kameryuichi

Part 12







ยูชอนจอดรถที่หน้าคฤหาสน์ คนตัวเล็กเพิ่งรู้สึกตัวว่า ถึงมันจะเป็นคฤหาสน์แต่มันก็ไม่ใช่คฤหาสน์ตระกูลคิมของเขา แต่เป็นคฤหาสน์ตระกูลปาร์คต่างหาก

“พี่ยูชอน นี่มันไม่ใช่บ้านจุนซูนะ ทำไมไม่พาจุนซูกลับบ้าน” จุนซูหันไปโวยวายทันที

“ก็พี่ง่วงนี่ พี่เลยแวะกลับมานอนก่อน เดี๋ยวตื่นแล้วจะไปส่งนะ มาลงมาสิ” ยูชอนอ้างไปข้างๆคูๆ

“อะไร ก็เมื่อกี้ยังเห็นขับรถปร๋ออยู่เลยอ่ะ”

“ก็ เมื่อกี้มันตกใจที่รู้ว่าจุนซูจะไปเมืองนอก ก็เลยมีแรงน่ะสิ แต่ตอนนี้สบายใจแล้วก็เลยอยากนอนน่ะ พี่ไม่ได้นอนมาหลายวันแล้วนะ เพราะจุนซูนั่นแหละ ทำให้พี่นอนไม่หลับ มาตั้งนาน”

“งั้นพี่ยูชอนก็ไปนอนซะนะ จุนซูจะเรียกให้คนที่บ้านมารับ” ยูชอนรีบคว้าแขนคนตัวเล็กไว้ทันที

“อย่าเพิ่งเลยนะ อยู่เป็นเพื่อนก่อนได้ไหม รอให้พี่นอนหลับก่อนแล้วจุนซูค่อยเรียกคนที่บ้านมารับนะ” พร้อมทำหน้าออดอ้อน

“อืม~~~ ก็ได้ พี่ยูชอนรีบไปนอนแล้วกัน จุนซูจะอยู่เป็นเพื่อน ห้องพี่อยู่ทางไหนล่ะ”

“ชั้นบนซ้ายมือ จุนซูเข้าไปรอก่อนนะ พี่จะไปสั่งให้แม่บ้านเอาน้ำไปให้”

จุน ซูพูดพลางก้าวนำยูชอนขึ้นไปข้างบน ไม่ทันได้หันมามองว่าคนหล่อที่ยืนอยู่ตรงหน้าบันไดกำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ขนาดไหน คราวนี้หนีฉันไม่รอดแน่จุนซู ว่าแล้วคนหล่อก็ไปสั่งให้แม่บ้านเอาเครื่องดื่มไปให้จุนซู พร้อมกำชับว่าไม่ให้ใครรบกวนเพราะเขาต้องการพักผ่อน สั่งเสร็จก็วิ่งตามคนน่ารักขึ้นไปบนห้องทันที

จุนซูเดินเข้าไปในห้อง ของยูชอน พลางมองสำรวจเครื่องตกแต่งที่อยู่ในห้อง อืม ห้องพี่ยูชอนนี่ดูดีนะเนี่ย ไม่คิดว่าจะดูเรียบร้อยขนาดนี้ ขนาดห้องเขามีแม่บ้านมาทำให้ทุกวัน ยังรกกว่านี้อีก แต่จุนซูไม่รู้ความจริงว่า ก่อนหน้านี้ห้องยูชอนเต็มไปด้วยขวดเหล้ามากมาย เพราะเจ้าตัวไม่ยอมให้ใครเข้าไปยุ่งตอนกำลังจิตตก พอคุณแม่บ้านเห็นว่าคุณชายออกไปข้างนอกเลยระดมกำลังมาจัดการปัดกวาด ก่อนที่คุณชายจะกลับเลยเข้าสู่สภาพปกติ

“จุนซู พี่ขอเข้าไปอาบน้ำหน่อยนะ เหงื่อออกเต็มเลย ทานอะไรก่อนสิ เดี๋ยวแม่บ้านยกขึ้นมาให้”

“ขอบคุณฮะ เชิญพี่ยูชอนตามสบายเถอะ ”

จุน ซูพูดพร้อมหันหน้าไปทางอื่น เพราะกลัวว่าพี่ยูชอนจะเห็นว่าตอนนี้เขาหน้าแดงขนาดไหน พี่ยูชอนบ้า จะมาอาบอะไรกันตอนนี้ วุ้ยตื่นเต้นนะเนี่ย หายไปสัก30นาที ยูชอนก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนพร้อมผ้าเช็ดตัวกำลังเช็ดผมตัวเองอยู่ ทำให้จุนซูโล่งใจ ตอนแรกเขาคิดว่าพี่ยูชอนจะใส่ผ้าเช็ดตัวออกมาซะอีก ถ้าเป็นอย่างนั้นหัวใจวายตายแน่คิมจุนซู แต่ก็แอบเสียดายอยู่เหมือนกัน เฮ้อ~~~

ยูชอนเดินเข้ามาที่เตียง เหลือบไปมองเครื่องดื่มที่สั่งให้แม่บ้านยกเข้ามา เห็นว่ามันพร่องไปเยอะก็ยิ้มนิดๆอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกวักมือเรียกคนน่ารักมานั่งข้างๆตัว คนน่ารักก็เดินเข้ามาอย่างว่าง่าย เพราะคิดว่าพี่ยูชอนคงจะอยากให้เขาไปนั่งใกล้ๆตอนที่เขานอน จะได้สบายใจ แต่ผิดถนัด เพราะสิ่งที่ยูชอนต้องการไม่ใช่อย่างนั้น ทันทีที่คนตัวเล็กนั่งลงที่เตียง ยูชอนก็คว้าเอวจุนซูเอาไว้แล้วล้มตัวนอนลงไปด้วยกัน คนน่ารักได้แต่ดิ้นไปดิ้นมาด้วยความตกใจ

“อ๊า~ พี่ยูชอน จะทำอะไรน่ะ ไหนสัญญากับจุนซูแล้วไงว่าจะไม่ทำอะไรจุนซู3เดือน”

“พี่ก็ไม่ได้ทำอะไรจุนซูนี่ แค่กอดไว้เฉยๆ”

“ไม่ได้นะ ไหนพี่บอกแค่อยู่เป็นเพื่อนไง พอหลับแล้วจุนซูจะได้กลับบ้าน” จุนซูประท้วง

“ก็นี่ไง อยู่เป็นเพื่อน แต่จุนซูต้องอยู่ข้างๆพี่แบบนี้พี่ถึงจะนอนหลับ เฮ้อ สบายใจจังเลย”

“อ๊ะ ขี้โกงนี่ ไม่เอา จุนซูจะกลับบ้าน”

“จุนซู ไม่สงสารพี่บ้างเลยเหรอ เพราะแผนของจุนซูพี่เลยนอนไม่หลับมาเป็นอาทิตย์” ยูชอนตีหน้าเศร้า จนจุนซูใจอ่อนยอมตามใจ

“ก็ได้ แต่แค่กอดนะ ห้ามทำอย่างอื่น พอพี่ยูชอนหลับแล้วจุนซูจะกลับบ้านด้วย”

“จ้ะๆๆ ได้จ้ะ กอดเฉยๆไม่มีทำอย่างอื่นแน่นอน” ว่าแล้วยูชอนก็กระชับแขนตัวเองให้แน่นขึ้นอีก

“พี่ยูชอน จุนซูอึดอัด อย่ากอดแน่นนักสิ”

“ขอโทษๆ พี่กลัวว่าจุนซูจะหายไปน่ะสิ”

“จะหายไปได้ยังไงกันเล่า ก็นอนอยู่เนี่ย รีบๆหลับได้แล้ว ฉันจะได้กลับบ้านสักที” จุนซูกลับเข้าโหมดFighter ทันที

“จ้ะๆ หลับแล้วจ้ะ” ยูชอนหลับตาปี๋ทันที ก่อนที่คนตัวเล็กจะทำร้ายร่างกายเขาอีก


เสียง ลมหายใจสม่ำเสมอดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้คนน่ารักรู้ว่าตอนนี้พี่ยูชอนหลับไปแล้ว เขาจึงใช้เวลาที่มีอยู่จ้องหน้าพี่ยูชอนอย่างพิจารณาใกล้ๆเป็นครั้งแรก พี่ยูชอนนี่หล่อจังเลยน๊า ปากก็ห้อย หัวก็เถิก แต่ทำไหมถึงได้หล่อน้า สงสัยจังพี่ยูชอนทำบุญด้วยอะไรเนี่ย จะได้บอกคนอื่นว่าไม่ต้องทำ เดี๋ยวพลาดแล้วไม่หล่อแบบนี้จะแย่ จุนซูรู้สึกว่าหนังตาตัวเองเริ่มหนัก ลืมตาไม่ขึ้น ไม่รู้เป็นอะไรอยู่ก็ง่วงนอนขึ้นมาซะอย่างนั้น

“ฮ้าว~~~ ง่วงจังเลยอ่ะ ขอนอนแป๊ปนึงแล้วกัน เดี๋ยวค่อยกลับบ้าน”

เช้า วันรุ่งขึ้น ยูชอนตื่นขึ้นมาพร้อมความปวดเมื่อยที่แขน เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอุ่นๆอยู่ที่ข้างตัว ยูชอนหันไปมองและยิ้มออกมาบางๆ เพราะตอนนี้คนน่ารักกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขนของเขา ที่จริงตอนแรกเขากะจะแกล้งหลับ จะได้ทำอะไรนอกจากนอนกอดจุนซูทั้งคืนบ้าง แต่เขาดันหลับไปจริงๆซะนี่ เลยไม่รู้สึกตัวเลยว่าการนอนกอดเจ้าเปี๊ยกนี่มันจะอบอุ่นขนาดไหน แต่ก็ไม่เป็นไร แสดงว่ายาที่แม่บ้านใส่มาได้ผล คนตัวเล็กเลยยังนอนอยู่ข้างๆเขา ไม่ได้ลุกหนีไปตั้งแต่เมื่อคืน ความจริงเขาก็ไม่กล้าทำอะไรหรอก แค่ได้นอนกอดเอาไว้แบบนี้ทดแทนที่ไม่ได้เจอตั้งอาทิตย์ก็พอเพียงพอแล้ว ไม่งั้น ไม่รอดหรอกหลับๆแบบนี้อ่ะ อืม~เจ้าเปี๊ยกนี่เวลาหลับก็น่ารักดีนะ แต่ตอนตะวาดแว๊ดๆนี่มันน่าจับกดเป็นบ้า (หื่นละ) ขณะที่ยูชอนกำลังมองหน้าคนน่ารักเพลินๆ คนตัวเล็กก็ขยับตัว บิดขี้เกียจพอดี

“ฮ้าว~ กี่โมงแล้วอ่ะ คุณแม่บ้าน” คนตัวเล็กถามเสียงงัวเงีย

“7โมงเช้า” เสียงทุ้มๆของยูชอนเป็นคนตอบ ทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งตกใจ

“อ๊ะ พี่ยูชอน มาอยู่บ้านจุนซูได้ยังไง”

“บ้าน จุนซูที่ไหน นี่มันบ้านพี่” จุนซูมองไปรอบๆห้องก็เห็นว่านี่ไม่ใช่ห้องเขาจริงๆ นี่เขามาทำอะไรเนี่ย เมื่อคืนกะว่าจะกลับบ้านนี่นา ตายๆๆ นี่เรานอนกอดพี่ยูชอนทั้งคืนเลยเหรอเนี่ย อ๊ายย เขินอ่ะ

“จุนซูเป็นอะไร เป็นไข้เหรอทำไมหน้าแดงๆ” ยูชอนเอ่ยยิ้มๆ

“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร” พูดจบก็วิ่งเข้าห้องน้ำทันที เพื่อหลบเสียงหัวเราะทุ้มๆของยูชอนตามมาข้างหลัง

“โอ้ ย นึกว่าหัวใจจะออกมาเต้นข้างนอกแล้ว ได้เห็นพี่ยูชอนตอนตื่นนอนด้วย หล่ออ่ะ คนอะไรไม่รู้ หล่อทุกท่าจริงๆเลย โธ่เมื่อคืนไม่น่าหลับ ไม่งั้นจะถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกสักหน่อย” คนน่ารักคิดไปยิ้มไป

จุน ซูได้แต่ยืนตื่นเต้นอยู่ในห้องน้ำ เอาหลังพิงประตูเอาไว้อย่างหมดแรงเหมือนคนเพิ่งไปวิ่งมาสัก10กิโล และยกมือขึ้นมาจับที่บริเวณหัวใจ รู้สึกได้เลยว่ามันเต้นแรงมาก นี่เขามานอนที่นี่ได้ยังไงเนี่ย เมื่อคืนกะว่าจะหลับแป๊บเดียวแท้ๆ

“แต่เอ.. เมื่อวานหลับไปได้ยังไงนะ นึกไม่ออกจริงๆเลย ทุกทีไม่เคยนอนเร็วอย่างนี้นี่นา”

“จุนซู จุนซู เสร็จหรือยัง พี่จะอาบน้ำบ้าง จุนซู” ไม่มีเสียงตอบจากคนน่ารัก

“จุนซู ถ้าไม่ตอบ พี่จะไขกุญแจเข้าไปแล้วนะ”

“อ๊ากก ไม่ต้องนะ จะออกไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” จุนซูตะโกนตอบอย่างรวดเร็วเพราะได้ยินเสียงเหมือนข้างนอกกำลังทำอะไรสักอย่างกับประตู

“เฮ้อ กว่าจะออกมาได้ นึกว่าจะนอนในห้องน้ำซะแล้ว” ยูชอนพูดยิ้มๆ เล่นเอาคนน่ารักเขินม้วนต้วนอยู่ตรงนั้น แต่จู่ๆจุนซูก็เงยหน้ามาหายูชอนถามสิ่งที่ตัวเองกำลังสงสัยอยู่

“พี่ ยูชอน ทำไมจุนซูถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะ จุนซูจำได้ว่าจุนซูจะกลับบ้านนี่ แล้วทำไมจู่ๆถึงง่วงขึ้นมาได้ จุนซูไม่เคยนอนเร็วแบบนี้เลยนะ”

“เอ่อ พี่ไม่รู้ พี่หลับไปก่อนจุนซูก็เห็นนี่ อีกอย่างจุนซูอาจจะง่วงนอนจนหลับไม่รู้ตัวก็ได้ พี่ไปอาบน้ำก่อนนะเดี๋ยวไปเรียนสาย” ยูชอนรีบแทรกตัวเข้าห้องน้ำไปทันที ก่อนที่คนน่ารักจะหันมาถามอะไรอีก

“เฮ้อ เกือบไปแล้ว นึกว่าจะไม่ถามซะอีก ดันถามขึ้นมาได้ ฟู่”


หลัง จากที่เสร็จธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็ลงมาทานอาหารเช้าด้วยกัน เพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน วันนี้เป็นวันที่ปาร์คยูชอนมีความสุขที่สุดในโลก ได้นอนกอดคนน่ารักทั้งคืน ไหนจะได้ไปโรงเรียนพร้อมกัน โอ้ย มีความสุข

“พี่ยูชอน มัวทำอะไรอยู่ เร็วเข้าสิ เดี๋ยวไปเรียนสายนะ” จุนซูรีบเร่ง

“จ้าๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ” ยูชอนคว้ากุญแจรถรีบตามคนตัวเล็กไปทันที


“พี่ยูชอน เดี๋ยวจุนซูไปเรียนก่อนนะ ตอนเย็นเจอกัน” จุนซูหันไปเปิดประตูทันทีที่รถจอดที่ลานจอดโรงโรงเรียน แต่ยูชอนคว้ามือเอาไว้ก่อน

“เดี๋ยวก่อนสิ พี่ยังไม่ได้รางวัลที่ขับรถมาส่งจุนซูเลยนะ”

“ส่งอะไร พี่ยูชอนก็ต้องมาเรียนอยู่แล้วนี่”

“อ่ะก็ได้เรื่องนี้ไม่นับ ถ้างั้นพี่ขอรางวัลที่พี่เป็นหมอนให้จุนซูกอดทั้งคืนได้ไหมล่ะ”

ยู ชอนพูดยิ้มๆ ได้ผลคนน่ารักหน้าแดงแปร๊ดทันที รับก้มหน้างุดๆอย่างเอียงอาย โอ้ยยิ่งเห็นยิ่งน่าฟัด จุนซูคร้าบจะน่ารักไปถึงไหนเนี่ย โอยๆๆ จะอยู่รอดถึง3เดือนไหมเนี่ยจุนซู๊

“อืม ไม่ให้ได้ไหมอ่ะ ก็พี่ยูชอนยังติดเคอร์ฟิวอยู่เลยนี่” จุนซูตอบแบบไม่เงยหน้า

“เฮ้อ จะใจร้ายกับพี่ได้ลงคอเหรอ เมื่อคืนพี่ก็ไม่ได้ทำอะไรจุนซูนะ แถมยังแขนชาเพราะเป็นหมอนให้จุนซูนอนทั้งคืน พี่เป็นคนดีขนาดนี้แล้ว จุนซูยังไม่เห็นใจให้รางวัลพี่บ้าง พี่จะมีกำลังใจได้ยังไงล่ะ”

ยู ชอนทำเสียงเศร้าเอนตัวพิงเบาะอย่างหมดอาลัยตายอยาก พร้อมเอามือนวดไปมาที่แขนข้างที่คนน่ารักนอนหนุนอีกด้วย ความจริงก็กะจะทำนิดหน่อยอ่ะ แต่ดันหลับไปซะได้ เสียดายชะมัด ไม่น่าปล่อยให้โอกาสหลุดลอยเล้ย

“ก็ได้ แต่จุนซูต้องเป็นคนให้เองนะ พี่ยูชอนอยู่เฉยๆ จุนซูไม่อนุญาตให้พี่ยูชอนเป็นคนทำหรอก เดี๋ยวพี่ยูชอนเลยเถิด จุนซูไม่ไว้ใจ”

ยู ชอนหันหน้าไปแอบยิ้มกับกระจกฝั่งคนขับคนเดียวไม่ให้คนตัวเล็กรู้ตัว เป็นไงเล่าจุนซูน้อยๆของพี่ ชั้นเชิงมันผิดกัน ไม่ได้ทำเอง คนน่ารักเป็นคนทำก็ยิ่งดีสิ อย่างนี้ปาร์คชอบอ่ะ เอิ๊กๆๆๆ

“พี่ยูชอน หันมานี่สิ” จุนซูกวักมือเรียก

“เอาตรงไหนดีน้า”

จุน ซูนั่งเอียงคอใช้นิ้วเคาะแก้มระหว่างคิดไปด้วย ว่าจะให้รางวัลแบบไหนดี ไม่ได้รู้เลยว่าท่าทางแบบนั้นทำให้คนเจ้าเล่ห์แทบลงไปดิ้น โอ้ย พี่บอกแล้วไงจุนซู อย่าทำตัวน่ารัก เดี๋ยวตบะแตกพอดี

“อ๊ะรู้แล้ว เอาตรงนี้แล้วกัน พี่ยูชอนก้มหน้ามาหน่อย” ยูชอนก้มลงไปตามที่คนตัวเล็กบอกทันที ในใจก็ภาวนาให้เป็นปากๆๆ จะได้เนียนซะเลย

“พี่ยูชอนหลับตาก่อนสิ จุนซูเขินนะ”

ยู ชอนยอมหลับตาโดยดี ความจริงไม่อยากจะหลับตาหรอก อยากเห็นคนน่ารักใกล้ๆเวลาเขินนี่ยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่ โอ้ย แฟนใครวะ น่ารักน่ากด เอ๊ย น่ากอดเป็นบ้า พอยูชอนหลับตา จุนซูก็ค่อยๆเอื้อมมือไปประคองหน้าคนรูปหล่อเอาไว้ พร้อมยื่นหน้าเข้าไปจูบที่หน้าผากแสนกว้างของยูชอน แล้วรีบผละออกมาทันที

“เสร็จแล้ว” แว๊บเดียว แว๊บเดียวจริงๆครับพี่น้อง ปาร์คแทบไม่รู้สึก แตะแล้วหายไปเลย โอ้ยอุตส่าห์ลุ้นปาก จูบเหม่งซะได้

“ทำไม พี่ยูชอนไม่ชอบเหรอ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นอ่ะ” จุนซูถามขึ้น

“เปล่า แต่มันเร็วอ่ะ พี่แทบไม่รู้สึกเลยนะเนี่ย จุนซูโดนหรือเปล่าเนี่ย”

“โดนสิ”

“ไม่โดน พี่ไม่รู้สึก”

“งั้น เอาใหม่” คราวนี้จุนซูคว้าคอยูชอนเข้ามาเอามือปาดผมด้านหน้าออกหมด เผยให้เห็นหน้าผากกว้างๆของเจ้าตัว กดจูบแรงๆไปที่หน้าผากเหมือนเดิมทันที

“นี่ไง โดนยัง” ให้มันได้อย่างนี้สิจุนซู ถ้าเป็นหอมแก้มแรงๆแบบนี้จะดีมาก แต่ตรงนี้มันปมด้อยเค้าอ่ะ ยังจะมาปาดผมออกอีก

“ทำไมต้องหน้าผากด้วยอ่ะ หอมแก้มไม่ได้เหรอ”

“อย่ามาต่อรองพี่ยูชอน เดี๋ยวไม่ให้อีกเลยนี่”

“อ๊ะ ก็ได้ๆ หน้าผากก็หน้าผาก เอาให้มันเถิกไปเลยยังได้” ยูชอนพูดประชดอย่างงอนๆเพราะความจริงหวังให้เป็นที่อื่นต่างหาก มาตอกย้ำความเถิกอยู่นั่นแหละ แต่คนน่ารักกลับหัวเราะคิกคักอย่างถูกใจ

“โอ๋ๆๆ ไม่ต้องน้อยใจน้า เดี๋ยวมันจะเถิกไปกว่านี้ ใครจะว่าเถิกว่าเหม่งก็ช่างเขา เพราะจุนซูชอบเหม่งของพี่ยูชอนจะตายไป มันกว้างดีเก็บเอาไว้ให้จุนซูหอมคนเดียวนะ ไปก่อนนะจ้ะ เย็นนี้เจอกันนะที่รัก”

พูดจบก็คว้ากระเป๋าลงจากรถ พร้อมส่งจูบให้แฟนสุดหล่อหนึ่งทีเป็นการทิ้งท้าย โบกมือบ๊ายบายอย่างร่าเริง แค่นี้ก็ทำให้ยูชอนยิ้มแก้มปริไปกับความน่ารักของคนตัวเล็ก หลังจากล็อครถเรียบร้อยก็เดินตัวลอยเข้าโรงเรียนไป


“ไงเพื่อนปาร์ค ยิ้มหน้าบานมาเชียว เคลียร์กันรู้เรื่องแล้วใช่ไหม” ยุนโฮเอ่ยทักทันทีที่ยูชอนเดินเข้ามาในห้อง

“แน่นอน ระดับฉันแล้ว เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ”

“จิ๊บๆ ชิ แล้วใครกันว้าที่ไม่มาเรียนเป็นอาทิตย์เพราะคิดว่าเขามีเจ้าของแล้ว”

“อย่าพูดได้ไหม เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนั้นฉันsadจริงๆนะเฟ้ย ชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่าต้องมารักแฟนคนอื่นเล้ย”

“ดี เจ็บแล้วจะได้จำ ไม่ไปทำให้น้องเขาช้ำใจไง”

“ไม่ต้องมาสอน ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อวานแล้ว นายไปกิ๊กกะเพื่อนจุนซูตั้งแต่เมื่อไหร่” (ฉันก็งง)

“ก็ ระหว่างที่พวกแกกัดกันไปกัดกันมานั่นแหละ ฉันกับแจจุงจุงต้องเข้าไปอยู่ด้วยทุกที แล้วก็โดนทิ้งไว้ทุกทีด้วย เราเลยเห็นใจกัน คบกันเป็นแฟนอย่างที่เห็น”

“โห~ ไวอ่ะ ดูฉันสิ กว่าจะจีบจุนซูติดตั้งนาน”

“ใครมันจะไปท่ามากเหมือนแก ว่าแต่แกจีบเขา หรือว่าเขาจีบแกกันแน่หา”

“ฉัน จีบสิเฟ้ย” ให้ตายก็บอกใครไม่ได้ ว่าเขาแทบจะไม่ได้จีบเลยอ่ะ รู้สึกเหมือนโดนต้อนตลอดเวลายังไงไม่รู้ แต่ถ้าพูดไปก็เสียงเชิงเพลย์บอยแย่สิ

“เออๆ แกจีบๆ จะว่าไงก็ได้ เมื่อเช้าเห็นมาด้วยกัน ไปรับน้องเขามาเหรอ”

“เปล่า เมื่อคืนอยู่ด้วยกัน”

“หา~ เร็วอ่ะ ตกลงเป็นแฟนปุ๊บจับกดปั๊บเลยเหรอฟะ” ยุนโฮถามด้วยความทึ่ง เขากับแจจุงเป็นแฟนก่อนมันยังไม่ได้แตะเลยอ่ะ

“เปล่า เฟ้ย ขืนทำอย่างนั้นฉันก็ตายดิ แค่นอนกอดทั้งคืนแค่นั้นเอง นอกจากนั้นไม่ได้ จุนซูยื่นคำขาด ฉันต้องพิสูจน์ตัวเองตั้ง3เดือน เพื่อให้เขาแน่ใจ”

“โห 3 เดือน ปาร์คยูชอนจะขาดกิจกรรมเข้าจังหวะ3เดือน ไม่แย่เหรอแกอ่ะ”

“ก็แย่แน่ แต่เพื่อจุนซู ฉันจะพยายาม ถ้าทนไม่ไหว ก็ต้องมีหลบกันบ้างล่ะ แต่แกต้องช่วยด้วยนะ”

“เฮ้ย ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวถ้าแจจุงพาลโกรธตามเพื่อนขึ้นมาฉันก็ซวยสิ”

“อะไร แค่เป็นแฟนก็ทำท่ากลัวเขาซะละ ป๊อดนี่หว่า” ยูชอนได้ทีข่มเพื่อนหมีทันที

“ไม่ได้ป๊อดเฟ้ย เขาเรียกว่าเกรงใจ ใครจะไปเหมือนแก นี่แกยังไม่ยอมเลิกกะล่อนอีกเหรอ”

“ก็กะจะเลิกอ่ะนะ แต่ตอนนี้ขอส่งท้ายก่อนแล้วกัน ก่อนที่จะมอบทั้งตัวและหัวใจให้จุนซูที่รัก”

“เออๆ เอาเข้าไป ถ้าน้องเขาจับได้ฉันไม่ช่วยนะเฟ้ย” ยุนโฮส่ายหัวกับความเจ้าชู้ของเพื่อน


“ไงจุนซู ปรับความเข้าใจกันแล้วล่ะสิ” แจงจุงทัก

“อื้ม ขอบใจพวกนายมากนะที่ช่วยฉัน”

จุน ซูวิ่งมากอดแจงจุงเพื่อนรักพร้อมหอมแก้มทั้งซ้ายและขวา พอหอมแจงจุงจนพอใจแล้วก็หันไปหาชางมินทันที เพื่อนร่างสูงรีบเบรกตัวโก่ง สั่นหัวทำท่าขนพองสยองเกล้าสุดฤทธิ์ประกอบ

“ไม่ต้องมาทางนี้ ฉันรู้ว่านายซึ้ง แต่ไม่ต้องมากอดฉัน พอเลย อึ๋ย”

“ชิ ไม่กอดนายก็ได้”

“วันนี้มาด้วยกันเหรอ” แจจุงถามขึ้น

“อืม เมื่อวานอยู่ด้วยกันอ่ะ” จุนซูตอบแถมยังหันไปหยิกแขนชางมินที่อยู่ใกล้ๆแก้เขิน

“โอ้ย~ จะมาหยิกฉันทำไมเนี่ย” ชางมินโวยวาย

“ก็มันเขินอ่ะ”

“รุ่นนี้มีเขินด้วยเหรอ”

“ไอ้บ้า เดี๋ยะๆ เล่นด้วยแล้วลามนะ”

“หมายความว่า นายเสร็จพี่ยูชอนแล้วเหรอ” แจจุงถามอย่างตกใจ

“ยัง ใครจะไปยอมง่ายๆ ฉันยังมีบททดสอบอย่างอื่นไว้ให้พี่ยูชอนอีก ถ้าผ่านโปร3เดือนค่อยคิดอีกที”

“เฮ้อ~ ฉันก็นึกว่าเสร็จพี่เขาไปแล้วซะอีก” แจจุงพูดอย่างโล่งใจ

“ยังหรอก ฉันไม่ใจง่ายขนาดนั้นหรอกน่า ถึงพี่ยูชอนจะน่าฟัดขนาดไหน ฉันก็จะพยายามห้ามใจไว้ก่อน อิย่ะฮ่าๆๆ”

“ทำเป็นพูดดี ขอบอกเลยนะ ฉันรู้จักพี่ยูชอนมานาน พี่เขาไม่ธรรมดาหรอกนะ นายเสร็จพี่เขาแน่ๆ”

“นายเป็นเพื่อนฉันหรือเปล่าเนี่ย ต้องเข้าข้างฉันสิ ชิ”

“เอา น่า อย่าทะเลาะกันเลย เรื่องจบด้วยดีก็ดีแล้ว ฉันล่ะเหนื่อยแทนพี่เขาจริงๆที่ได้คนอย่างนายเป็นแฟนเนี่ย ดูสิทำซะพี่เขาเสียใจมากขนาดนั้น เป็นฉันไม่สนนายแล้ว ไม่ยอมมาหานายที่สนามบินแน่ๆ”

แจจุงพูดแบบหน่ายๆกับเพื่อนทั้งสอง คน จุนซูไม่พูดอะไรเอาแต่นั่งแก้มป่องอย่างขัดใจ ที่เพื่อนๆไม่เข้าข้างเขาซะเลย ใครๆก็หันไปเข้าข้างพี่ยูชอนซะหมด ก็เขาแค่อยากแน่ใจนี่นาว่าคนอย่างพี่ยูชอนจะจริงจังกับเขาจริงๆ ไม่อยากมานั่งเสียใจทีหลัง ใครๆก็รู้ว่าพี่ยูชอนเจ้าชู้ขนาดไหน บังเอิญเรื่องมันบานปลายไปหน่อยแค่นั้นเอ๊ง (เหรออออ)


หลัง เลิกเรียน ยูชอนและยุนโฮก็ออกมารอรับคนน่ารักกับคนสวยที่ลานจอดรถของโรงเรียน แต่ทุกครั้งที่มีสาวๆเดินผ่านมาส่งสายตาให้ยูชอน ยูชอนจะต้องส่งสายตาพร้อมรอยยิ้มตอบรับเรียกเรทติ้งเสมอ ไม่ได้นอกใจแฟนนะ ก็แหม คนมันหล่อก็ต้องบริหารเสน่ห์หน่อย มัวแต่บริหารเสน่ห์เลยไม่ทันมองว่าคนน่ารักมายืนอยู่ข้างหลังแล้ว

“ไอ้ห้อย” เสียงหวานปนแหบที่คุ้นหูดังขึ้น

“อ๊ะ จุนซูมาแล้วเหรอจ้ะ โอ้ยยยยยย...” ยูชอนส่งเสียงร้องดังลั่น สาเหตุมาจากคนตัวเล็กกำลังดึงหูเขาอยู่น่ะสิ

“ไม่ต้องมาจ้ะจ๋าเลยห้อย เผลอเป็นไม่ได้ อยากต่อเวลาเป็น3ปีใช่ไหมถึงทำแบบนี้”

“เปล่าจ้ะๆ พี่แค่ทักทายรุ่นน้องเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรจริงจิ๊ง” ปฏิเสธเสียงสูง

“เหรอ คงเชื่อหรอกนะ ไปกลับบ้าน ถ้ามีอีกครั้งล่ะไม่แค่ดึงหูแน่ๆ จะดึงปากให้ห้อยยิ่งกว่านี้คอยดู” จุนซูคาดโทษ

“จ้าๆ ไม่มีแล้วจ้า ไม่กล้าๆ “ พูดจบก็ปลดล็อคประตูขึ้นนั่งประจำที่คนขับทันที

“ไปก่อนน้า พรุ่งนี้เจอกันโบแจ” คนน่ารักลาเพื่อนพร้อมโบกมือหยอยๆ

“เฮ้อ คู่นั้นเขาจะรอดไหมพี่ยุนโฮ พี่ยูชอนยังดูเจ้าชู้อยู่เลยอ่ะ”

“แต่พี่ว่าอย่างมันน้องจุนซูเอาอยู่แน่ๆ เรากลับบ้านกันดีกว่า ปล่อยสองคนนั่นเคลียร์กันเองเถอะ”

“ฮะ” แจจุงรับ ยุนโฮเมื่อเห็นว่าแจจุงนั่งเรียบร้อยแล้วก็ออกรถทันที ลืมไปว่าน้องชายสุดที่รักยังไม่ได้ขึ้นรถมาด้วย

“อ๊ะ พี่ยุนโฮ จะไปไหนอ่ะ ผมยังไม่ได้ขึ้นรถเล้ยยยยย คนอะไรมีแฟนแล้วทิ้งน้อง” ชางมินได้แต่บ่นกระปอดกระแปดคนเดียว

%%%%%

TBC

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ

อ่านให้สนุกนะคะ ^^