kameryuichi

Part 7







คืนนั้นที่คฤหาสน์ตระกูลปาร์ค ยูชอนผู้ตกลงใจเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่าจะตามจีบจุนซู ก่อนที่ใครจะมาสอยไปอย่างที่เพื่อนหมีชี้ทางสว่างให้ เขาก็กลับมา นั่งคิด นอนคิด ตีลังกาคิด อยู่หลายตลบ แต่ก็ไม่รู้จะใช้วิธีไหนเข้าหา เอ๊ย จีบจุนซูดี

“เอ.. เวลาที่เราต้องการหาอะไรข้อมูลสักอย่างเราต้องทำไงน๊า ... อ๋อคิดออกแล้ว ต้องหาในกูเกิ้ล “

ว่า แล้วชายปาร์คก็รีบวิ่งไปคว้าโน๊ตบุ๊คกระโดดขึ้นเตียง เปิดเครื่องพอโปรแกรมทุกอย่างที่ตั้งไว้รันเรียบร้อย นิ้วเรียวของยูชอนก็พิมพ์ไปบนคีย์บอร์ดทันที เข้าเว็บเซิร์ทเอ็นจิ้นที่ดังที่สุดในโลก ไหนดูสิ ว่ากูเกิ้ลจะมีอะไรเป็นแนวทางสำหรับมือใหม่หัดจีบผู้ชายครั้งแรกอย่างเขา บ้าง ด้วยความเร็วเครื่องระดับเทพ เพียงพิมพ์ข้อความว่า “วิธีจีบผู้ชาย” ข้อมูลต่างๆตามเว็บไซด์ที่มีหัวข้อที่เกี่ยวข้องก็ขึ้นมาเต็มไปหมด ยูชอนไล่สายตาไปเรื่อย เพื่อค้นหาหัวข้อที่ตรงกับที่เขาคิดมากที่สุด

“อ๊ะ ดูอันนี้หน่อยสิ วิธีจีบผู้ชายที่ได้ผลดีที่สุด ให้ท่าเข้าไว้ เดินมาทางไหน ก็ทอดสะพานเสริมคอนกรีตขัดขาไว้ก่อน จะได้ไม่มีทางหนีเราพ้น เอ๊ย อันนี้มันสำหรับผู้หญิงทำเฟ้ย เอาใหม่ๆ” ว่าแล้วก็อ่านหัวข้อแต่อไป

“ไร ฟะ ไม่มีเลยอ่ะ มีแต่วิธีที่ผู้หญิงจะจีบผู้ชาย เอ..หรือจะไปให้ท่าทอดสะพานแบบที่เขาบอกดี วุ้ยไม่เอา อย่างนั้นเราก็เป็นฝ่ายรับสิ เสียชื่อเพลย์บอยหมด หรือว่าเรายังไม่ได้ใส่ข้อมูลเฉพาะเจาะจงลงไป งั้นเอาเป็น วิธีที่ผู้ชายจะจีบผู้ชายด้วยกัน” หลังจากกดenter คอมพิวเตอร์ก็ แสดงเว็บไซด์ที่ต้องการทันที

“อันนี้น่าจะเข้าท่ากว่า ไหนขอดูหน่อยสิ 5 ข้อง่ายๆสำหรับจีบผู้ชายที่คุณหมายตา ข้อ1 พยายามส่งสายตาให้เขารู้ว่าเราพวกเดียวกัน ข้อ2 พยายามหาเรื่องเข้าไปใกล้ชิดด้วยบ่อยๆ ข้อ3 ถ้าเขาไม่ใช่อย่างที่เราคิดแต่เราตัดใจไม่ได้ให้พยายามชักจูงเขาเข้าสู่เส้น ทางของเรา ข้อ4 ทำวนใหม่ตั้งแต่ต้นจนถึงข้อ3สัก3-4รอบ ถ้าไม่ได้ผลค่อยทำตามข้อที่5 ข้อ5 จับกดซะให้รู้แล้วรู้แรด เฮ้ย!!! เอางั้นเลยเหรอ อันนี้ไม่ไหวมั้งแรงอ่ะ ขอผ่าน ดูอันอื่นดีกว่า”

ยู ชอนไล่สายตาตามหัวข้อต่างๆไปเรื่อย เพื่อหาวิธีที่เขาคิดว่าดีที่สุด ไม่รุนแรงเกินไป และไม่เสียเหลี่ยมเกินไปที่คนอย่างปาร์คยูชอนจะเปลี่ยนใจจากจีบสาวมาเป็นจีบ หนุ่ม

“ไหนดูสิอันนี้ก็เข้าท่าดี บัญญัติ10ประการพิชิตใจชาย ข้อ1 เริ่มเข้าไปตีสนิทอย่างเพื่อน โห ข้อแรกก็ทำไม่ได้แล้ว กัดซะตั้งแต่ต้น ไหนดูข้ออื่นๆสิ เฮ้ย ทำไม่ได้สักข้อเฟ้ย สงสัยต้องไปยึดเอาเว็บแรกที่เราเจอซะแล้ว 5ข้อ ง่าย ได้ใจความ คิมจุนซู ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปปาร์คยูชอนจะรุกบ้างล่ะนะ”


“ไงยูชอน นายคิดออกหรือยังว่าจะจีบน้องเขายังไง” เพื่อนหมีที่ยืนพิงรถอยู่เอ่ยถามเพื่อนที่เพิ่งลงจากรถคันงาม

“คิดไม่ออกเว้ย ไม่เคยทำ แต่ไม่เป็นไร ฉันไปเซิร์ชในกูเกิ้ลมาเรียบร้อยแล้ว”

“หา ในกูเกิ้ลมีวิธีสอนให้เป็นเกย์ด้วยเหรอฟะ” จะได้ไปหามั่ง _ _”

“ไอ้บ้า ไม่ใช่เฟ้ย แค่หาวิธีจีบผู้ชายสิ ไอ้นี่ ฉันไม่ได้เป็นเกย์ ฉันยังชอบผู้หญิงเหมือนเดิม แต่เพิ่มน้องจุนซูเข้าไปเท่านั้นเอง”

“อ๊ะน้องจุนซู ใช้ได้เพื่อน เป็นการเริ่มต้นทีเข้าท่า ต่อหน้าเขาเรียกอย่างนี้ด้วยแล้วกัน”

“พูดไปแล้วก็เขิน ไม่เคยเรียกอ่ะ”

“ไม่ต้องเขินเลย ไปขึ้นห้องเรียนดีกว่า เดี๋ยวก็รู้ว่าวิธีที่แกเซิร์ชมามันจะได้ผลไหม” ว่าแล้วสองหนุ่มก็กอดคอเดินเข้าให้เรียน


ทันที ที่หมดคาบที่4 นักเรียนทุกชั้นปีก็ต่างพร้อมใจกันวิ่งถลาลงไปที่ห้องอาหารทันที เพื่อจะตักตวงอาหารเข้าท้องให้ได้มากที่สุด เก็บแรงไว้สำหรับนอนคาบบ่าย(?)

“จุนซูเสร็จหรือยัง เดี๋ยวก็ไม่มีที่นั่งกันพอดี” เสียงเพื่อนตัวโย่งเร่งเพื่อนตัวเล็กของเขาที่ป่านนี้ยังนั่งเหม่อลอยอยู่

“รู้แล้วน่า อย่ามาเร่งได้ไหม” จุนซูที่เพิ่งตื่นจากภวังค์หันกลับมาตอบ

“งั้น ก็เร็วๆสิ หิวจะตายอยู่แล้ว” ไม่พูดเปล่ายังมาลากให้จุนซูเดินตามไปด้วย แจจุงที่ยืนดูอยู่นานก็ส่ายหน้าน้อยๆอย่างระอาเพื่อนทั้งสองคน

~ ครืด ~

ทันทีที่จุนซูเปิดประตู เขาก็พบกับคนที่เขากำลังคิดถึงอยู่พอดี จะมีใครถ้าไม่ใช่พี่ยูชอนสุดหล่อของน้องจุนซู

“มาทำอะไรอีกล่ะ” จุนซูเอ่ยถาม วันนี้ พรุ่งนี้ มะรืนนี้ ไม่มีตารางงานนี่นา แล้วพี่ยูชอนมาทำอะไร

“มาชวนไปกินข้าว”

“หา!!!” เสียงทั้ง3คนร้องพร้อมกัน

“บังเอิญผ่านมาอีกสิ” จุนซูดักคอ

“เปล่า”

“งั้นไม่มีเพื่อนกิน”

“ก็เปล่า”

“งั้นไม่สาวๆกินด้วย”

“ก็เปล่าอีก”

“แล้ว อะไรล่ะ อย่าบอกนะว่าตั้งใจมาชวน” คุ้นๆเหมือนคราวที่แล้วแฮะ เดี๋ยวพี่ยูชอนก็ตอบปฏิเสธอีกแน่ๆ คนอะไรใช้มุขเดิมซ้ำ2รอบให้ตาย ไม่มีคิดใหม่เลยรึไง (ว่าฉันเหรอ/คนแต่ง)

“ใช่” ยูชอนตอบเสียงดังฟังชัด

“และทุกวันฉันจะมารับนายไปกินข้าวด้วยกัน” ยูชอนพูดจบก็ลากแขนคนตัวเล็กเดินไปห้องอาหารทันที

“เดี๋ยวๆๆ หยุดก่อน นี่มันอะไรกัน”

จุน ซูโวยวายพลางขืนตัวไม่ให้คนตัวสูงลากไปง่ายๆ จนยูชอนต้องหยุดลากแล้วหันมาเผชิญหน้ากับคนน่ารัก เมื่อยูชอนหันหน้ามา จุนซูก็เอามือไปจับที่หน้าผากแสนกว้างของยูชอน และอีกมือจับที่หน้าผากตัวเอง เป็นการวัดอุณหภูมิ

“ตัวก็ไม่ร้อนนี่ หรือว่าพิษสุนัขบ้ากำเริบ ก็บอกแล้วไงว่าให้ฉีดให้ครบทุกตัว นี่คงพลาดไม่ได้ฉีดเจ้าตัวในสุดที่อยู่แถวๆฟันกรามใช่ไหมถึงได้มาชวนกินข้าว แบบนี้”

หนอยเจ้าเปี๊ยกนี่ ได้ทีเล่นใหญ่เลยนะ อดทนไว้ชายปาร์ค อดทนเข้าไว้ อย่าไปจิกน้องเขา ใจร่มๆ พอสงบใจได้แล้วจึงตอบคนตัวเล็กด้วยเสียงทุ้มนุ่มที่ทำให้สาวๆทั้งหลายละลาย มาแล้ว

“เปล่าสักหน่อย ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น ปกติดี แค่อยากกินข้าวกับนายทุกวันแค่นั้น ไม่ได้หรือไง”

อึ้ง ครับ อึ้ง จุนซูที่ไม่ได้ทันตั้งตัวมาก่อน ถึงกับเอ๋อไปหลายวิ อะไรกัน หรือว่าเหยื่อจะกลับมากินเบ็ดอีกแล้ว วุ้ย ตามไม่ทันแล้วนะ

“ไปเถอะน่า เดี๋ยวไม่มีที่นั่งกินนะ” ว่าแล้วก็จูงมือจุนซูไปทันที ทิ้งให้เพื่อน2คนยังยืนเอ๋อยู่ที่เดิม

“แจจุง นายเห็นอย่างที่ฉันเห็หรือเปล่า” ชางมินหันมาถามเพื่อนที่อยู่ข้างๆ

“อืม ชัดเต็ม2ตาเลยล่ะ”

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกไหมเนี่ย”

“ไม่รู้ เราตามไปดูกันดีกว่า” ว่าแล้ว2เพื่อนซี้ก็วิ่งตาม2คนข้างหน้าไปสังเกตการณ์ทันที

พอ คิงและควีนเข้ามาในโรงอาหารพร้อมกัน นักเรียนที่อยู่ในโรงอาหารก็ค้างเป็นรอบที่สอง (เดี๋ยวก็ชิน) อะไรเนี่ย มาด้วยกันอีกแล้ว จะทำร้ายจิตใจแฟนคลับไปถึงไหน เฮ้อ เห็นแล้วเจ็บปวดรวดร้าว พวกเรามองมานาน ทำได้แค่ถ่ายรูป ปาร์คยูชอนมากจากไหนเนี่ย มาถึงก็สอยคนน่ารักของเราไปซะได้ เฮ้อ~~~~ เสียงถอนหายใจดังไปทั่วโรงอาหาร แต่คนหล่อไม่สนใจ เพราะมัวแต่ชี้ชวนคนน่ารัก ให้ดูของกินที่อยู่ในตู้ขายอาหาร

“นายจะกินอะไรล่ะเจ้าปะ..เอ๊ยจุนซู” ยูชอนยั้งปากไว้ได้ทัน

“นายจะถามทำไม จะเลี้ยงหรือไง”

“ใช่ สิ ฉันเลี้ยงเอง กินอะไรสั่งได้เต็มที่ ปาร์คยูชอนจัดให้” ยูชอนพูดอย่างยินดี เพราะคิดว่าคนตัวเล็กคนติดใจแน่ถ้าเขาเปย์ไม่อั้น มุขนี้ใช้กับสาวๆมาบ่อย ได้ผลแน่นอน

“ดีเลย นายพูดเองนะว่าจะเลี้ยง แต่ต้องเลี้ยงเพื่อนฉันด้วยนะ” จุนซูยิ้มหวานให้กับยูชอนทันที แค่นี้ก็ทำให้คนหล่อตาพร่าไปชั่วขณะ

“ดะ ได้สิ เพื่อนนายตัวแค่นั้น ฉันเลี้ยงได้อยู่แล้ว”

“สัญญา แล้วนะ ชางมิน แจงจุง มาสิ ยูชอนจะเลี้ยงอาหารกลางวัน ไม่อั้นด้วยนะ” ย้ำคำสุดท้ายเสียงดังฟังชัด เป็นเหตุให้ชางมินที่เดินตามมาข้างหลังหูผึ่งทันที ของฟรี ไม่อั้น ไม่เสียตังค์ อ๊ะมินชอบ

“จริงเหรอจุนซู พี่ยูชอนเลี้ยงจริงนะ” ชางมินหันไปตามเพื่อนตัวเล็ก

“อืม ก็เขาบอกเมื่อกี้ กินเต็มที่เลยชางมิน” ว่าแล้วเครื่องบดอาหารเคลื่อนที่ก็ไม่รอช้า รีบสั่งทันทีเดี๋ยวมีรายการเปลี่ยนใจแล้วจะอด

“ป้าครับ ในตู้มีกี่อย่าง เอาหมด ขอข้าวเยอะๆด้วยนะครับ”

ชา งมินสั่งเสียงใส ทำให้ยูชอนที่ตาพร่ากับยิ้มหวานของจุนซูมีสติทันที นี่เขาลืมไปได้ไงว่าจุนซูเป็นเพื่อนกับชางมิน เจ้าเครื่องบดอาหารน้องไอ้หมีมัน โอ้ยพลาดๆๆๆๆ พลาดอย่างไม่น่าให้อภัย สงสัยต้องวิ่งไปกดเงินแน่งานนี้ แค่ที่มีอยู่ในกระเป๋าอาจจะไม่พอให้ชางมินกินอิ่มแน่ๆ เดี๋ยวหน้าแตกกันพอดี

สั่ง อาหารเสร็จ จุนซูก็เดินไปหาโต๊ะนั่ง โรงอาหารที่มีนักเรียนเต็มไปหมด เป็นเรื่องยากมากที่จะหาที่ว่างๆสักที่ได้ง่ายๆ แต่นั่นมันสำหรับคนอื่น ไม่ใช่สำหรับคิมจุนซู เพราะแค่เดินเข้าไปใกล้ๆ ส่งยิ้มและพูดเพราะๆ จะเอากี่ที่ แฟนคลับเต็มใจสละให้อยู่แล้ว และวันนี้ก็เช่นกัน จุนซูต้องการโต๊ะตัวใหญ่หน่อย เพราะชางมินสั่งอาหารไว้เยอะ เลยเดินไปที่โต๊ะตัวใหญ่ที่สุด มีคนนั่งประมาณ 7- 8คน คงพอวางกับข้าวของชางมินพอดี

“พี่ฮะ ไม่ทราบว่าพี่ทานกันใกล้เสร็จหรือยังฮะ พอดีจุนซูไม่มีที่นั่ง คงต้องรอโต๊ะต่อจากพี่ๆน่ะฮะ”

“เอ่อ เสร็จแล้วครับ เสร็จๆๆ ทุกคนเลย ลุกได้เดี๋ยวนี้เลยครับน้องจุนซู ” ว่าแล้วหนุ่มๆในโต๊ะก็ลุกกันพรึ่บพรั่บ เพื่อให้คนน่ารักได้นั่งกินข้าวอย่างสบายใจ

“ขอบคุณฮะ พี่ใจดีที่สุดเลย” ว่าแล้วก็ยิ้มให้อย่างน่ารัก ชางมินที่เดินมาข้างหลังถึงกับส่ายหน้า

“เอาอีกแล้วจุนซู ใช้หน้าตาเป็นอาวุธอีกแล้ว”

“จะนั่งไหม ไม่นั่งก็ไปนั่งที่อื่นเลย” คนตัวเล็กพูดอย่างอนๆ

“นั่ง สิ ไหนๆพี่เขาก็ลุกไปหมดแล้ว เดี๋ยวพี่ๆเขาจะเสียใจ มากินกันเถอะ พี่ยูชอนมาทานด้วยกันสิครับ เป็นเจ้ามือทั้งที” พลางกวักมือเรียกยูชอนที่เดินสำรวจกระเป๋าตังค์ไปด้วย โชคดีนะเนี่ยที่ไม่เกินเงินในกระเป๋า ไม่งั้นปาร์คขายหน้าแน่ๆเลย

“อ้าว พี่ยูชอนไม่สั่งอะไรเหรอครับ ไม่เห็นถืออะไรมาด้วยเลย” ชางมินถามอย่างเป็นห่วง

จะให้สั่งอะไรล่ะไอ้นี่ ก็แกเล่นสั่งซะฉันหมดตัวเลย ยังจะมีหน้ามาถามอีก เดี๋ยวต้องขึ้นไปอัดพี่มัน โทษฐานสั่งสอนน้องไม่ดี

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่กินกับชางมินก็ได้ สั่งมาตั้งเยอะนี่ แบ่งพี่มั่งคงไม่ทำให้ไม่อิ่มหรอกนะ” ยูชอนกัดฟันพูด

“โห~ แต่นี่ผมสั่งมาพอดีกินคนเดียวเลยนะ อ้อ เผื่อเจ้าสองคนนี้ด้วย ไม่ได้เผื่อพี่อ่ะ เพราะผมไม่รู้ว่าพี่จะกินอะไร” ชางมินพูดหน้าตา
เฉย

‘โห แกเล่นสั่งมาทั้งร้าน ยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันจะกินอะไร ฉันต่างหากเว้ยที่ต้องพูดแบบนั้น บนโต๊ะนี่มันเหมือนร้านขายอาหารสาขาย่อยเลยนะเนี่ย’ แต่ก็ได้แค่คิด พูดออกไปไม่ได้ เสียภาพพจน์หมด ยูชอนก็เลยได้แต่นั่งกินน้ำเปล่า เพราะเหลือเงินแค่นั้น ไอ้ครั้นจะออกไปกดเงินมันก็กระไรอยู่ เดี๋ยวพลาดไม่ได้เห็นหน้าคนน่ารักกันพอดี เอาวะ เดี๋ยวตอนเย็นค่อยไปกดก็ได้ เพื่อคนน่ารัก ปาร์คสู้ตาย

“ชางมิน แบ่งเขาบ้างเถอะน่า” เสียงคนน่ารักเอ่ยขึ้นทำให้ยูชอนดีใจจนออกนอกหน้า อย่างน้อยจุนซูก็ยังเข้าข้างและเห็นใจเขาบ้าง

“ถ้านายไม่ให้เขากิน เกิดเขาหิวตายวันต่อๆไปไม่มีคนเลี้ยงแบบนี้อีก นายจะเสียใจนะ อิย่ะฮ่าๆๆๆ” พูดจบก็ลงมือกินทันที

ยู ชอนอ้าปากค้าง โห น้องจุนซู พี่ก็นึกว่าห่วงพี่ ที่แท้กลัวไม่มีคนเลี้ยง นี่ฉันต้องเลี้ยงไอ้เครื่องสูบอาหารนี่ทุกวันเลยหรือไงฟะ เจ้าคุณพ่อกับคุณหญิงแม่ล่มจมพอดี เอาวะ เลี้ยงก็เลี้ยง คราวหน้าจะเอาเพื่อนหมีมาด้วย มันจะได้ดูแลน้องมันไม่ให้กินเยอะ ฮึ่ย เวรกำของปาร์ค


หลังจากแกล้งยูชอนได้ จุนซูก็เดินยิ้มแก้มปริกลับห้องเรียน แถมนั่งฮัมเพลงตลอดเวลาอีกต่างหาก แจจุงจึงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย

“จุนซู นายไปแกล้งพี่เขาอย่างนั้นทำไม”

“ไม่เห็นเป็นไร บ้านพี่ยูชอนรวยจะตาย แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกน่า” จุนซูพูดอย่างอารมณ์ดี

“ไม่ ใช่ ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องเงิน ฉันรู้ว่าพี่เขารวยแค่นั้นไม่เท่าไหร่หรอก ต่อให้จ่ายทุกวันด้วย แต่ที่ถามนี่เพราะเห็นนายบอกว่าจะให้เขามาบอกรักนายให้ได้ แต่ดันไปแกล้งเขา แล้วจะสำเร็จไม่เนี่ย”

“เออ จริงด้วย ลืมไปเลยอ่ะ มัวแต่หมั่นไส้ แต่ก็ช่างเถอะ จะบอกไม่บอกไม่สนแล้ว ฉันจะแกล้งอ่ะ แก้แค้นที่บังอาจจูบฉันวันนั้น” จุนซูพูดอย่างเคืองๆ

“หา ว่าไงนะ พี่ยูชอนจูบนายเหรอ” แจจุงตะโกนเสียงดัง จนจุนซูต้องรีบตะครุบปากเพื่อนเอาไว้

“จะตะโกนทำไม ฉันไม่ได้อยากเป็นข่าวหน้า1หนังสือพิมพ์โรงเรียนนะ”

“ก็นายบอกว่า... “

“ใช่ นายฟังไม่ผิดหรอก ก็วันที่ฉันไปแกล้งที่ร้านอาหารไง วันนั้นล่ะ”

“แบบนี้แสดงว่าพี่เขาเริ่มชอบนายแล้วสิจนุซู”

“ก็อาจจะใช่มั้ง”

“งั้นนายก็น่าจะดีใจสิ ทำไมไปแกล้งเขาล่ะ”

“ไม่ อ่ะ ฉันยังไม่แน่ใจขนาดนั้นหรอก พี่ยูชอนเขาเจ้าชู้จะตาย ถ้าหากเขามาแกล้งหลอกให้ฉันหลงจะทำยังไงล่ะ ของแบบนี้มันต้องพิสูจน์ความจริงใจกันหน่อย” (ฉลาดมากน้องรอบคอบๆ)

“ก็ดีนะ ฉันเห็นด้วย นายจะได้ไม่เสียใจทีหลังไง ถ้าหากว่าพี่เขามาหลอกนาย”

“ถ้าคิดมาหลอกฉันล่ะก็ ฉันจะจัดการให้สาสมเลยคอยดู ไม่รู้จักคิมจุนซูซะแล้ว”

เย็น วันนั้นหลังเลิกเรียน นักเรียนก็ทยอยกันลงมาจากห้องเรียนเพื่อเดินทางกลับบ้านด้วยรถส่วนตัวที่ขับ มาเอง หรือไม่ก็รอคนขับรถมารับ แต่วันนี้ต่างไปจากทุกวัน เพราะมีหนุ่มหน้าตาดีตัวสูงใส่เสื้อและกางเกงหนังสีดำ บนหน้ามีแว่นตากันแดดสีดำอันใหญ่สุดเท่ห์ ยืนพิงรถเวสป้าแต่งอย่างหรูสีดำเป็นเงามันวับอยู่หน้าโรงเรียน เหมือนรอใครสักคนอยู่ เป็นเหตุให้สาวๆที่อยู่แถวนั้น นั่งมองตาปรอย และคิดกันว่าใครเป็นสาวผู้โชคดีคนนั้น ถึงรถจะเป็นเวสป้าก็เถอะนะ แต่คนขับหล่อเท่ห์ขนาดนั้นรถอะไรก็ยอม แต่ทันทีที่ชายหนุ่มปริศนามองเห็นร่างเล็กๆของคนน่ารักเดินใกล้เข้ามา เขาก็เดินไปหาทันที พร้อมรั้งคนตัวเล็กมากอด

“เฮ้ นายเป็นใครเนี่ย จะทำอะไร มากอดฉันทำไม” เสียงคนน่ารักโวยวายขึ้น พร้อมกับผลักชายปริศนาออกไป

“ไม่ได้เจอกันนาน ยังโวยวายเหมือนเดิมเลยนะจุนซู” เสียงของชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยขึ้น ทำให้คนน่ารักต้องหันไปมอง

“อ๊ะ ซึงฮยอน!!!!!”

%%%%%

TBC