kameryuichi

Part 8










“อ๊ะ ซึงฮยอน!!!!” เสียงคนน่ารักตะโกนขึ้น

“นายมาได้ยังไง กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วไปที่บ้านฉันมาเหรอ” คนตัวเล็กถามเป็นชุด

“โอ้ย ใจเย็นๆก็ได้จุนซู ฉันตอบไม่ทันเล่นถามรัวขนาดนั้น “

ซึง ฮยอน ลูกพี่ลูกน้องของจุนซูเพิ่งมาจากต่างประเทศ เพราะต้องย้ายตามพ่อแม่ที่ไปดูแลกิจการที่ต่างประเทศ นานๆถึงจะกลับมาเยี่ยมญาติๆเกาหลีสักที ไม่แปลกหรอกที่จะทำให้คนตัวเล็กตื่นเต้นขนาดนั้น

“ก็ได้ๆๆ วันนี้นายนอนที่ไหน โรงแรมหรือเปล่า ไม่ต้องเลยนะ ไปนอนที่บ้านฉัน”

ระหว่าง พูดคนตัวเล็กก็เหลือบไปเห็นยูชอนที่ยืนทำหน้าเป็นไก่ถูกถอนขนอยู่ที่หน้าตึก เรียน มือที่กำลังจะไปตบบ่าทักทายลูกพี่ลูกน้องอย่างที่เคยทำประจำก็เปลี่ยนเป็น กางแขนทั้งสองข้างโถมเข้าหาซึงฮยอนทันที

“เฮ้ย อะไรน่ะ จุนซูกอดกับใคร เจ้าบ้านั่นเป็นใครมาจากไหนฟะ หนอยอยู่ดีๆมาแต๊ะอั๋งจุนซูของฉัน” ยูชอนพึมพำอย่างหัวเสีย

“จากตรงนี้ถึงตรงนั้นไม่เกิน15เมตร เดินไปถามเขาเลยสิ จะมาบ่นอยู่ทำไม” ยุนโฮที่ยืนอยู่ใกล้ๆเอ่ยขึ้น

“เออนั่นสิ ไปไอ้หมี ลุย”

แต่ทันทีที่ยูชอนกำลังจะเดินไปหาจุนซู คนน่ารักก็ลากชายหนุ่มปริศนาขึ้นรถ พร้อมบอกลาเพื่อนที่ยืนงงกันอยู่ตรงนั้น

“ไปเร็วซึงฮยอน รีบกลับบ้าน” คนน่ารักพูดพร้อมเร่งคนตัวใหญ่ทันที

“จะรีบไปไหนอ่ะ แล้วเมื่อไหร่จะเลิกเรียกฉันว่าซึงฮยอนสักทีเนี่ย “ คนตัวใหญ่ยังโวยวายต่อไป

“เออๆ แต่ไม่เรียกอย่างนี้จะให้เรียกอะไร รีบออกรถเร็วสิ ใครสั่งให้เอาเวสป้าในคอลเลคชั่นคุณหญิงแม่มาเนี่ย ชักช้าชะมัด” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็กอดเอวคนตัวใหญ่ไว้กันตกพร้อมกับรถที่กระชากตัวออกไป ทันทีทิ้งให้ยูชอนที่กำลังเดินมาได้แต่ยืนมอง

“อ้าว ไปซะแล้ว ฮึ่ยอะไรกันเนี่ย ยังไม่ทันได้ถามให้รู้เรื่องเลย” ยูชอนพูดอย่างหัวเสีย

“พรุ่งนี้ค่อยถามแล้วกัน วันนี้ไม่ทันแล้วนี่ ไปกลับเถอะ” ว่าแล้วยุนโฮก็ลากเพื่อนตัวดีขึ้นรถ ขับกลับบ้านไปทันที


ณ.คฤหาสน์ตระกูลคิม

“ไอ้บ๊องซึงฮยอน จะไปรับทั้งทีทำไมเอาเวสป้าคุณหญิงแม่ไปหา” ทันทีที่ลงจากรถคนน่ารักก็โวยวายขึ้นทันที

“ใคร อยากไปรับนายกันเล่า พอฉันมาถึงคุณน้ามีชอลก็บอกว่าต้องรีบไปงานสมาคม รถที่บ้านก็เอาไปทำธุระหมด คุณน้าเลยวานให้ฉันไปรับนาย ก็เลยต้องเลือกเวสป้าในคอลเลคชั่นไปรับน่ะสิ”

“เรื่องนั้นช่างเถอะ ว่าแต่คราวนี้อยู่บ้านฉันใช่ไหม”

“อืม คุณน้ามีชอลไปรับก็เลยให้ขนของมาอยู่นี่ ถามทำไม อย่าบอกนะว่า..”

“ใช่แล้ว ฉันเล่นกับพี่อองรีคนเดียวมานาน เบื่ออ่ะ นายมาเล่นกับฉันหน่อยแล้วกัน อิย่ะฮ่าๆๆๆ” พูดจบก็เดินขึ้นตึกไปทันที

ทิ้ง ให้ซึงฮยอนยืนทำหน้าเบื่อโลกอยู่คนเดียว จะไม่เบื่อได้ยังไง เจอหน้าเขาทีไรก็เล่นแต่เกมฟีฟ่าอยู่ได้ ไม่เคยจะเล่นอย่างอื่น แถมที่ชอบเล่นกับเขาเพราะว่า ไม่ว่ากี่ปีๆ เขาก็ไม่เคยเล่นเกมนี้ชนะจุนซูได้เลย

“ว่าแต่นายกลับมาทำอะไรอ่ะ ไม่เห็นเมล์มาบอกเลยว่าจะกลับ” จุนซูพูดพลางหยิบน้ำที่แม่บ้านเอามาให้

“มา งานเลี้ยงแทนแม่น่ะสิ งานวันเกิดคุณหญิงอะไรปาร์คๆเนี่ยแหละ แม่มาไม่ได้เลยให้ฉันมาแทน นายก็ต้องไปด้วย เพราะคุณน้าบอกว่าต้องไปงานอื่น”

“ว้า งานเลี้ยงอีกแล้วน่าเบื่อ ฉันขี้เกียจเต้นรำกับคนแปลกหน้า แต่ไม่เป็นไรมีนายไปด้วยฉันจะได้เต้นกับนาย เบื่อพวกคนในงาน คอยจ้องมาโค้งทุกที”

“ก็นายน่ารักทำไมเล่า เขาก็อยากขอเต้นเป็นธรรมดา ว่าแต่เมื่อกี้ให้รีบออกรถมาทำไมอ่ะ ฉันยังงงอยู่เลยเนี่ย” ซึงฮยอนถามเรื่องที่ค้างคาใจมาตั้งแต่เมื่อกี้

“เออใช่ ฉันกำลังจะคุยเรื่องนี้กับนายอยู่พอดี ฉันอยากให้นายช่วยหน่อยอ่ะ”

“ช่วยอะไร”

“ระหว่างที่นายอยู่ที่นี่ ทำตัวเป็นแฟนฉันหน่อยได้ไหม” จุนซูวกเข้าประเด็นทันที

“เฮ้ย~ จะบ้าหรือไง” ซึงฮยอนตะโกนเสียงดังลั่น

“ไม่บ้าล่ะ ช่วยฉันหน่อยดิ”

“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวจีจี้รู้เข้า ฉันตายแน่ๆ” ซึงฮยอนพูดพร้อมทำท่าขนลุก

“ใครอ่ะจีจี้ นี่นายมีแฟนใหม่อีกแล้วเหรอ แล้วจียงอ่ะ” จุนซูถาม

“คน เก่าเนี่ยแหละ แต่ไปอยู่อังกฤษจียงเขาเปลี่ยนชื่อเป็นจีดราก้อนน่ะ ฉันเรียกเขาว่าจีจี้ ส่วนฉันก็เปลี่ยนเป็นท็อปจะได้เข้ากันกับจีจี้น่ะ” ซึงฮยอนอธิบาย

“วุ้ยเบื่อจริง พวกใช้ชื่อฝรั่งเนี่ย ทั้งเจสสิก้า มิกกี้ ท็อป จีโดเรมอน” จุนซูว่า

“จีดราก้อนเฟ้ย” ซึงฮยอนรีบแก้ทันที

“เออๆ จะดร้าก้อนหรือโดเรมอนก็ช่างนายเถอะ ว่าไง จะช่วยฉันไหม” จุนซูวกเข้าเรื่องเก่า

“ไม่เอาอ่ะ” ซึงฮยอนส่ายหน้าทันที

“ได้ ถ้านายไม่ช่วยฉัน ฉันจะยอมเสียเงินโทรทางไกลไปฟ้องจียงว่า นายเต๊ะท่าอวดสาวๆโรงเรียนฉันเมื่อกี้ ฉันเห็นนะเฟ้ย” จุนซูข่มขู่ทันที

“เฮ้ย อย่าๆๆ ฉันไม่อยากโดนเขมือบหัว ก็ได้ๆๆ แต่ฉันมีข้อแม้” ซึงฮยอนต่อรอง

“ข้อแม้อะไร”

“นายต้องเรียกฉันว่าท็อป ห้ามเรียกว่าซึงฮยอนเข้าใจไหม”

“ได้ ไอ้เกาหลีลืมสัญชาติเอ๊ย ท็อปก็ท็อป” ว่าแล้วทั้งคู่ก็เกี่ยวนิ้วก้อยแปะโป้งประทับตาทำสัญญาซึ่งกันและกัน

“นับแต่นี้ต่อไปนายต้องไปรับฉันทุกวันเข้าใจไหม ซึง.เอ๊ยท็อป” จุนซูกำชับ

“ได้เลย ว่าแต่ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยอ่ะ”

“ฉัน กำลังจะลองใจพี่ยูชอนน่ะ ว่าเขาชอบฉันจริงไหม ตอนแรกไม่รู้จะทำยังไง กะว่าถ้าหาใครไม่ได้คงต้องควงชางมิน แต่พี่เขาคงไม่เชื่อแน่ นายโผล่มาพอดีเลย ใช้นายน่าจะดีกว่าเพราะพี่เขาไม่รู้จัก”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ได้ เพื่อความรักของนาย ฉันจะยอมเสียสละตัวเองอุทิศให้แผนของนายเลย” ซึงฮยอนพูดพร้อมยืดอก

“ดีมาก ทำตัวน่ารักอย่างนี้ ฉันจะได้ไม่เผานายให้จียงฟัง” พูดจบคนตัวเล็กก็เดินขึ้นห้องส่วนตัวไป

ฉัน ไม่อยากจะช่วยนายหรอกจุนซู แต่ฉันไม่อยากโดนตามอาฆาตเป็นผีชัตเตอร์ ช่วยๆไปซะจะได้จบๆ ซึงฮยอนได้แต่คิด เพราะถ้าพูดดังๆออกมา คงได้เป็นผีลืมหลุมก่อนแน่ๆ จีจี้อย่าเข้าใจพี่ผิดนะจ้ะ มันจำเป็นจ้ะมันจำเป็น


ยูชอนก็กำลังนั่งไม่ติดเพราะกำลังคิดถึง ภาพบาดตาที่เห็นเมื่อตอนเย็น ได้แต่เดินไปมารอบห้องอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะคนที่จะให้คำตอบเขาได้ดีที่สุดก็คือคนตัวเล็กเจ้าของเรื่องนี่เอง แต่ตอนนี้เขาจะไปถามก็ไม่ได้ เบอร์โทรก็ไม่มี ให้ตายสิ นี่เขาพลาดถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ทุกทีเวลาจีบสาวไม่เคยพลาดเรื่องขอเบอร์เลยนี่ แต่ทำไมลืมขอเบอร์เจ้าเปี๊ยกได้ เฮ้ย ปาร์คล่ะกลุ้ม ไอ้เวสป้านั่นเป็นใครมาจากไหนไม่รู้ อยู่ดีมากอดจุนซูของเราได้ยังไง (ของแกตั้งแต่เมื่อไหร่อิปาร์ค)

“โอ้ย!!!! หัวจะระเบิด เมื่อไหร่จะเช้าเนี่ย พรุ่งนี้เราจะต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้หมอนั่นมันใคร“


คืน นั้นกว่ายูชอนจะข่มตาหลับได้ก็เป็นเวลาล่วงเลยไปถึงตี4แล้ว และผลที่ตามมาตอนเช้าก็เหมือนเดิมเช่นทุกครั้ง วันนี้ก็เป็นอีกวันที่โรงเรียนอิลซานจะมีหมีแพนด้าไปเรียน แต่คนหล่อไม่ได้สนใจเรื่องนั้นอย่างเขาถึงจะเป็นแพนด้าก็เป็นแพนด้าที่ดูดี ที่สุดในโลก (หลงตัวเองได้อีก) เขามีสิ่งที่ต้องสนใจมากกว่าอยู่แล้ว ยูชอนรีบลุกจากที่นอนแต่เช้า ถึงแม้จะนอนไปได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง อาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบบึ่งBenz SLKของตัวเองไปที่โรงเรียนทันที

~ ครืด ~

“เฮ้ย ลมอะไรหอบแกมาแต่เช้าหายูชอน” เสียงเพื่อนหมีทัก ไม่ว่าเขาจะมาเช้าแค่ไหนแต่ไม่เคยมาก่อนยุนโฮเลยสักครั้ง ไอ้นี่มันมาตั้งแต่กี่โมงฟะเนี่ย

“ลมอะไรก็ช่างเหอะ ว่าแต่เมื่อวานชางมินพูดอะไรเกี่ยวกับไอ้เวสป้ามั่งหรือเปล่า” ยูชอนรีบถามทันที

“ไอ้เวสป้า ใครอ่ะ ไม่เห็นรู้จัก”

“ก็ไอ้เวสป้าที่มันกอดจุนซูของฉันเมื่อวานนี้ไง”

“อ๋อ เปล่านี่ ไม่เห็นชางมินบอกอะไรเลย ทำไม อยากรู้รึไง”

“เออ สิ” แต่แล้วคนหล่อก็เหลือบไปที่หน้าต่างเห็นจุนซูกำลังเข้าประตูโรงเรียน แค่นั้นยังไม่พอ ไอ้เวสป้าคนเมื่อวานมันดันมาส่งจุนซูของเขาด้วยน่ะสิ

“อยากรู้ก็ไปถามน้องจุนซูสิ มัวมายืนทำหน้าไก่สายพันธุ์แพนด้าอยู่ตรงนี้จะรู้ไหม”

“หนอ ยไอ้นี่ ได้ทีเล่นใหญ่เลยนะ อย่าให้ถึงทีฉันบ้างแล้วกัน อ้อ กลางวันนี้แกไปกินข้าวพร้อมฉันด้วย ไปกำราบน้องชายแกหน่อยดิ๊ ก่อนที่มันจะทำให้ฉันล่มจม น้องแกเป็นเครื่องบดอาหารหรือไง ถึงได้กินเยอะขนาดนั้น” ไม่รอคำตอบ ว่าแล้วชายปาร์คก็เดินไปที่ห้องของจุนซูทันที



“อรุณสวัสดิ์” จุนซูเอ่ยทักเพื่อนๆ

“อรุณสวัสดิ์จุนซู” แจจุงทักตอบ

“จุนซู เมื่อวานนี้ใครมารับนายกลับบ้านน่ะ” ชางมินถาขึ้นทันทีที่จุนซูหย่อนก้นที่เก้าอี้

“อ๋อ ซึงเอ๊ย ท็อปน่ะ ลูกพี่ลูกน้องของฉัน เขากลับมางานเลี้ยงแทนแม่น่ะ ขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้แนะนำให้รู้จัก”

“ไม่เป็นไร หรอกเอาไว้คราวหลังก็ได้” ชางมินพูดจบก็หันไปจัดการของกินตรงหน้าต่อ

“นายไม่กลัวพี่ยูชอนเข้าใจผิดบ้างเหรอ เล่นกอดกันกลมหน้าโรงเรียนอย่างนั้น” แจจุงเอ่ยถามขึ้น

“ไม่หรอก เข้าใจผิดสิดี ฉันจะได้รู้สักทีว่า ตกลงเหยื่อติดเบ็ดไหม”

พูดไม่ทันขาดคำ คนที่เพิ่งโดนตัวเร่งปฏิกิริยาเมื่อวานก็มายืนหน้าบูดอยู่หน้าห้องพอดี พร้อมเปิดประตูเสียงดังสนั่น



~ ครืด ~ ปัง!!!!

เสียงประตูห้องเรียนดังขึ้น พร้อมกับยูชอนกำลังยืนหน้าบึ้งเป็นแพนด้าอดไม้ไผ่อยู่

“เจ้าเปี๊ยกมานี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ยูชอนเอ่ยเสียงดัง

“หนอยไอ้ห้อยนี่ ดีได้วันเดียวกับเข้าโหมดเดิมซะแล้ว” แต่คนตัวเล็กก็เดินไปที่หน้าห้อง

“มีอะไรห้อย มาหาเรื่องกันแต่เช้าหรือไง” จุนซูตอบกลับอย่างกวนๆ

“มานี่ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” พูดจบยูชอนก็คว้าข้อมือคนตัวเล็กลากออกไปทันที ทิ้งให้เพื่อนๆมองตามอย่างงงๆ


“โอ้ ย เจ็บนะ นี่จะลากไปไหนหา เดี๋ยวก็จะเข้าเรียนอยู่แล้ว โอ้ยๆๆๆ บอกให้ปล่อยไง ไอ้ห้อย” จุนซูตะโกนเสียงดังมาตลอดทางที่ยูชอนลากเขาขึ้นมาที่ดาดฟ้าของตึก

“เงียบน่า เดี๋ยวก็จูบซะหรอก บ่นอยู่ได้” ได้ผล คนตัวเล็กฤทธิ์มากเงียบทันที

ไม่ ได้กลัวนะ เพียงแต่จุนซูยังไม่อยากแสดงบทเลิฟซีนตอนนี้ เพราะเมื่อเช้าหม่ามี๊ซื้อทุเรียนมาจากตลาดไทย มันอร่อยมากจุนซูติดลมเลยฟาดซะหลายพลู นี่ขนาดแปรงฟันแล้วกลิ่นยังติดอยู่เลย เดี๋ยวพี่ยูชอนจะเตลิดหนีไปซะก่อน ถ้าหม่ามี๊ไม่บอกว่ากินมากๆแล้วจะร้อนในคงไม่หยุดหรอก คราวหน้าจะให้หม่ามี๊ซื้อมะพร้าวมามั่งดีกว่าเห็นในรูปท่าทางน่าอร่อย

“ไหนบอกมาสิ ว่าไอ้เวสป้านั่นเป็นใคร” ยูชอนจับไหล่จุนซูไว้ทั้งสองข้างเพื่อดึงไว้ไม่ให้เจ้าตัวเล็กดิ้นหนีไปได้

“ใคร ไอ้เวสป้าไหน”

“ก็ไอ้เวสป้าที่มารับนายเมื่อวานไงเล่า”

“อ๋อ ท็อปน่ะเหรอ เขาชื่อท็อปต่างหาก นายนี่เป็นไงนะไม่เคยเรียกชื่อใครถูกเลย”

“จะทงจะท็อปอะไรก็ช่าง ฉันไม่สนใจหรอก ฉันอยากรู้แค่ว่ามันเป็นใคร”

“ถามทำไม”

“ป๊าว ไม่มีอะไร แค่อยากรู้เฉยๆ” ยูชอนปฏิเสธทันที

“’งั้น ฉันก็ไม่อยากตอบเหมือนกัน หมดธุระหรือยัง จะถามแค่นี้ทำไมต้องลากมาซะไกล เมื่อยนะเนี่ย” ยูชอนได้แต่ฮึดฮัดที่คนตัวเล็กไม่ยอมอธิบายเรื่องไอ้หนุ่มเวสป้านั่น

“ยังไม่หมด” ยูชอนก็ควักมือถือรุ่นล่าสุดออกมา

“เอามาทำอะไร”

“เอาเบอร์นายมาหน่อยสิ”

“จะเอาไปทำอะไร ฉันไม่ชอบคุยโทรศัพท์”

“บอกให้เอามาก็เอามาเถอะน่าอย่าเรื่องมาก” ยูชอนพูดหน้าตาบึ้งตึง

“ก็บอกมาสิ ว่าจะเอาไปทำอะไร ฉันไม่ธุระอะไรจะคุยกับนายสักหน่อย” จุนซูยังยักท่าเอาไว้ทั้งๆที่อยากจะกดให้เดี๋ยวนี้เลย

“แต่ฉันอาจจะมี รีบๆกดมาอย่าถามมาก”

“ก็ได้”

หลัง จากไว้ท่าพอเป็นพิธีแล้วก็กดเบอร์ตัวเองใส่โทรศัพท์ของยูชอนพร้อมโทรออก พูดไปอย่างนั้นแหละความจริงแล้วเขาเฝ้าอ้อนวอนให้ชางมินไปขโมยเบอร์มาจากพี่ ยุนโฮ แต่เจ้าตัวแสบดันบอกว่าให้พาไปกินอาหารอิตาลีทุกวันแล้วจะให้ครั้งละตัว คราวที่แล้วได้มือถือพี่ยุนโฮมาก็ดันมัวแต่คิดเรื่องอื่นเลยลืมซะได้ อิย่ะฮ่าๆๆๆ คราวนี้ได้เบอร์จากพี่ยูชอนเองเลย ไม่ต้องเสียเวลาไปขอซื้อทีละตัวจากชางมินแล้ว

“พอใจหรือยัง ไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัว เดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน” พูดจบก็เดินกลับห้องไปทันที ถ้าหันกลับมาจุนซูคงจะให้ยูชอนที่ยืนยิ้มแก้มปริอยู่ พร้อมตะโกนไล่หลังจุนซูไป

“เที่ยงนี้ฉันจะไปกินข้าวด้วยนะ”


%%%

TBC