกระลอก ยูชอนจับหน้าคนน่ารักให้กลับมาทันที
“พอเลย ไม่ต้อง พี่ขอโทษๆ ต่อไปนี้จะไม่ทำอีกแล้ว แต่จุนซูต้องสัญญาว่าจะไม่ทำอีก”
“ได้ คราวนี้รู้หรือยังล่ะว่าฉันรู้สึกยังไงเวลามีสาวๆอยู่ใกล้ๆนายอ่ะ”
“รู้แล้ว ชัดเลย แต่ไม่ต้องไปลองให้ใครมาใกล้จุนซูหรอกนะ พี่ไม่ยอมแน่แบบนั้น”
“ชิ แบบนี้ล่ะทำหวง”
“หวงสิ แฟนใครใครก็หวงทั้งนั้น”
“รู้อย่างนี้ก็ดี ถ้าคราวหน้าจับได้อีก ฉันจะไปควงคนอื่นให้รู้แล้วรู้รอด”
“ไม่ มีคราวหน้าแล้ว ไม่มีแน่นอน ว่าแต่ วันนี้ครบ3เดือนตามสัญญา จุนซูจะยอมพี่ได้หรือยังล่ะ” ยูชอนกลับมาทำเสียงอ่อนเสียหวานอ้อนคนน่ารักของเขา
“จะยอมได้ยังไง ก็พี่ยูชอนผิดสัญญา ต้องต่อเป็น3ปี” จุนซูพูดเคืองๆ
“โธ่ อย่าเลยนะ เพราะว่าจุนซูน่ะชอบแกล้งพี่แบบนี้ทุกที พี่ก็ต้องหาทางปลดปล่อยบ้างสิ ถ้าจุนซูไม่อยากให้พี่ไปหาคนอื่น จุนซูก็ยอมเห็นใจพี่สักทีสิ” พูดพร้อมส่งสายตาหวานช่ำไปให้คนน่ารักที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึง
“พี่ยูชอนบ้า เค้าอุตส่าห์ใบ้ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้เรื่องอีก บื้อจริง”
“ใบ้อะไรอ่ะ” ยูชอนทำหน้างง
“ก็วันนี้เค้าแต่งเป็นอะไรล่ะ”
“จินนี่ไง อ๊ะหรือว่า”
“เพลงก็บอกแล้วว่าอยากขออะไรล่ะ เดี๋ยวจินนี่เสกให้ แค่นี้ก็ไม่รู้เรื่อง ห้อยเนี่ย” จุนซูพูดเขินๆ
“งั้นแสดงว่า ได้ใช่ไหม จุนซูเห็นใจพี่แล้วใช่ไหม” ยูชอนถามอย่างดีใจออกนอกหน้า
“อื้ม ต้องให้บอกด้วยเหรอ”
“เย้ๆๆ งั้นไปเลย” พูดพลางลากคนตัวเล็กไปทันที
“ไปไหนอ่ะ” จุนซูถามงงๆ ไม่เข้าใจว่ายูชอนรีบร้อนไปไหน
“ไป Make a wish ไงครับคุณจินนี่ ผมรอวันนี้มานานแล้ว”
“อ๊ะพี่ยูชอนบ้า แขกเต็มงานจะไปได้ยังไง” จุนซูพูดพร้อมเอามือทุบหน้าอกคนหล่อแสนเจ้าเล่ห์
“ก็ช่างแขกสิ มาเองก็กลับเองได้ เพื่อนๆกันทั้งนั้น ไปกันเถอะจินนี่ ไหนบอกว่าขออะไรก็ได้ไง ไป make a wish กันเถอะ”
“พี่ยูชอน ยังไม่ได้เป่าเค้กเลยนะ” จุนซูขัดขึ้นอีก
“ไปเป่าข้างบนก็ได้ อธิฐานเสร็จ ก็เป่าเลยไง ไปๆๆ ไม่ต้องมาขัดขืน”
ว่า แล้วก็ช้อนตัวคนน่ารักขึ้นมาไว้ในวงแขน เดินตัวปลิว(หรือเปล่า?)ไปยังตัวบ้านทันที ปล่อยให้คนน่ารักส่งเสียงประท้วง พร้อมดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขน แต่คนหล่อก็ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น คราวนี้ไม่รอดแน่ จุนซูที่รัก
“พี่ยูชอน ไม่เอานะ อย่าเพิ่งเลย ให้จุนซูเตรียมใจก่อน พี่ยูชอนอ่ะ เดี๋ยวสิ ไม่เอาปล่อยจุนซูนะ ไม่ใช่ตอนนี้ ม่ายยยยยยยย ”
.....................................................................................
(ไปจิ้นต่อกันเองนะจ้ะว่าจะเกิดอะไรต่อจากนี้ ^^)
The End
จบแล้วค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน และติดตามมาตลอดนะคะ
ขอบคุณทุกกำลังใจที่ให้เราด้วยค่ะ
อ่านให้สนุกนะคะ ^^
ตั้งแต่เป็นแฟนจุนซู ยูชอนก็ไม่ได้ไปเที่ยวเตร่ที่ไหนอีก วันๆก็เอาแต่คลุกอยู่กับแฟน จนคุณหญิงแม่ยิ้มแก้มปริ ที่ลูกชายสุดที่รักกลับมาเป็นเด็กดี ไม่ออกแรดนอกบ้าน แถมจุนซูก็เป็นลูกของเพื่อนอีกด้วย อย่างนี้พอเรียนจบ จับแต่งกันซะเลยดีไหมเนี่ย คุณหญิงปาร์คคิดไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปอยู่คนเดียว
“พี่ยูชอน อ่ะ ขี้โกง ไหนบอกเล่นไม่เป็น ชนะตลอดเลย ไม่เอาแล้ว ไม่เล่นแล้ว” จุนซูที่แพ้มาเป็นรอบที่10เริ่มงอแงทันที
“อ้าว พี่ก็เล่นธรรมดา จุนซูแพ้เองนี่”
“ไม่สน ไม่เล่นแล้ว จะกลับบ้าน” พูดจบก็ลุกขึ้นเก็บของ เตรียมตัวกลับบ้านทันที
“ไหนบอกจะอยู่จนถึงตอนเย็นทานข้าวเย็นเป็นเพื่อนพี่ไง” ยูชอนประท้วง
“ไม่เอาแล้ว จุนซูไม่มีอารมณ์ ไปส่งจุนซูเลยนะ”
“โอ๋ๆ ไม่งอนนะครับ ไม่เล่นก็ไม่เล่น จุนซูไปกินข้าวนอกบ้านกับพี่ไหม ไปเดินดูของ ไปช้อปปิ้งก็ได้ จะได้อารมณ์ดี อย่าเพิ่งกลับเลยนะ พี่คิดถึงจุนซูอ่ะ ไหนวันนี้บอกจะอยู่ด้วยทั้งวัน แค่ครึ่งวันก็งอแงแล้ว” ยูชอนพูดพร้อมเดินมาโอบคนตัวเล็กไว้จากข้างหลัง
“คิดถึงอะไร เห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน อย่ามาโม้เลย”
“จริงๆนะ พี่ไม่ให้เห็นจุนซูแป๊บเดียว พี่ก็คิดถึงแล้วอ่ะ จุนซูไม่เป็นอย่างพี่เหรอ” ยูชอนทำเสียงออดอ้อนทันที
“ชิ ไม่เห็นแป๊บเดียว พี่ยูชอนก็หันไปหลีสาวๆน่ะสิ อย่ามาพูดจุนซูเห็นบ่อย”
“ไม่จริ๊งงงงง” ยูชอนปฏิเสธเสียงสูงลิบ เห็นได้ไงเนี่ย อุตส่าห์เนียนแล้วนะ ตาไวเป็นบ้า
“ไม่ ต้องมาทำเสียงสูงเลยนะก็เห็นๆอยู่ อย่าให้จับได้คาหนังคาเขานะ จะเอาให้เละเลย” จุนซูคาดโทษ ยูชอนรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเดี๋ยวงานเข้า
“ว่าแต่ จุนซูจะไปกินข้าวกับพี่ไหมอ่ะ หรือไปดูหนังก็ได้นะ ไปไหม อย่าเพิ่งกลับเลยนะ”
“ไม่เอา จุนซูไม่มีอารมณ์ บอกว่าจะกลับบ้านไง” จุนซูพูดพร้อมสะบัดตัวออกจากวงแขนแฟนสุดหล่อ แต่ยูชอนก็ยังไม่ยอมแพ้ ง้อคนตัวเล็กต่อไป
“น้าๆๆ นานๆเราจะได้อยู่กันสองต่อสองยอย่างนี้สักที ทุกทีต้องมีคนอื่นมาเป็นก้างตลอด น้าๆๆ อยู่กับพี่ก่อนนะ” ยูชอนทำท่าอ้อนอย่างที่ตัวเองคิดว่าน่ารักที่สุด
“ใครว่าไม่เคยอยู่ อยู่ประจำทุกอาทิตย์ต่างหาก พี่ยูชอนไม่ต้องมาอ้าง จุนซูบอกว่าจะกลับไง เบื่อคนขี้โกง”
“โธ่ จุนซูนะจุนซู แค่นี้ก็ทำให้พี่ไม่ได้ พี่ออกจะแสนดี น่ารัก ตามใจทุกอย่าง ขออยู่ด้วยนานๆหน่อยก็ไม่ได้ คนอะไรหน้าตาก็น่ารัก แต่ใจดำชะมัด”
ยู ชอนกระแทกตัวนั่งกับโซฟาอย่างฮึดฮัด แถมด้วยทำแก้มป่องกัดปากอีกต่างหาก เพราะเขารู้ว่าจุนซูชอบให้เขาทำท่านี้เวลางอน ทำท่าแบบนี้ทีไรได้ผลทุกที คนตัวเล็กเดินอมยิ้มมานั่งข้างๆ ยกมือขึ้นมาโบกไปมาหน้ายูชอนเหมือนกำลังง้อเด็กตัวเล็กๆ ทั้งที่เด็กคนนี้ตัวใหญ่กว่าตัวเองตั้งเยอะ
“โอ๋ๆๆ เหม่งไม่งอนนะจ้ะ ปากยิ่งห้อยๆอยู่ ถ้ากัดปากบ่อยๆแบบนี้เดี๋ยวมันก็ไม่ห้อยสิจ้ะ ปากไม่ห้อยไม่น่ารักนะ ก็ได้ๆ งั้นเก็บของก่อนนะ” คนตัวเล็กหันไปเก็บข้าวของที่รื้อออกมาซะเต็มห้องตอนเล่นเกม ในขณะที่เด็กโข่งนั่งยิ้มแก้มปริ ที่อ้อนให้ที่รักอยู่ด้วยทั้งวันได้แล้ว
พอ ถึงห้างใหญ่ใจกลางเมือง ยูชอนก็เอื้อมมือไปจับมือคนตัวเล็กเอาไว้ พร้อมชี้ชวนให้ดูของต่างๆตามร้าน สร้างความเพลิดเพลินให้จุนซูเป็นอย่างมาก พอถึงร้านอาหาร ยูชอนก็บอกให้จุนซูเข้าไปก่อน เดี๋ยวเขาตามเข้าไป จุนซูไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร เดินเข้าไปในสั่งอาหารรอก่อน
ส่วนยูชอน เดินออกมาจากร้านอาหารก็รีบเดินตรงไปที่ร้านจิวเวอร์รี่ทันที เพราะเขาบังเอิญมองเห็นของน่าสนใจในนั้นตอนเดินเล่นกับจุนซู เลยคิดว่าจะซื้อเป็นของขวัญครบรอบ1เดือนให้คนตัวเล็กสักหน่อย ทันทีที่ได้ของที่ต้องการ ยูชอนก็รีบกลับไปที่ร้านอาหารทันทีก่อนที่คนตัวเล็กจะสงสัย
หลังจาก กินข้าวเสร็จแล้ว ยูชอนก็ขับรถไปส่งจุนซูที่บ้าน แต่ก่อนที่จุนซูจะเข้าบ้านยูชอนก็จอดรถ จุนซูจึงหันมาถามด้วยความสงสัย ว่าทำไมวันนี้ไปไม่เข้าไปส่งในบ้าน
“พี่ยูชอนจอดรถทำไม รถเป็นอะไรเหรอ”
“เปล่า รถไม่ได้เป็นอะไร แต่พี่มีอะไรอยากให้จุนซูน่ะ”
“อะไรเหรอ”
“หลับตาก่อนสิ” จุนซูหลับตาลงอย่างว่าง่าย ยูชอนค่อยๆเอาของที่ซื้อมาวางไว้บนมือคนตัวเล็ก
“ลืมตาได้แล้ว”
ใน มือเขามีกล่องเครื่องประดับกำมะยี่สีแดงอยู่ จุนซูเลยเปิดขึ้นมาดู ก็เห็นว่า มันเป็นสร้อยคอทองคำขาวเส้นเล็กๆ มีจี้เป็นรูปปลาโลมาฝังเพชรเม็ดเล็กๆน่ารักอยู่ในนั้น จุนซูเงยหน้ามองยูชอนที่กำลังส่งยิ้มให้
“ของขวัญครอบรอง1เดือนไง พี่เห็นมันเหมาะกับจุนซู พี่เลยซื้อมา จุนซูชอบไหม” คนตัวเล็กยิ้มแก้มปริพร้อมพยักหน้าเร็วๆ
“ชอบสิ พี่ยูชอนน่ารักที่สุดในโลกเลย” พูดพร้อมโผเข้าไปก่อนคนตรงหน้า ยูชอนเอามือโอบเอวจุนซูไว้ทันที แหมนานๆจะยอมให้กอดแบบนี้นี่นา
“จุนซูรักพี่ยูชอนที่สุดเลย”
พูดพร้อมซบหน้าไปบนไหล่กว้างๆของยูชอนก่อนที่จะผละออกมา แค่นี้ยูชอนก็ดีใจยิ้มจนหน้าบานแต่ก็ยังเสียดายที่จุนซูรีบผละเร็วไปหน่อย
“พี่ก็รักจุนซูที่สุดเหมือนกัน มาพี่ใส่ให้นะ”
ว่า แล้วยูชอนก็หยิบสร้อยและเอื้อมมือไปคล้องสร้อยให้จุนซูด้านหลัง ระหว่างที่ใส่ยูชอนที่ก้มหน้าลงไปเพื่อจะมองตอนเกี่ยวตะขอแอบสูดกลิ่นหอม อ่อนๆของคนตัวเล็กอย่างเต็มที่ พยายามห้ามใจที่จะไม่แอบเนียนหอมแก้มสีแดงระเรื่อที่ดูน่าหลงใหลนั่น
“ขอบคุณฮะพี่ยูชอน”
“แค่ จุนซูชอบพี่ก็พอใจแล้ว ไปเข้าบ้านกันดึกมากแล้ว เดี๋ยวคุณแม่เป็นห่วง” ยูชอนเอื้อมมือไปบิดกุญแจแต่ก็ต้องชะงักไว้ เพราะจุนซูจับมืออีกข้างของยูชอนเอาไว้
“เดี๋ยวก่อน พี่ยูชอนไม่อยากได้ของขวัญจากจุนซูเหรอ” จุนซูพูดเขินๆ
“จุนซูมีของขวัญให้พี่ด้วยเหรอ” คนตัวเล็กพยักหน้าเร็วๆ แทนคำตอบ
“อะไรล่ะ”
“พี่ยูชอนหลับตาก่อนสิ”
ยู ชอนหลับตาลงอย่างว่าง่าย สงสัยจะหอมเหม่งอีกแน่ๆเลย ยูชอนคิดอยู่ในใจ แต่กลีบปากนุ่มนิ่มไม่ได้ไปจูบที่หน้าผากเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา คราวนี้มันกลับไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มๆของยูชอนต่างหาก ยูชอนลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าจุนซูหลับตาปี๋ในขณะที่กดปากจูบเขา เลยยกมือข้างนึงช้อนไปใต้คอของคนน่ารัก ดันให้เข้ามาชิดยิ่งขึ้น พร้อมบดปากอิ่มของตัวเองไปบนริมฝีปากบางของคนตัวเล็ก ค่อยๆใช้ลิ้นแทรกระหว่างริมฝีปากเพื่อเข้าไปขโมยความหอมหวานที่อยู่ข้างใน เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ได้มีอาการต่อต้าน แถมยังใช้ลิ้นเล็กๆตอบรับสัมผัสของเขาอย่างเต็มที่ ก็ยิ่งรุกหนักเข้าไปใหญ่ มือข้างที่ว่างค่อยๆ โอบไปที่เอวบาง(?)ของจุนซู และสอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตของคนตัวเล็ก สัมผัสกับผิวนุ่มลื่นมือที่เขาใฝ่ฝันมานาน แต่ยังไม่ได้ไต่ขึ้นไปถึงไหน มือเล็กๆของจุนซูก็ตะปบมือใหญ่ของเขาเอาไว้ก่อน พร้อมดึงออกมา แถมผลักอกยูชอนที่กำลังดื่มด่ำกับรสจูบของคนตัวเล็กด้วย
“พี่ยูชอน เอาใหญ่เลยนะ ไว้ใจไม่ได้” จุนซูพูดพร้อมหอบหายใจน้อยๆสูดเอาอากาศเข้าปอด
“คือว่า พี่ขอโทษนะ แต่อยู่ใกล้จุนซูทีไร พี่ควบคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่ทุกที” ยูชอนพูดอย่างแสนเสียดาย
“พอ เลย ไม่ต้องแล้ว ไปเข้าบ้าน ชิ คราวหน้าต้องระวังตัวหน่อย เผลอไม่ได้ พี่ยูชอนมืออย่างกับปลากหมึก” จุนซูเอามือจัดเสื้อให้เข้าที่ให้เรียบร้อย
“โธ่ จุนซู พี่ก็อยู่ในโอวาทจุนซูมาตลอดแล้วนะ จุนซูจะให้พี่รอไปถึงเมื่อไหร่ พี่จะขาดใจตายแล้วนะ”
“ก็ให้มันตายไปเลย อีก2เดือนทนไม่ได้ให้มันรู้ไป”
“จุนซูนี่ใจร้ายชะมัด”
ยู ชอนพูดงอนๆพลางหันหน้าไปอีกทาง แต่คนตัวเล็กกลับยิ้มมากกว่าเดิม เขาชอบเวลาพี่ยูชอนงอนจัง แก้มก็ป่องๆ จมูกก็บานๆ แถมกัดปากห้อยๆนั่นเอาไว้อีก น่ารักนะเนี่ย
“โอ๋ๆ มานี่มาเหม่ง มาให้จุนซูหอมเหม่งทีนะ จะได้หายงอน”
ว่า แล้วก็หันไปคว้ายูชอนมาหอมเหม่งฟอดใหญ่อีกหนึ่งรอบ พร้อมยิ้มให้อย่างน่ารักเป็นการปลอบใจ ยูชอนที่กะจะแกล้งงอนนานๆ ใจอ่อนทุกที ไม่เคยงอนได้เกินนาทีจุนซูมีวิธีมาง้อเขาให้หายงอนต่างๆนาๆ อยู่เสมอ
“เข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวแม่เป็นห่วง” ยูชอนยิ้มให้กับคนตัวเล็ก
“อื้ม พี่ยูชอนขับรถดีๆนะ ห้ามซิ่ง ถึงบ้านแล้วโทรหาจุนซูด้วย พรุ่งนี้เจอกันนะที่รัก”
พูด พร้อมโบกมือให้อย่างน่ารัก ก่อนจะเปิดประตูลงรถ คนตัวเล็กก็หันมาทำหน้าเจ้าเล่ห์ และยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มยูชอนฟอดใหญ่ทีนึง ก่อนผละลงจากรถทำให้ยูชอนคว้าตัวเจ้าตัวแสบเอาไว้ไม่ทัน
“ไปก่อนน้าที่รัก นอนหลับฝันดีนะจ้ะ” พูดจบก็หายเข้าบ้านไปทันที
“เฮ้อ~ น่าฟัดขนาดนี้ จะให้พี่ทำยังไงอ่ะ ดูสิ แล้วปล่อยให้เราค้างโอ้ย คืนนี้จะนอนหลับไหมเนี่ย” ยูชอนได้แต่ส่ายหน้าปลงๆ รู้งี้ไม่รับปากดีกว่า โอ้ย~~~ทรมานอ่า มีแฟนน่ารัก แต่แตะไม่ได้ เครียดดดดดดดด
ทุกวัน ยูชอนก็รับคนน่ารักมาโรงเรียนและกลับบ้าน ปาร์คยูชอน ผู้ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้ก็เริ่มปรับเปลี่ยนพฤติกรรม กลายเป็นไก่เชื่องๆอยู่ในโอวาทโลมา แต่นี่มัน ผ่านมาแล้ว2เดือนครึ่ง ปาร์คเริ่มจะทนไม่ไหว เหมือนกัน ก็เห็นคนน่ารักอยู่ตรงหน้าเขา แต่ทำอะไรไม่ได้ เจ้าตัวเล็กก็ขยันกลั่นแกล้งเขาสารพัด ทั้งที่ตัวเองบอกไม่ให้เขาแตะถ้าไม่อนุญาต แต่ตัวเองกลับเป็นคนทำตลอด ทั้งเดินมากอด ซบไหล่ เอาหัวกลมๆมาไซร้อกเขาเล่น หรือหันมาหอมแก้มบ้าง จุ๊บเหม่งบ้าง เป็นแบบนี้ทุกวัน เหมือนจะแกล้งกันอย่างนั้นแหละ คอยดูครบกำหนดเมื่อไหร่จะจับกดให้ช้ำไปทั้งตัวเลย
“พี่ยูชอน วันนี้จุนซูจะกลับกับโบแจนะ วันนี้ไม่ต้องรอรับ” จุนซูรีบบอกก่อนที่จะลงจากรถไปเข้าเรียน
“อ้าว ทำไมล่ะ จะไปไหนให้พี่ไปส่งก็ได้” ยูชอนรีบอาสาทันที
“ไม่ เป็นไร จุนซูกับโบแจไปกันเองได้ ฝากบอกพี่ยุนโฮด้วยแล้วกัน เผื่อโบแจลืม ไปก่อนนะ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ยื่นหน้าไปจุ๊บแก้มขาวๆของยูชอนหนึ่งทีก่อนขึ้นเรียน
เอา อีกแล้วจุนซู เล่นแบบนี้จะให้พี่ลงไปชักตายก่อนใช่ไหมถึงจะพอใจ ยั่วกันจริ๊ง ตอนแรกก็แค่จุ๊บเหม่ง เดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปเรื่อย ไม่เป็นไรปาร์ค อีกแค่2อาทิตย์ ทนไว้ๆ จะยั่วยังไงก็อย่าไปขึ้นตาม แค่2อาทิตย์ เดี๋ยวเปลี่ยนเป็น3ปีจะยุ่ง คนหล่อส่ายหัวไปมาอย่างขัดใจ พร้อมก้าวเท้าเดินขึ้นห้องเรียน
“เฮ้ย ยุนโฮ วันนี้แฟนแกบอกหรือเปล่าว่าไม่ต้องรอ จะไปธุระกับที่รักฉันน่ะ” ยูชอนเอ่ยถามเพื่อนหมีในขณะพักเที่ยง
“บอกเหมือนกันไม่รู้จะไปไหนกัน ทำตัวมีลับลมคมใน”
“ช่างเขาเถอะ เขาคงอยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง เอางี้ วันนี้ไหนๆก็ว่าง เราไปเที่ยวกันแบบหนุ่มโสดสักวันเป็นไง” ยูชอนชวนเพื่อนหมีทันที
“เฮ้ย เอาจริงอ่ะ ไม่กลัวจุนซูรู้รึไง เดี๋ยวก็เป็นเรื่องอีกหรอก”
“ไม่ หรอกน่า ที่ๆเราจะไป จุนซูต้องไม่ไปแน่ๆ ไปเป็นเพื่อนหน่อยแล้วกัน ฉันอยากปลดปล่อย จุนซูแกล้งยั่วฉันทุกวันเลยอ่ะ จะคลั่งอยู่แล้วเนี่ย”
“เออๆ แต่ถ้าแฟนแกจับได้ ฉันไม่เกี่ยวนะเฟ้ย ไปเป็นเพื่อนเฉยๆ”
ยุ นโฮรับคำเพราะรู้สึกสงสารเพื่อน ถึงเขาเองจะมีสภาพเดียวกันกับยูชอน แต่ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่ เพราะแจจุงของเขาค่อนข้างเรียบร้อย น่ารัก ไม่ได้แสบเหมือนจุนซู ที่ห้ามยูชอนแตะต้อง แต่ก็แกล้งยั่วแกล้งฟัดให้ยูชอนหัวปั่นได้ทุกวัน เพราะรู้ว่ายูชอนไม่กล้าผิดสัญญาแน่ๆ
“ตกลง” ยูชอนรับคำอย่างร่าเริง วันนี้ล่ะจะปล่อยของที่มีอยู่ให้หมด สะสมมานานแล้ว
“จุนซู เอาจริงเหรอ จะเซอร์ไพรส์วันเกิดพี่ยูชอน แต่ทำไมฉันต้องทำด้วยล่ะ” แจงจุงถามอย่างไม่เข้าใจ
“น่า โบแจทำด้วยกันนะ ไม่อยากเห็นพี่ยุนโฮเซอร์ไพรส์เหรอ รับรองงานนี้สนุกแน่ๆ” จุนซูคะยั้นคะยอเพื่อนคนสวยทันทีที่ออกมาจากสถานที่แห่งนึง
“ก็อยากอ่ะนะ แต่ฉันไม่มั่นใจว่าจะทำได้”
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันสอนเอง”
จุนซูรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่แล้วสายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปเห็นหลังกว้างคุ้นๆเดินเข้าไปห้องคาราโอเกะข้างๆ
“เป็นอะไรไปจุนซู”
“ฉันว่าฉันเห็นพี่ยูชอน”
“พี่เขาจะมาที่นี่ได้ยังไง ก็ไหนเขาบอกว่าจะกลับบ้านเลยไง”
“ไม่รู้ ขอเข้าไปดูให้ชัดๆหน่อย ถ้าใช่นะ จะดึงให้ปากห้อยกว่าที่เป็นอยู่เลยคอยดู”
จุน ซูรีบเดินไปห้องคาราโอเกะห้องข้างๆ ก้มหน้าเข้าไปชิดกรอบกระจกที่ติดอยู่ตรงประตู สิ่งที่จุนซูเห็นในห้องนั้นก็คือ ผู้ชายหัวเถิก ปากห้อย หน้าตาหล่อคุ้นๆ กำลังนั่งร้องเพลงสบายใจเชิบ มือที่ว่างอยู่กำลังโอบรอบเอวบางๆของสาวหน้าตาสะสวยข้างๆตัว ส่วนเพื่อนอีกคนนั่งมองอยู่ห่างๆ
“หนอย ไอ้ห้อย เอาอีกแล้ว นึกว่าจะดีได้ตลอด ชิ”
~ โครม ~
เสียง เปิดประตูห้องคาราโอเกะส่วนตัวดังขึ้น ทำให้คนหล่ออารมณ์เสีย ใครกันวะกล้ามาขัดความสุขของชายปาร์ค แต่เมื่อหันกลับไป มือที่ถือไมค์อยู่ก็หมดแรงทิ้งไมค์หล่นดังโครม เจ้าแม่โลมาพิโรธ ตายๆๆ งานนี้ต้องตายแน่ๆ มาได้ไงเนี่ย ไหนบอกว่าไปธุระไง
“ไอ้ห้อย!!!!! ไหนบอกว่าจะกลับบ้านไง มาทำอะไรที่นี่” พูดพลางย่างสามขุมเข้าไปหา เหล่าสาวๆทั้งหลายแตกกระจายทันทีที่เจ้าแม่โลมาก้าวเข้าไป
“เอ่อ คือ พี่ๆๆ มาซ้อมร้องเพลงไง จุนซูล่ะจ้ะมาทำอะไรที่นี่” ยูชอนแก้ตัวไปข้างๆคูๆ
“จะมาทำอะไรก็ช่าง มานี่เลย” จุนซูเอามือยื่นไปกะว่าจะจับปากห้อยๆนั่นดึงขึ้นดึงลงให้สาแกใจ แต่ยูชอนรู้ทันเอามือปิดปากไว้แน่น
“ไม่ให้จับตรงนี้ใช่ไหม ได้” จุนซูหันไปดึงหูยูชอนทำน้ำขึ้นน้ำลงแทนให้หายโมโห
“ทำไมนายถึงเป็นคนแบบนี้ ฉันใจดีไปใช่ไหม หรือว่าอยากยืดเป็น3ปี ทำไมถึงเจ้าชู้ไม่หายสักทีนะ”
“โอ้ยๆๆ จุนซูเบาๆๆ พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว อย่าโกรธพี่เลยนะ”
“ไม่รู้ ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น นายไม่ได้รักฉันเลยใช่ไหม ขอแค่นี้ก็ทำให้ไม่ได้” จุนซูพูดพลางเอามือกอดอกเอาไว้ มองด้วยสายตาคาดคั้น
“รักสิจ้ะ พี่รักจุนซูที่สุดในโลกเลย”
“แล้วทำไมยังเจ้าชู้อยู่อีก”
“พี่ไม่ได้ตั้งใจเจ้าชู้นะ แต่ความหล่อที่มีอยู่มันบังคับ”
“ความ หล่อบังคับใช่ไหม นี่ไง” จุนซูใช้สันมือฟาดไปที่ท้องยูชอนอย่างแรง เล่นเอาคนหล่อลงไปนอนจุกร้องไม่ออกอยู่กับพื้น โดยที่ไม่มีใครช่วยอะไรได้
“ไปโบแจ กลับ” พูดพร้อมดึงมือเพื่อนกลับทันที แต่แจจุงขืนตัวไว้ แล้วหันไปหายุนโฮ
“พี่ยุนโฮ ทำไมไม่ห้ามเพื่อนบ้าง”
“พี่ห้ามแล้วนะ แต่มันไม่ฟัง”
“พี่ยุนโฮไม่ได้ทำอะไรแบบพี่ยูชอนใช่ไหม”
“เปล่านะ พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย พี่มาเป็นเพื่อนเฉยๆ”
“ดีแล้ว ไม่งั้นโบแจต้องวาดลวดลายไอคิโด้สายดำให้พี่ดูเป็นขวัญตาสักหน่อย ถ้าเป็นแบบพี่ยูชอน ชิ”
พูด จบคนสวยก็เดินตามคนน่ารักไปทันทีทิ้งให้คนหล่อยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น ก็เขาไม่เคยรู้เลยนี่นาว่าคนสวยๆอย่างแจจุง จะมีบทโหดแบบนี้ด้วย ดีนะที่ไม่หลงคารมทำตามเพื่อนปาร์ค ยุนโฮได้แต่ส่ายหน้าแล้วหันไปเก็บศพเพื่อนปาร์คกลับบ้าน
“หึ คนอะไรนิสัยไม่ดี เค้าอุตส่าห์มาหาของขวัญให้ แต่ตัวเองกลับมาหลีหญิง” จุนซูบ่นพึมพำ
“ตกลงว่าไม่ทำแล้วใช่ไหม ไอ้ที่ซ้อมไปเมื่อกี้อ่ะ” แจจุงถามลุ้นๆ เผื่อจะเปลี่ยนใจเค้าจะได้รอดไปด้วย
“ไม่ จะทำ แต่คราวนี้ไม่เอาแบบน่ารักแบ๊วๆ แล้ว ฉันจะเปลี่ยนคอนเซ็ปใหม่หมด นายก็ต้องเต้นเหมือนเดิม”
“หา เปลี่ยนใหม่ เมื่อกี้แค่เต้นGee ฉันยังเกือบแย่ แล้วนี่นายจะเปลี่ยนอีกแล้วเหรอ” แจจุงทำตาโตทันที
“ไม่ต้องห่วง อันใหม่นี่ง่ายกว่าเก่าเยอะ ไม่มีท่ามากมายหรอกน่า ขอแค่ความเซ็กซี่ก็พอ”
หลัง จากวันที่เกิดเรื่อง แจจุงกับจุนซูก็ไม่โผล่ไปให้สองหนุ่มนั่นเห็นหน้าค่าตาเลยสักวัน ตอนเช้าไปรับก็ไม่เจอ ตอนเย็นรอรับก็ชิ่งหนีไปก่อน ทำให้สองหนุ่มถึงกับนั่งเซ็ง
“โอ้ย~~ ทำไมถึงต้องหลบหน้ากันด้วย นี่มัน 2 อาทิตย์แล้วนะ พรุ่งนี้วันเกิดฉัน น้องจุนซูเขาจะไม่ให้อภัยฉันเลยเหรอเนี่ย” ยูชอนบ่น
“ก็เพราะแกนั่นแหละ ดูสิ แจจุงจุงของฉันเลยพลอยเป็นไปด้วย บอกแล้วว่าอย่าๆ ซวยทั้งคู่เลยเห็นไหม”
“ใครจะไปรู้ว่าจะไปคาราโอเกะเหมือนกัน เฮ้อ~~~~”
“เออ ว่าแต่พรุ่งนี้แกจะจัดงานเหมือนเดิมหรือเปล่า”
“จัดสิแบบเดิมนั่นแหละ คราวนี้ฉันจะเปิดตัวแฟนให้อลังการสักหน่อย แต่สุดที่รักยังโกรธอยู่เลย จะทำไงดีเนี่ย”
“เฮ้ย จัดแบบเดิมนี่หมายถึงมีสาวๆด้วยน่ะเหรอ” ยุนโฮร้องอย่างตกใจ คดีเก่ายังไม่เคลียร์จะสร้างงานอีกแล้วหรือครับเพื่อน
“จะ บ้ารึไง แบบนั้นฉันก็ได้ตายวันเดียวกับวันเกิดน่ะสิ ไม่ใช่เว้ย คราวนี้จัดที่บ้าน มีแต่เพื่อนๆ ไม่มีสาวๆของฉัน มีแต่ของคนอื่นคงไม่เป็นไร”
“เออ นึกว่าแกจะกล้าอีก ไม่ไหว ทำไมโหดจังน้า ของแกโหดน่ะไม่เท่าไหร่เห็นบ่อย แต่ของฉันสิ เห็นเป็นนางฟ้า ไม่นึกว่าจะเป็นนางยักษ์ได้ด้วย” กรรมของหมี
“นั่นสิ”
~ เฮ้อ ~ เสียงถอนใจของคนหล่อดังขึ้นประสานกัน
คืน วันงาน ทั้งยูชอนและยุนโฮก็ยังไม่ได้เจอหน้าสุดที่รักอยู่ดี ถามชางมินเจ้าตัวแสบก็บอกว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น ทำเอาหงอยไปทั้งคู่ ถึงแม้วันนี้งานจะดูสนุก มีดนตรี เวทีการแสดง ฟอร์เต้นรำ พร้อม เพราะคุณหญิงแม่อนุมัติงบเต็มที่ เป็นของขวัญที่ชายปาร์คยอมจัดงานเลี้ยงที่บ้านไม่ออกไปแรดๆๆ เหมือนทุกปี แต่เจ้าของงานกลับทำหน้าเซ็งโลก ไม่ได้ชื่นชมกับความสนุกตรงหน้าเลยสักนิด
“สวัสดีครับทุกท่าน” เสียงของชางมินดังขึ้นไปทั่วงาน ทำให้ทุกคนหันไปสนใจบนเวที
“ขอบ คุณทุกท่านที่มางานวันเกิดปาร์คยูชอน เพื่อนพี่ชายผม วันนี้เรามีการแสดงพิเศษจากคนพิเศษของเจ้าของงาน เป็นเซอร์ไพรส์เล็กๆน้อย ขอเชิญชมได้เลยครับ”
พอสิ้นเสียงชางมินเสียงเพลงที่กำลังนิยมขณะ นี้ของกลุ่มนักร้องไอดอลหญิงก็ดังขึ้นมาทันที พร้อมสาวๆอีก7คน ใส่ชุดภารตะสีขาวเหมือนจินนี่ในตะเกียงเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกไปมา เมื่อท่อนอินโทรจบก็เผยให้เห็นคนสำคัญสองคนของการแสดงครั้งนี้ คนน่ารักอยู่อยู่ในชุดจินนี่เนื้อค่อนข้างบางสีชมพูอวดเอวขาวๆ ส่วนคนสวยอยู่ในชุดที่เหมือนกันไม่มีผิด แต่เป็นสีฟ้า ออกมายักย้ายส่ายสะโพกเรียกน้ำลายของหนุ่มๆข้างล่าง ทำให้สองหนุ่มที่เป็นแฟนยืนนิ่งไปนานพร้อมหันมามองหน้ากันอย่างอึ้งๆ
그래요 난 널 사랑해. 언제나 믿어. 꿈도 열정도 다 주고 싶어.
ความฝันและความลุ่มหลง ฉันจะมอบมันให้กับเธอ
난 그대 소원을 이뤄주고 싶은(싶은) 행운의 여신
ฉันคือเทพธิดาแห่งโชคที่จะทำให้ความปรารถนาของเธอให้เป็นจริง
소원을 말해봐! (I’m Genie for you, boy!)
บอกความปรารถนาของเธอมาสิ ฉันคือจินนี่ของเธอ
소원을 말해봐! (I’m Genie for your wish.)
บอกความปรารถนาของเธอมาเถอะ ฉันคือจินนี่แห่งความหวังของเธอ
소원을 말해봐! (I’m Genie for your dream.)
บอกความปรารถนาของเธอมา ฉันคือจินนี่แห่งความฝันของเธอ
내게만 말해봐! (I’m Genie for your world.)
บอกให้ฉันรู้เพียงคนเดียว ฉันคือจินนี่สำหรับโลกของเธอ
เมื่อ ถึงท่อนฮุคของเพลง ทั้งจินนี่สีชมพู และจินนี่สีฟ้าก็เดินลงมาจากเวที มายืนอยู่ตรงหน้าคนรักของตัวเอง ค่อยๆเอามือไต่ขึ้นไปตามหน้าอกกว้างก่อนที่จะโอบรอบคอของทั้งคู่ พร้อมยักย้ายส่ายสะโพกประกอบเพลง ทำเอาสองหนุ่มขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ยังไม่พอทั้งสองคนยังส่งสายตาเซ็กซี่บาดจิตบาดใจไปให้สองหนุ่มก่อนจะเดิน กลับไปบนเวทีรวมกับแดนเซอร์คนอื่นเป็นการจบการแสดง เรียกเสียงตบมือและเสียงตะโกนโห่ร้องของหนุ่มๆในงานได้ทันที
“เอาอีกๆๆๆ” เสียงหนุ่มๆตะโกนขึ้น แต่สองหนุ่มข้างล่างรีบไปลากคนน่ารักกับคนสวยลงมาทันที
ยุ นโฮรีบเอาเสื้อคุมสวมทับให้คนสวยและเดินจากไปทันทีปล่อยให้คนน่ารักกับ เพื่อนปาร์คเคลียร์กันอยู่ตรงนั้น ยูชอนรีบถอดเสื้อคลุมตัวคนน่ารักให้พ้นจากสายหาหื่นๆของเพื่อนๆตัวเองและลาก จุนซูไปอีกทางนึง
“จุนซู อะไรกันเนี่ย” ยูชอนถามเสียงดัง
“เสียงดังทำไม ของขวัญวันเกิดไง”
“รู้แล้วว่าของขวัญ ทำไมแต่งตัวแบบนี้เนี่ย”
“ทำไม ไม่น่ารักหรือไง หรือต้องให้สาวๆพวกนั้นแต่งถึงจะดูดี” คนน่ารักพูดอย่างงอนๆ
“เปล่า น่ารัก น่าฟัด น่าทุกอย่างแหละ แต่ทีหลังอย่าแต่งอีกนะ”
“ทำไม เล่า ใครๆเขาก็ชอบกันทั้งงาน ไม่เชื่อดูสิ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็หันไปโบกมือทักทายหนุ่มๆ แต่ยูชอนเห็นแบบนั้นก็ขัดใจทนไม่ได้เลยจับมือจุนซูมารวบเอาไว้ไม่ให้โบกมือ ให้ใครอีก
“ไปให้คนอื่นเขาชอบทำไม พี่ชอบคนเดียวก็พอแล้ว” ยูชอนพูดเสียงเครียด
“ทำไม ล่ะ ทีนายยังไปเที่ยวกับสาวๆได้เลย ฉันก็จะทำให้หนุ่มชอบฉันแบบนี้เหมือนกัน” พูดจบก็หันไปยิ้มหวานให้กับหนุ่มๆอีกระลอก ยูชอนจับหน้าคนน่ารักให้กลับมาทันที
“พอเลย ไม่ต้อง พี่ขอโทษๆ ต่อไปนี้จะไม่ทำอีกแล้ว แต่จุนซูต้องสัญญาว่าจะไม่ทำอีก”
“ได้ คราวนี้รู้หรือยังล่ะว่าฉันรู้สึกยังไงเวลามีสาวๆอยู่ใกล้ๆนายอ่ะ”
“รู้แล้ว ชัดเลย แต่ไม่ต้องไปลองให้ใครมาใกล้จุนซูหรอกนะ พี่ไม่ยอมแน่แบบนั้น”
“ชิ แบบนี้ล่ะทำหวง”
“หวงสิ แฟนใครใครก็หวงทั้งนั้น”
“รู้อย่างนี้ก็ดี ถ้าคราวหน้าจับได้อีก ฉันจะไปควงคนอื่นให้รู้แล้วรู้รอด”
“ไม่ มีคราวหน้าแล้ว ไม่มีแน่นอน ว่าแต่ วันนี้ครบ3เดือนตามสัญญา จุนซูจะยอมพี่ได้หรือยังล่ะ” ยูชอนกลับมาทำเสียงอ่อนเสียหวานอ้อนคนน่ารักของเขา
“จะยอมได้ยังไง ก็พี่ยูชอนผิดสัญญา ต้องต่อเป็น3ปี” จุนซูพูดเคืองๆ
“โธ่ อย่าเลยนะ เพราะว่าจุนซูน่ะชอบแกล้งพี่แบบนี้ทุกที พี่ก็ต้องหาทางปลดปล่อยบ้างสิ ถ้าจุนซูไม่อยากให้พี่ไปหาคนอื่น จุนซูก็ยอมเห็นใจพี่สักทีสิ” พูดพร้อมส่งสายตาหวานช่ำไปให้คนน่ารักที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึง
“พี่ยูชอนบ้า เค้าอุตส่าห์ใบ้ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้เรื่องอีก บื้อจริง”
“ใบ้อะไรอ่ะ” ยูชอนทำหน้างง
“ก็วันนี้เค้าแต่งเป็นอะไรล่ะ”
“จินนี่ไง อ๊ะหรือว่า”
“เพลงก็บอกแล้วว่าอยากขออะไรล่ะ เดี๋ยวจินนี่เสกให้ แค่นี้ก็ไม่รู้เรื่อง ห้อยเนี่ย” จุนซูพูดเขินๆ
“งั้นแสดงว่า ได้ใช่ไหม จุนซูเห็นใจพี่แล้วใช่ไหม” ยูชอนถามอย่างดีใจออกนอกหน้า
“อื้ม ต้องให้บอกด้วยเหรอ”
“เย้ๆๆ งั้นไปเลย” พูดพลางลากคนตัวเล็กไปทันที
“ไปไหนอ่ะ” จุนซูถามงงๆ ไม่เข้าใจว่ายูชอนรีบร้อนไปไหน
“ไป Make a wish ไงครับคุณจินนี่ ผมรอวันนี้มานานแล้ว”
“อ๊ะพี่ยูชอนบ้า แขกเต็มงานจะไปได้ยังไง” จุนซูพูดพร้อมเอามือทุบหน้าอกคนหล่อแสนเจ้าเล่ห์
“ก็ช่างแขกสิ มาเองก็กลับเองได้ เพื่อนๆกันทั้งนั้น ไปกันเถอะจินนี่ ไหนบอกว่าขออะไรก็ได้ไง ไป make a wish กันเถอะ”
“พี่ยูชอน ยังไม่ได้เป่าเค้กเลยนะ” จุนซูขัดขึ้นอีก
“ไปเป่าข้างบนก็ได้ อธิฐานเสร็จ ก็เป่าเลยไง ไปๆๆ ไม่ต้องมาขัดขืน”
ว่า แล้วก็ช้อนตัวคนน่ารักขึ้นมาไว้ในวงแขน เดินตัวปลิว(หรือเปล่า?)ไปยังตัวบ้านทันที ปล่อยให้คนน่ารักส่งเสียงประท้วง พร้อมดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขน แต่คนหล่อก็ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น คราวนี้ไม่รอดแน่ จุนซูที่รัก
“พี่ยูชอน ไม่เอานะ อย่าเพิ่งเลย ให้จุนซูเตรียมใจก่อน พี่ยูชอนอ่ะ เดี๋ยวสิ ไม่เอาปล่อยจุนซูนะ ไม่ใช่ตอนนี้ ม่ายยยยยยยย ”
.....................................................................................
(ไปจิ้นต่อกันเองนะจ้ะว่าจะเกิดอะไรต่อจากนี้ ^^)
The End
จบแล้วค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน และติดตามมาตลอดนะคะ
ขอบคุณทุกกำลังใจที่ให้เราด้วยค่ะ
อ่านให้สนุกนะคะ ^^
