kameryuichi

Part 9






ตอนเย็นหลังเลิกเรียน ซึงฮยอนก็รีบบึ่งรถมาจากที่บ้านเพื่อมารอรับจุนซูทันที เขาจอดรถเอาไว้อีกที่นึง แล้วเดินมาเท่ห์อวดสาวมารับจุนซูถึงที่โต๊ะ

“ท็อป มาช้าจัง” จุนซูทำเป็นพูดงอนๆ “มานี่สิจะแนะนำให้รู้จักเพื่อนๆของฉัน คนนี้แจจุง นั่นชางมิน ส่วนนี่ท็อปลูกพี่ลูกน้องฉันเอง”

ซึง ฮยอนโค้งหันกับทุกคนเป็นการทักทายและเมื่อเงยหน้าขึ้นมา เขาก็ต้องรีบหันหน้าไปทางอาคารเรียนทันที เพราะรู้สึกถึงแรงอาฆาตที่ส่งมาจากตึกเรียน

“เอ่อ จุนซู เรากลับกันเถอะ เดี๋ยววันนี้ต้องแวะซื้อของด้วย” ซึงฮยอนเอ่ยชวน


“อืม ไปสิ ไปก่อนน๊าทุกคน” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ควงแขนคนตัวโตไปที่รถเวสป้าคันเก่งทันที จุนซูพอเห็นรถเท่านั้นก็แทบจะเต้น หันไปมองหน้าซึงฮยอนกระซิบเสียงเครียดทันที

“เฮ้ย ทำไมเอารถนี่มา บอกให้เอาอัลฟ่าโรมิโอไม่ใช่หรือไง เมื่อเช้าก็ทีละ”

“คัน นี้และเจ๋งสุด ถ้าเอารถนั่นมามันก็ไม่เร้าใจสิ ขึ้นรถปิดประตูมองไม่เห็นอะไรแล้ว แต่นี่เปิดโล่งทั้งคัน กอดเอวก็เห็น ซบหลังก็เห็น เร้าใจกว่ากันตั้งเยอะ” ซึงฮยอนอธิบายเหตุผลที่เขาต้องควบเวสป้ามาแทนอัลฟ่าโรมิโอที่คนตัวเล็กสั่ง ไว้

“เออจริงแหะ ไม่อยากเชื่อว่านายจะพัฒนาไอคิวขึ้นหลังจากเรียนเมืองนอก”

“ชม ใช่ไหมเนี่ย หันมานี่ จะใส่หมวกกันน็อคให้ เห็นอยู่ในคอลเลคชั่นคุณหญิงแม่นาย สวยดีเลยเอามาด้วย” ว่าแล้วก็ใส่หมวกกันน็อคสีชมพูแปร๊ดให้กับจุนซูทันที

ถึงความจริง สิ่งที่ทั้งสองหนุ่มพูดกันไม่ได้เป็นเรื่องโรแมนติกอะไรเลย ถ้าหากว่าจะมีใครอยู่ใกล้ๆแถวนั้นแล้วได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกัน แต่ไม่ใช่สำหรับคนที่นั่งหน้าหงิกอยู่ที่หน้าต่างห้องเรียน เพราะภาพที่เขาเห็นคืน คนน่ารักกำลังพูดคุยยิ้มแย้มแจ่มใสให้กับไอ้หนุ่มเวสป้า นี่เขาเริ่มต้นช้าไปหรือไง หมอนั่นเลยควบเวสป้ามาสอยจุนซูของเขาไป

“เฮ้ย นั่งกัดปากอยู่นั่นแหละ มันไม่ได้น่ารักหรอกนะ” ยุนโฮทันมาเห็นหน้าเพื่อนที่ตูมสุดๆเลยแซวขึ้นมา

“เล่นไม่ฮา พาเพื่อนเครียดนะแก ฉันไม่มีอารมณ์มาขำกับนายหรอก ดูนั่น น้องจุนของฉัน ถูกซิวไปแล้ว”

“ก็ฉันบอกแล้วไง ชอบให้จีบ มัวแต่ช้าอยู่ได้ คนอื่นคว้าไปแล้ว เห็นไหม บอกแล้วไม่ฟัง” เพื่อนยุนได้ทีซ้ำเติม

“จีบแล้วไง ตั้งแต่เมื่อวานแล้วด้วย เจ้าบ้านั่นมาจากไหนฟะ อยู่ดีๆมาสอยไปซะได้”

“ฉันก็ไม่รู้ ว่าแต่นายจะยอมถอยหรือไง”

“ไม่มีทาง คนอย่างฉัน จีบคือจีบ ไม่ติดไม่เลิกเฟ้ย”

“เออ ฉันจะคอยเชียร์แล้วกันนะ แต่ตอนนี้สงสัยจะยาก ดูโน่น กอดเอวกันไปแล้ว”

ยู ชอนที่ได้แต่มองตามคนน่ารักไปด้วยความขุ่นเคือง คอยดูนะ พรุ่งนี้เขาต้องไปดักเจ้าเปี๊ยกหลังเลิกเรียนให้ได้ ไอ้หนุ่มเวสป้ามันจะได้ตามไม่ทัน แล้วจะได้รู้ว่า คนอย่างปาร์คยูชอน ลองคิดจะจีบใครแล้ว ไม่มีใครรอดฉันไปได้หรอกน่า คิมจุนซูนายต้องเป็นของฉันเท่านั้น


หลังเลิกเรียนของวันรุ่งขึ้น ยูชอนก็รีบมาดักรอจุนซูที่หน้าห้องทันที

“มาทำอะไรห้อย ฉันจะกลับมามายืนขวางทางอยู่ได้” จุนซูพูดขึ้นเมื่อเห็นหน้ายูชอน

“วันนี้กลับกับฉันแล้วกัน ฉันไปส่ง”

“จะ ไปส่งทำไม เดี๋ยวท็อปก็มารับแล้ว ฉันนัดกับชางมิน แจจุงว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน ถอยไปสิขวางทำไม” ว่าแล้วคนน่ารักก็ผลักยูชอนให้ออกไปพ้นทาง แค่นี้ไม่ทำให้ปาร์คเลิกล้มความตั้งใจได้หรอกครับพี่น้อง มันต้องตาม

“งั้นฉันไปด้วย จะไปที่ไหนล่ะ โทรไปบอกให้เพื่อนนายตามไปสิ ส่วนนายก็ไปกับฉัน” ยูชอนเสนอ

“ไม่ได้ ท็อปไม่ได้อยู่เกาหลีมานาน อาจจะหลงทางฉันต้องไปกับเขาสิ”

“ไม่หลงหรอกน่า แค่นี้เอง ไปเถอะ” ว่าแล้วก็ลากคนตัวเล็กไปทันที พร้อมหันมาบอกให้ชางมินกับแจจุงไปรถของยุนโฮ


ซึง ฮยอนเห็นจุนซูกำลังถูกลากมาที่หน้าโรงเรียน ก็รู้ทันทีว่านี่ล่ะมั้งคนที่จุนซูจะลองใจ เขาจึงเดินตรงเข้าไปจับแขนจุนซูไว้อีกข้างนึงทันทีเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ 5 .. 4 ..3 ..2 .. แอ๊คชั่น

“ปล่อยจุนซู นายเป็นใคร” ซึงฮยอมเริ่มแอ็คชั่นทันที ไม่มีคำตอบจากคนหล่อ ซึงฮยอนจึงหันไปถามคนตัวเล็กแทน

“จุนซูเขาเป็นใคร ทำไมปล่อยให้มาจับมือถือแขนแบบนี้” พูดจับพลางดึงจุนซูเข้ามาไว้ข้างตัวทันที

“พี่ยูชอนรุ่นพี่ที่โรงเรียนน่ะ นั่นพี่ยุนโฮพี่ชายชางมิน”

“ขอบคุณรุ่นพี่นะครับที่พาจุนซูมาส่ง ตอนนี้ผมขอรับจุนซูไปเลยแล้วกัน” พูดจบก็พาจุนซูเดินไปทันที

“โบแจ ชางมิน เจอกันที่ร้านนะ” จุนซูตะโกนบอกเพื่อนทั้งสองคน และซ้อนท้ายเวสป้าไปทันที

“อะไรวะ นี่ฉันแพ้ไอ้เวสป้านั่นได้ยังไง เวสป้ามันดีกว่ารถฉันตรงไหนวะเนี่ย” ยูชอนบ่นอย่างหัวเสีย

“เคยได้ยินไหมเพื่อน มีขุนแผนเต็มตะกร้าก็สู้เวสป้าคันเดียวไม่ได้ฮ่าๆๆ ” พูดจบก็หันไปหาแจจุงและชางมิน

“ถ้างั้นเราก็ไปกันบ้างดีกว่า แจจุงงจุงครับ ไปรถพี่แล้วกันนะ” ยุนโฮเอ่ยขึ้นระหว่างที่ทุกคนกำลังงงกันอยู่

“ฮะ ขอบคุณครับพี่ยุนโฮ” แจจุงเดินตามยุนโฮกับชางมินไปที่รถทันที

ให้ ตายสิ ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร มาลากจุนซูขึ้นรถไปเฉยเลย อย่าบอกนะว่าเป็นแฟนจุนซู ไม่เห็นจุนซูเคยพูดถึงเลยนี่นา เราไม่เคยได้ข่าวว่าจุนซูมีแฟนแล้ว นี่เรามาช้าไปใช่ไหมเนี่ย ไม่มีทาง คงไม่ใช่ เพราะถ้าจุนซูมีแฟนแล้วจะต้องเป็นข่าวแน่ๆ หมอนั่นเป็นควีนเลยนะ จะไม่มีข่าวครึกโครมได้ไง พูดจบก็บึ่งรถตามไปทันที เวสป้ามันจะเร็วกว่ารถ Benz SLK ของเขาได้ยังไง

~บรื้น~ ~เอี๊ยด~

เสียงรถสปอร์ตของ ยูชอนเร่งเครื่องไปปาดหน้ารถซึงฮยอนทันที ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรทั้งนั้น พอรถหยุดเขาก็ลงจากรถและเดินตรงไปคว้าแขนจุนซูที่ซ้อนท้ายเวสป้าอยู่ขึ้นรถ แล้วบึ่งออกไปทันที

“เฮ้ย เล่นแบบนี้มันอันตรายนะเฟ้ย ฉันต้องเล่นบทเสี่ยงตายเพื่อนายด้วยเหรอเนี่ยจุนซู๊” ว่าแล้วก็บึ่งเวสป้าตามเพื่อให้สมบทบาทคนรักถูกแย่งแฟนตามไปทันที


“นี่นายจะรีบไปไหนเนี่ย โอ้ยเบาๆหน่อย” จุนซูบ่นไปตลอดทาง แต่คนที่ขับรถหน้าบึ้งอยู่กลับไม่ตอบอะไรเลย ทำให้จุนซูยิ่งโมโห

“ปาร์คยูชอน เป็นบ้าอะไรขึ้นมา ขับรถเร็วขนาดนี้ใครเขาจะตามมาทัน จะไปแข่งฟอร์มูล่าวันหรือไง” จุนซูตะโกนลั่นรถ

“ไม่ ต้องตะโกนก็ได้ รถมีแค่สองที่นั่ง ติดกันขนาดนี้ฉันได้ยินอยู่แล้วน่า” ยูชอนพูดพลางเบาเครื่องลงนิดหน่อย นิดหน่อยจริงๆ จาก150 ลงมาเป็น 145 (นี่แกเบาแล้วเหรอเนี่ย)

“โอ๊ย ฉันบอกให้เบาเครื่องไง ดูสิท็อปตามมาไม่ทันแล้ว” พูดพลางหันไปมองข้างหลัง

“ไม่ต้องห่วงหมอนั่นหรอกน่า ยังไงก็ตามมาทัน ว่าแต่นายอยากกินอะไรล่ะ ฉันจะได้พาไปถูก มื้อนี้ฉันเลี้ยงพวกนายเอง”

“จะกินอะไร ขับรถเร็วขนาดนี้ห้างเหิ้งผ่านไปหมดแล้ว นายจะพาฉันไปกินอาหารที่ทะเลอินชอนหรือไง ขับอย่างกับจรวด”

“ก็ได้นะ ถ้านายอยากไป แป๊บเดียวถึงเลย อยากไปทะเลไหมล่ะ” ยูชอนพูดอย่างใจดี

“จะ บ้าเหรอ ไปตอนนี้จะกลับกี่โมง ไม่เอา กินในเมืองนี่แหละ แถวนี้มีร้านไหนอร่อยๆบ้างล่ะ บอกทางกับชื่อร้านมาจะได้โทรบอกคนอื่นด้วย” จุนซูพูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรไปบอกซึงฮยอน


ยูชอน เห็นอย่างนั้นได้แต่ส่ายหน้า เพราะที่เขาขับรถออกมาเร็วๆก็จะไม่ให้หมอนั่นมันตามมาได้น่ะสิ แต่คนน่ารักข้างๆเขาก็พยายามจะโทรจิกมาจริงๆเชียว ยังไงก็หนีมันไม่พ้น เฮ้อ หมดกันอุตส่าห์ชิงตัวมาได้ มารจริงๆเลยไอ้เวสป้า

“กินร้านนี้แล้วกัน อร่อยดี ฉันมากินบ่อย” พูดจบยูชอนก็ตบไฟเลี้ยวเข้าไป

“มากับสาวๆล่ะสิ ชิ” จุนซูบ่นพึมพำอยู่คนเดียว

“ว่าไงนะ ได้ยินไม่ถนัด” ยูชอนหันมามองคนตัวเล็กที่เอาแต่บ่นพึมพำ

“ไม่มีอะไร ร้านนี้ใช่ไหมจะได้โทรไปบอกโบแจกับท็อป” พูดจบก็หันไปโทรศัพท์ทันที


จุนซูกับยูชอนที่มาถึงร้านก่อนก็เข้าไปจองโต๊ะ แล้วนั่งรอเพื่อนๆที่ยังตามมาไม่ทัน

“นายหิวหรือยัง สั่งอะไรก่อนไหม จะได้กินก่อน กว่าคนอื่นจะมา” ยูชอนถามจุนซูที่กำลังง่วนอยู่กับการดูเมนู

“สั่งเลยก็ได้ เพราะเดี๋ยวชางมินมา ก็สั่งหมดเมนูอยู่ดี มีคนเลี้ยงหมอนั่นไม่พลาดหรอก อิยะฮ่าๆๆ”

“ตามใจ อยากจะเหมาทั้งร้านเลยก็ได้นะ แผนนี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกคิมจุนซู”

ยู ชอนพูดเบาๆกับตัวเอง เพราะที่นี่มันร้านอาหารยังไงก็มีที่รูดอยู่แล้วปรื้ดเดียวซื้อทั้งร้านยัง ได้ ปาร์คยูชอนซะอย่าง เพียงแต่ให้เจ้าแบล็คโฮลนั่นกินหมดก็พอ เหลือทิ้งแล้วเสียดายอ่ะ ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ยุนโฮ แจงจุง ชางมิน และซึงฮยอนก็มาถึงร้านที่พวกเขารอยู่ ซึงฮยอนรีบเดินเข้ามานั่งข้างๆจุนซู ส่วนชางมิน ยุนโฮ แจจุงนั่งฝั่งเดียวกัน

“จุนซูนายสั่งอะไรไปหรือยัง ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว” ชางมินถามเพื่อนตัวเล็ก เพราะตอนนี้กระเพาะเขากำลังร้องประท้วงอยู่น่ะสิ

“สั่งไปแล้ว แต่สั่งแบบคนกินนะ ไม่ใช่เครื่องบดอาหารอย่างนาย จะสั่งอะไรเพิ่มก็สั่งเองแล้วกัน” พูดพร้อมยื่นเมนูให้เพื่อน

“ก็ได้ พี่ยูชอน มื้อนี้พี่เลี้ยงอีกหรือเปล่า” ชางมินหันไปถามเพื่อความแน่ใจ

“อืม จะสั่งอะไรก็เอาเลย ยังไงพี่นายออกครึ่งนึงอยู่แล้ว” ยูชอนรีบพูดดักไว้ก่อนทันที เผื่อเจ้านี่มันบ้าสั่งทั้งร้านอีก ไม่อยากงานเข้าตอนนี้

“โธ่ นึกว่าจะเลี้ยงซะอีก ถ้าหารกับพี่ยุนโฮก็เหมือนกับผมจ่ายด้วยอ่ะดิ เงินบ้านเดียวกันนี่ ”

“ท็อป จะกินอะไรล่ะ รีบสั่งเลยสิ เดี๋ยวพ่อครัวเขาทำไม่ทัน เพราะชางมินมันสั่งซะยืดยาว”

จุน ซูหันไปถามซึงฮยอนด้วยน้ำเสียงนิ่มนวล ทำเอาคนหล่อที่นั่งอีกข้างนึงนึกหมั่นไส้ขึ้นมา ก็เขานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งนาน เจ้าเปี๊ยกไม่เห็นจะถามเลยว่าเขาจะกินอะไร เล่นสั่งของตัวเองคนเดียว แล้วก็พับเมนูซะงั้น ชิ หลังจากนั้นไม่นานพนักงานก็เอาอาหารที่พวกเขาสั่งมาเสิร์ฟให้ ทุกเริ่มลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เพราะกว่าจะมาถึงใช้เวลาพอสมควร หิวท้องกิ่วกันทุกคนโดยเฉพาะชางมิน

“จุนซู นายกินอะไรอ่ะ ท่าทางน่าอร่อยขอชิมหน่อยได้ไหม” ซึงฮยอนทำเป็นยื่นหน้าเข้าไปดูในจานของจุนซู

“อ๋อได้สิ อันนี้อร่อยมากเลย”

จุน ซูพูดพร้อมใช้ส้อมจิ้มเนื้อในจานป้อนให้กับซึงฮยอนทันทีอย่างรู้งาน ซึงฮยอนรีบอ้าปากรับทันทีเช่นกัน แต่ก็งับได้เพียงแต่ความว่างเปล่า เพราะเนื้อที่ควรจะเลี้ยวมาเข้าปากเขาทางด้านซ้าย ถูกอีกมือนึงจับให้เลี้ยวไปทางด้านขวาเข้าปากยูชอนแทน

“อืม อร่อยจริงๆด้วย” ยูชอนพูดพร้อมเคี้ยวอย่างอารมณ์ดีที่แย่งมาได้ทันเวลา

“เอ๊ะ นั่นมันของท็อปนะ ทำแบบนี้ได้ยังไง แย่ที่สุด” จุนซูโวยวาย

“อ้าว ก็ฉันอยากกินมั่งนี่นา”

“อยากกินก็สั่งใหม่สิ มาแย่งของเขาแบบนี้ได้ยังไง”

“ไม่ อ่ะ ฉันอยากกินที่มันอยู่ในจานของนายนี่” พูดจบพร้อมให้ไปยักคิ้วให้ซึงฮยอน อย่างผู้ชนะ หนอยไอ้เวสป้าอย่าคิดว่าแค่นี้ฉันจะยอมแพ้นะ ไม่มีทางหรอก

“ไม่ เป็นไรหรอก ฉันไม่กินก็ได้ เดี๋ยวไว้เราแวะไปซื้อของค่อยซื้อเนื้อไปให้แม่ครัวที่บ้านนายทำให้กินก็ได้ ยังไงเราก็อยู่บ้านเดียวกันอยู่แล้ว” พลางหันไปยักคิ้วให้ยูชอน แค่ได้เนื้อไปกินจะเท่าไหร่เชียว ฉันอยู่บ้านเดียวกับจุนซูทุกวันเฟ้ย จะบอกให้ไอ้รุ่นพี่หน้าไก่

“ก็ดีเหมือนกัน พอกินเสร็จเราก็ไปซื้อของตุนไว้ด้วยดีกว่า เดี๋ยวคืนนี้ต้องอยู่ด้วยกันทั้งคืนแน่ๆ”

จุน ซูพูดเป็นนัยๆ ยูชอนได้แต่นั่งอ้าปากค้างคิดไปต่างๆนาน ในขณะที่ต่อหน้าทุกคนซึงฮยอนยิ้มให้กับจุนซูอย่างหวานฉ่ำ แต่ในใจคิดว่า โอ้ย~วันนี้ต้องโดนจุนซูกับพี่อองรียำอีกแล้วเหรอเนี่ย จีจี้ช่วยเค้าด้วยยยยย เขาอยากนอนอ้า


%%%%%

TBC

อ่านให้สนุกนะคะ