kameryuichi

Part 11








ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้นยูชอน ก็เปลี่ยนไป จนคุณหญิงแม่ครู้สึกเป็นห่วง ที่ลูกชายไม่หลับไม่นอน สอบถามจากคนในบ้านก็ไม่มีใครรู้ เพราะยูชอนไม่เคยมีอาการแบบนี้ เห็นทีไรก็อยู่แต่กับขวดเหล้า คุณหญิงแม่เลยโทรไปถามยุนโฮเพื่อนสนิทที่สุดของลูกชาย ได้รับคำตอบที่ทำให้คุณนายตกใจ ยูชอนกำลังอกหัก เป็นไปได้ยังไง ถึงเธอจะไม่ค่อยอยู่บ้านเพราะทำแต่งาน เธอก็รู้ดีว่าลูกชายตัวเอง เจ้าชู้ขนาดไหน มีแต่สาวๆมาคอยตาม มิน่าวันงานถึงไม่สนสาวคนไหนเลย ที่แท้ก็รักคนอื่นอยู่นี่เอง ใครกันนะที่ทำให้ลูกชายเธอเป็นแบบนี้ได้ มันน่าให้รางวัลที่สามารถทำให้เจ้าลูกชายตัวดีของเธอหยุดเจ้าชู้ได้สักที ถึงจะเห็นว่าอาการยูชอนน่าเป็นห่วงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากรอให้ยูชอนอาการดีขึ้นเองเพราะรู้ดีว่าลูกชายตัวเองไม่ชอบให้ใครยุ่ง เวลาที่เขาเศร้ายูชอนมักจะอยู่กับตัวเอง คนเป็นแม่ก็ได้แต่ภาวนาให้เหตุการณ์นี้ผ่านไปโดยเร็ว


~ Oh! Micky you’re so fine, you’re so fine, you’re blown my mine Hey! Micky Hey! Micky ~

~ตื้ด~

“มีอะไรไอ้ยุน ถ้าไม่สำคัญจริงแกตาย”

ยู ชอนรับโทรศัพท์เสียงงัวเงีย เขาเพิ่งจะได้นอนหลับไปไม่กี่ชั่วโมง เพราะเอาแต่คิดเรื่องของเจ้าเปี๊ยกเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกไปไหน ไม่รับโทรศัพท์ใคร ยกเว้นจากยุนโฮ เพื่อสอบถามข่าวเรื่องจุนซูบ้าง แต่ข่าวจากยุนโฮก็ไม่ได้ทำให้เขาดีขึ้นเลย มีแต่จะแย่ลง เพราะสองคนนั้นก็ยังไปรับไปส่งกันเหมือนเดิม ถึงจะเห็นว่าจุนซูโทรมาหลายครั้งก็เถอะ แต่เขากำลังพยายามจะตัดจากคนตัวเล็กให้ได้ เลยไม่ไปโรงเรียน เพราะกลัวว่าถ้าเจอกันเขาจะตัดใจไม่ได้น่ะสิ

“เออ ถ้าไม่สำคัญให้เตะเลย ฉันได้ยินเจ้าชางมินมันบอกว่า จุนซูจะไปอังกฤษ”

“อะไรนะ ไปเมื่อไหร่” ถึงปากบอกว่าจะตัดใจ ที่มันก็ยังใจหายอยู่ดี

“วันนี้ บ่าย4 ชัดหรือยัง” ยูชอนได้ยินอย่างนั้นก็อึ้งไปซักพัก

“เฮ้ ยูชอน ยังอยู่หรือเปล่า” ยุนโฮเห็นเพื่อนเงียบไปนาน

“แล้วนี่กี่โมงแล้ว” พูดพร้อมหันหานาฬิกาที่ไม่ได้ดูมาหลายวัน

“บ่าย2”

“อ๊ะ ต้องรีบแล้ว ยังพอมีเวลา”

“มีเวลาอะไร อย่าบอกนะว่าแกจะไปหาเขาที่สนามบินน่ะ”

“ใช่ ฉันจะไปหาเขา”

“แกจะไปทำไม ไหนบอกว่าจะตัดใจไง”

“ไม่ เอาแล้ว ฉันรู้แล้วว่าฉันคงทนไม่ได้ถ้าไม่มีจุนซูอยู่ใกล้ๆ แค่ไม่เห็นหน้ามาอาทิตย์นึงยังเกือบตาย แล้วนี่จะไปเมืองนอก ไม่เอาแล้ววุ้ย แฟนคนอื่นก็แฟนคนอื่นเว้ย ฉันจะไปแย่งคนน่ารักของฉันคืน” พูดจบก็ปิดโทรศัพท์วิ่งเข้าห้องน้ำแล้วบึ่งรถไปสนามบินทันที

“ว่าไงพี่ยุนโฮ” ชางมินและแจจุงยืนลุ้นอยู่ข้างๆถามขึ้น

“เรียบร้อย ป่านนี้บึ่งไปสนามบินแล้ว เราจะไปดูเหตุการณ์หน่อยดีไหม”

“ก็ดี ผมก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่าจะไปถ่ายรูปเอาไว้เป็นหลักฐาน ขายให้หนังสือพิมพ์โรงเรียน คงได้หลายวอน” ชางมินพูดอย่างอารมณ์ดี

“แจจุงล่ะ อยากไปไหม” ยุนโฮหันไปถามคนสวย

“ก็ ดีนะฮะ โบแจลุ้นมาตั้งแต่ต้น ควรจะไปดูตอนจบสักหน่อย” ยุนโฮพยักหน้าจับมือแจจุงเดินไปที่รถตัวเอง ชางมินเห็นท่าทางของพี่ชายก็งง นี่มันอะไรกัน จับมือกันเลยเหรอเนี่ย เขาพลาดอะไรไปหรือเปล่า

“พี่ ไปจับมือแจจุงทำไม เป็นอะไรกับเขาน่ะ” ชางมินถาม

“เป็นแฟนไง ไอ้นี่โง่จริง ไม่ใช่แฟนจะจับมือได้ไงเล่า”

“หา เป็นเมื่อไหร่ ไม่เห็นรู้เลย”

“ก็ มัวแต่กินจะรู้อะไรล่ะ” เสียงคนสวยตอบ ชางมินได้แต่เกาหัวแล้ววิ่งตามทั้งสองคนไปทันที เรื่องนี้ไม่เคลียร์ไม่เป็นไร เรื่องโน้นต้องเคลียร์วันนี้แน่



ทางด้านคนที่น่ารักที่สนามบิน ระหว่างที่ใจจดใจจ่อรอให้ยูชอนมาหาก็เช็คอุปกรณ์ไปด้วย

“พาสปอร์ตพร้อม ตั๋วเครื่องบินพร้อม กระเป๋าพร้อม น้ำตาเทียมพร้อม นางเอกพร้อม ตัวโกงพร้อม” พูดจบก็หันไปมองหน้าซึงฮยอน

“ใครตัวโกง พูดให้มันดีๆหน่อย”

“ก็นายไง ไม่ใช่พระเอกก็ต้องเป็นตัวโกงสิ เพราะพี่ยูชอนเป็นพระเอกงานนี้”

“ตามใจเหอะ อย่าให้เกินเวลาแล้วกัน นี่มันก็จะได้เวลาอยู่แล้ว ไม่เห็นมาเลย ว่าแต่ เอาน้ำตาเทียมมาทำไมเนี่ย”

“นี่เหรอ เผื่อฉันอยากทำให้มันสมบทบาท ถ้ามีน้ำตาด้วยมันยิ่งได้อารมณ์ไง” ท่านผู้กำกับตอบ

“เอาเหอะ แล้วจะไปป้ายเอาตอนไหน เขาไม่รู้เลยนะ”

“ต้องมีน่า ฉันหาทางได้แล้วกันไม่ต้องยุ่ง เตรียมตัวเอาไว้แล้วกัน”

ถึง จะบอกให้เตรียมตัว แต่ซึงฮยอนก็ไม่รู้จะทำอะไร ก็จุนซูไม่ได้บอกอะไรเขาสักอย่าง มีแต่ให้ยืนอยู่ตรงนี้ แล้วก็หาบทเอาเอง เดี๋ยวก็ล่มหรอกให้ตาย ทำอะไรไม่มีนัดไว้ก่อน ใครจะไปตรัสรู้ได้เดี๋ยวเหมือนคราวที่แล้วอีกหรอก


ปาร์คยูชอนรีบ จอดรถที่หน้าสนามบินและวิ่งตรงเข้าไปในอาคารผู้โดยสารขาออกทันที สายตาก็สอดส่ายมองหาคนตัวเล็ก พร้อมกับหันไปมองดูเที่ยวบินที่จะไปอังกฤษให้แน่ใจว่าจุนซูยังอยู่ในสนามบิน แน่นอน เพราะเครื่องยังไม่ออก ยูชอนไม่รอช้ารีบวิ่งไปทั่วๆสนามบินเพื่อมองหาร่างที่คุ้นตาทันที ผู้สังเกตการณ์อีก3คนก็เพิ่งมาถึงสนามบินเหมือนกัน แต่ไม่ต้องเดือดร้อนวิ่งตามหาอย่างยูชอน เพราะจุนซูบอกไว้แล้วว่าจะรออยู่แถวไหน ส่วนยูชอนต้องวิ่งอย่างนั้นแหละ ตามบทพระเอก เป็นพระเอกต้องอดทน

“มาแล้วเหรอ พี่ยูชอนล่ะ มาด้วยหรือเปล่า” จุนซูรีบวิ่งไปเขย่าตัวแจจุงถามทันที

“มาสิ มาถึงก่อนเราอีก กำลังมองหานายอยู่มั้ง” แจจุงตอบ

“ดีๆ งั้นพวกนายเตรียมตัวนะ จะได้มีตัวประกอบด้วยทำท่าเหมือนมาส่งฉันขึ้นเครื่องนะ”

“ได้ๆ หวังว่างานนี้จะสำเร็จนะ”

“พี่ว่าสำเร็จแน่ครับแจจุงจุง ก็ยูชอนมันบอกเองนี่ ว่ามันไม่ยอมให้น้องจุนซูไปแน่” ยุนโฮพูดยิ้มๆ

“จริงเหรอพี่ยุนโฮ พี่ยูชอนพูดแบบนั้นจริงๆเหรอ” จุนซูถามด้วยความตื่นเต้น นี่แสดงว่าพี่ยูชอนก็ชอบเขาเหมือนกันล่ะสิ ปลื้มอ่ะ

“จริงสิ พอพี่บอกเสร็จมันก็รีบบึ่งรถออกมาเลยมั้ง ถึงมาถึงก่อนน่ะ”

“จะอะไรก็เหอะ รีบๆหน่อย จะได้เวลาขึ้นเรื่องแล้ว” ซึงฮยอนบ่นกระปอดกระแปดอยู่คนเดียว

“อย่าบ่นมากเลยน่า เพราะนายนั่นแหละถึงต้องทำขนาดนี้ อ๊ะ พี่ยูชอนมาแล้ว เร็วๆ 5..4..3..2.. แอ็คชั่น”

จุน ซูรีบหันไปคว้าแขนซึงฮยอนมาควงเพื่อความสมจริง อีก3คนก็ตีหน้าเศร้าเหมือนกำลังจะจากกันทันทีเหมือนกัน ทำให้คนที่เพิ่งมาถึงรู้สึกใจหายเข้าไปใหญ่ รีบวิ่งตรงมาหาจุนซูทันที

“จุนซู จุนซูอย่าเพิ่งไป” ยูชอนที่วิ่งมาถึงจับแขนจุนซูไว้อีกข้าง

“เอ๊ะ มาจับฉันไว้ทำไม ปล่อยนะ” จุนซูสะบัดแขนออก แต่ยูชอนก็ยังยื้อเอาไว้

“นายจะไปไหนไม่ได้นะจุนซู ฉันไม่ให้ไป”

“ทำไม นายมีสิทธิ์อะไร ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน ไปเถอะซึงฮยอน ได้เวลาแล้ว” พลางดึงซึงฮยอนเดินไปทางเกทแต่ยูชอนมาดักหน้าไว้

“ไม่ นายไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

“ทำไม นายมีเหตุผลอะไรที่จะไม่ให้ฉันไป หา” จุนซูหันไปมองอย่างลุ้นๆ กับคำตอบ

“ฉันเอ่อ ... “

ยู ชอนเงียบไป พอถึงเวลาจริงๆ อยู่ต่อหน้าจุนซูเขากลับไม่กล้าพูดออกมาซะงั้น จุนซูก็ได้แต่ยืนรอให้ยูชอนพูดออกมา ผิดกับซึงฮยอนที่อยากจะกลับเต็มที เลยช่วยเร่งให้โดยการลากจุนซูออกมา

“ไปได้แล้วจุนซู ถึงเวลาแล้ว เดี๋ยวตกเครื่อง” พูดจบก็มองไปที่ยูชอน “ ปล่อยมือแฟนฉันได้แล้ว”

พอ ซึงฮยอนพูดอย่างนั้น ยูชอนเลยยอมปล่อยโดยดี จุนซูเห็นอย่างนั้นก็ตกใจ เฮ้ย แบบนี้ไม่ได้นะ พี่ยูชอน รั้งผมไว้สิ โอ้ยตั๋วมันมีอันเดียวจะเข้าเกทได้ยังไงล่ะ เร็วสิๆ จุนซูนึกในใจแต่ขาก็ต้องก้าวตามซึงฮยอนไปอย่างช้าๆ เพื่อถ่วงเวลาเอาไว้ พี่ยูชอนจะถึงแล้วนะ มัวทำอะไรอยู่เนี่ย จุนซูเหลือบไปมองยูชอน ก็เห็นว่ายูชอนได้แต่ยืนก้มหน้าก้มตา ไม่ทำอะไรสักอย่าง เลยควักน้ำตาเทียมออกมาป้ายที่ตาทำเสียงคล้ายๆคนร้องไห้ หันกลับไปหายูชอนช้าๆ พร้อมรอยยิ้มทั้งน้ำตา(เทียม)

“พี่ยูชอน ลาก่อนฮะ”

สิ้น เสียงจุนซู ยูชอนก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นภาพจุนซูกำลังโบกมือลาพร้อมด้วยน้ำตา(เทียม)เปื้อน เต็มสองแก้ม ทำให้เขาตัดสินใจรีบเดินเข้าไปหาจุนซู และรั้งจุนซูเข้ามากอดทันที

“จุนซูอย่าไปเลยนะ ได้ไหม ฉันรู้ว่าทำอย่างนี้มันผิดกับแฟนนาย แต่ฉันทนเห็นนายไปอย่างนี้ไม่ได้หรอก จุนซู ฉันรักนายนะ”

เย สๆๆ เป็นท่าที่ทุกคนพร้อมใจกันทำรวมทั้งจุนซูที่กำมือเล็กๆข้างตัวไม่ให้ยูชอน เห็นพร้อมกระทุ้งเบาๆ2-3ที กลับไปตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จต่อ

“พี่ยูชอน ว่ายังไงนะฮะ” ยูชอนหันมาจับไหล่ของคนตัวเล็กเอาไว้ จ้องไปในตาอย่างถ่ายทอดความรู้สึกตัวเองเต็มที่

“ฉันพูดว่า ฉันรักนายไงล่ะคิมจุนซู ได้ยินชัดหรือยัง”

พูด จบยูชอนก็กดปากตัวเองไปที่ปากบางของจุนซู จุนซูชู2นิ้วให้เพื่อนร่วมอุดมการณ์ข้างหลังก่อนจะเอามือขึ้นไปโอบคอยูชอน รั้งศีรษะทุยของยูชอนเข้ามาชิดมากขึ้น จูบกันจนพอใจ ส่วนชางมินรีบยกมือถือขึ้นถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานทันทีก่อนที่ทั้งคู่จะผละ จากกัน คราวนี้แหละชมรมหนังสือพิมพ์ ต้องมาอ้อนวอนฉัน ฮ่าๆๆ จะขายเท่าไหร่ดีน้า

“จุนซูก็รักพี่ยูชอนเหมือนกันฮะ” จุนซูพูดด้วยท่าทางเอียงอายอย่างน่ารัก

“จริงเหรอ แสดงว่า นายจะไม่ไปใช่ไหม นายจะอยู่กับฉันที่นี่ใช่ไหม” ยูชอนรีบถามทันที

“ใช่สิฮะ จุนซูจะอยู่กับพี่ยูชอนที่นี่”

“คัท!!!!!!” เสียงซึงฮยอนดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูอมม่วงทันที

“อะไรเนี่ย” จุนซูหันไปถามอย่างหัวเสีย คนกำลังโรแมนติก ขัดขึ้นมาได้

“ไม่ มีอะไร เรื่องจบ การแสดงจบ ก็คัทไง ท่านผู้กำกับ เอาตั๋วกับพาสสปอร์ตฉันมา ฉันจะไปหาจีจี้ซะทีขาเรียกขึ้นเครื่องแล้ว” ซึงฮยอนพูดพร้อมแบมือ

“อ่ะ เอาไป เร่งจริง เดี๋ยวก็ให้ตกเครื่องจริงๆซะหรอก”

“ไปก่อนนะ หวังว่าคราวหน้าฉันคงไม่ต้องทำอะไรอย่างนี้อีก” พูดจบก็โค้งให้ทุกคน พร้อมวิ่งเข้าเกทไปทันที

“นี่มันอะไรกันจุนซู” ยูชอนที่ยังงงกับท่าทางของซึงฮยอนถามขึ้นทันทีเมื่อได้สติ

“ก็ไม่มีอะไร ซึงฮยอนเขาจะกลับอังกฤษก็ต้องขึ้นเครื่องไปสิ” จุนซูตอบยิ้มๆ

“หมายความว่า ซึงฮยอนไปคนเดียว แล้วนายล่ะ”

“ไม่ได้ไปไหน ภาษาอังกฤษได้แค่C จะไปไหนนอกประเทศได้ยังไงเล่า”

“หา นี่นายหลอกฉันเหรอ”

“ไม่ได้หลอกนะ ฉันแค่เร่งปฏิกิริยาให้นายเท่านั้นเอง ไม่งั้นฉันต้องรอถึงเมื่อไหร่กันล่ะ กว่านายจะบอกรักฉันอ่ะ” จุนซูพูดอย่างงอนๆ

“กะ แล้วเชียว กำลังสงสัยว่าไอ้พวกนี้ทำไมมาก่อนฉันได้ ตอนโทรมาก็ไม่บอกสักคำว่าจะมาที่นี่ ที่แท้ก็รวมหัวกันหลอกฉันสิเนี่ย ทำไมไม่บอกว่าจุนซูอยู่แถวนี้จะได้ไม่ต้องวิ่งหาให้เหนื่อย” ยูชอนโวยวายทันที

“แหม~ ไม่เคยเห็นในละครหรือไง พระเอกต้องวิ่งตามหานางเอกในสนามบินทุกคนแหละ เป็นพระเอกต้องอดทน อิยะฮ่าๆๆๆ “

“จบ เรื่องแล้ว เรากลับกันดีกว่า วันนี้จะไปเรียนไหมยูชอน วันนี้มีติวพิเศษกันถึงค่ำทุกชั้นปีน่ะ” ยุนโฮรีบตัดบทเตรียมชิ่งหนีก่อนที่ยูชอนจะทันรู้ตัวว่าเขาก็มีส่วนเกี่ยว ข้อง

“ไม่อ่ะ ฉันมีเรื่องจะเคลียร์กับเจ้าเปี๊ยก” ว่าแล้วก็ลากจุนซูกลับไปทันที

“โอ้ย ไม่เอานะ ห้อยจะทำอะไรน่ะ เขาจะไปเรียน เขาไม่ไปกับตัวหรอก โบแจช่วยด้วย” เสียงคนตัวเล็กดังไปตลอดทาง

“เฮ้อ ไม่เป็นแฟนก็กัดกัน เป็นแล้วก็ยังกัดอีกน้า” แจจุงพูดพร้อมส่ายหน้ายิ้มๆ

“งั้นเราก็กลับกันมั่งดีกว่า แจจุงจะกลับไปเรียนหรือเปล่า ถ้าไม่ไป ไปเที่ยวกับพี่ดีกว่านะ”

“ก็ ได้ฮะ นี่มันก็เลยเวลาเข้าเรียนมาแล้ว คงไม่กลับแล้วล่ะฮะ” จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ ยุนโฮไปส่งชางมินที่บ้านก่อน จะพาแจจุงไปเที่ยวต่อกันตามประสาคนรัก


“โอ้ย เจ็บนะ เบาๆหน่อยสิ จะพาไปไหนเนี่ย” จุนซูยังคงโวยวายต่อไป

“ไปลงโทษไง นายรู้ไหมว่าฉันนอนไม่หลับมากี่คืนแล้ว”

“จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ อีกอย่างไม่เห็นจะเกี่ยวกับฉันเลย”

“เกี่ยวสิ เพราะนายนั่นแหละ ทำให้ฉันขาดเรียนตั้งนาน”

“จริงเหรอ ที่นายไม่มาเรียนเพราะฉันเหรอ” จุนซูพูดพร้อมทำตาเป็นประกาย

“อย่ามาทำตาอย่างนี้ใส่ฉันนะ เดี๋ยวก็จับกดมันบนรถนี่หรอก” ยูชอนพูดอย่างหมั่นเขี้ยว

“ไม่ได้นะ” จุนซูตะโกนเสียงดัง “ในรถมันเล็กไปไม่พอหรอกน่า อิย่ะฮ่าๆๆ”

“ได้ งั้นไปบ้านฉัน ห้องฉันใหญ่ พอให้นายร้องเสียงดังลั่นบ้านเลย” พูดจบก็เหยียบคันเร่งออกรถไปทันที

“ไม่เอ๊าๆๆ เค้าล้อเล่น อย่าทำอะไรเค้าเลยนะ เค้ากลัวแล้ว” จุนซูทำหน้าออดอ้อนน่าสงสาร

“ไม่มีทาง คราวนี้นายไม่รอดแน่คิมจุนซู”

“ไม่เอาๆๆๆๆ เค้าไม่ยอมหรอก” จุนซูส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมาพร้อมทำแก้มป่องๆอย่างขัดใจ

“ถ้าพี่ยูชอนทำอย่างนั้นกับจุนซู จุนซูจะไม่พูดกับพี่ยูชอนอีกเลย”

“ทำไมล่ะ ก็เรารักกันแล้วไง เป็นแฟนกันต้องมีกิจกรรมเข้าจังหวะบ้างสิ “

“ไม่ได้ จนกว่าพี่ยูชอนจะพิสูจน์ว่า พี่ยูชอนเลิกเจ้าชู้แล้ว”

“แล้วเมื่อไหร่ถึงจะรู้ล่ะ”

“3เดือน จนถึงวันเกิดพี่ยูชอน ถ้าพี่ยูชอนไม่ทำอะไรจุนซู แล้วก็ไม่ไปหลีหญิงที่ไหนอีก จุนซูจะยอมโดยดี ตกลงไหม”

“หา 3เดือน โอ้ยตายๆๆ ตายแน่ๆ” ยูชอนร้องโววายดังลั่นรถ

“แค่3เดือนถึงกับตายเลยเหรอ ได้ งั้นเอา3ปีเลย จะได้ฝังให้เสร็จ”

“ไม่ เอาจ้ะ 3เดือนก็3เดือน พี่จะอยู่ในโอวาทของจุนซูตลอดจ้ะ ไม่มีนอกลู่นอกทางเด็ดขาด” ถ้าจุนซูไม่เห็น เสียงต่อท้ายในใจที่จุนซูไม่ได้ยิน ยูชอนพูดพร้อมยกมือสาบาน แต่มือที่จับพวกมาลัยนิ้วไขว้กันอยู่

“ดี ถ้าพี่ยูชอนนอกใจล่ะก็ ได้ตายจริงแน่” จุนซูพูดพร้อมกอดอก

“ขอต่อรองอะไรหน่อยได้ไหม” ยูชอนหันไปเจรจา

“อะไรล่ะ”

“ที่บอกไม่ทำอะไรจุนซูน่ะ เปลี่ยนเป็นขอหอมนิด กอดหน่อยได้ไหมอ่ะ” ยูชอนต่อรอง

“ไม่ได้ เดี๋ยวพี่ยูชอนเผลอทำไง คนยิ่งเอ็กซ์ๆอยู่”

“โธ่ พี่สัญญา ไม่เกิน ไม่เลย กอดเป็นกอด หอมเป็นหอมนะ อย่าแกล้งพี่ขนาดนั้นเลย” ยูชอนทำสายตาออดอ้อนที่ใช้ได้ผลมานักต่อนักไม่เว้นแม้กระทั่งจุนซู

“อืม” จุนซูทำท่าคิดหนัก “ก็ได้ แต่ห้ามเลยนะ แล้วต้องรอจุนซูอนุญาติด้วย ไม่งั้นถือว่ายกเลิกสัญญาเดิม เปลี่ยนเป็น3ปีทันที โอเคไหม”

“ครับ ผม” ยูชอนรับคำหนักแน่น เอาน่าแค่นี้ยังดี เดี๋ยวต้องหาวิธีแซะใหม่ อุตส่าห์ได้คนน่ารักมาทั้งที จะให้มองเฉยๆ ปาร์คเฉาตายกันพอดี

%%%%



TBC