kameryuichi

ที่คฤหาสน์ตระกูลคิมอีกที

คนน่ารักกลับมาถึงบ้าน ตั้งแต่ตอนเย็นตอนนี้กำลังเตรียมเข้านอน พร้อมกับนั่งกอดโลมาสีฟ้าอยู่บนเตียง มือจับที่แก้มกับปากสลับกันไปมาเหมือนคนกำลังละเมอ นี่พี่ยูชอนจูบเราอ่ะ เฟิร์สคิสของเราเป็นของพี่ยูชอนแล้ว โอ้ย!!!!!!! ดีใจ๊ดีใจๆๆๆ อิอิ สำเร็จแน่ๆ หนีจุนซูไม่พ้นแน่คราวนี้พี่ยูชอน ความฝันของจุนซูอีกไม่นานต้องสมปารถนาแน่ๆ ลูกบอลอยู่ไหนน๊า เค้าอยากเดาะลูกบอลฉลองชัยอีกแล้วอ้า

ขณะเดียวกันในคฤหาสน์ตระกูลปาร์ค

ปาร์ คยูชอนก็กำลังนอนตีแปลงอยู่บนเตียงเช่นเดียวกัน ทำไปแล้ว ฉันทำไปแล้ว เพิ่งเคยจูบผู้ชายครั้งแรก อ๊ากกกกก ปาร์คเอ๊ยทำไปได้ยังไงฟะ โอ้ยอยากจิบร้า แล้วแบบนี้จะมองเจ้าเปี๊ยกนั่นได้ไง แต่เอ... ผู้ชายนี่ปากนิ่มน่าจูบอย่างนี้เลยเหรอ เจ้าเปี๊ยกนี่ผู้ชายจริงเป่าหว่า นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย ไม่จริงใช่ม้ายยยย ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายนะเฟ้ย ไอ้เปี๊ยกต้องเป็นผู้หญิงปลอมตัวมาแน่ๆ แต่เอ...ทำไมไม่ชวนสยดสยองเหมือนที่คิดอ่ะ วุ้ย อีกแล้ว ปวดหมอง สักวันเจ้าเปี๊ยกฉันจะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่านายเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ไก่สับสนเฟ้ย


และแล้ววันงานโรงเรียนก็มาถึง ทุกคนในโรงเรียนกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดของเตรียมของสำหรับออกร้าน จัดนิทรรศการ หรือแม้แต่การแสดงบนเวทีที่จะเริ่มกันตั้งแต่ตอนช่วงเช้า เพราะช่วงบ่ายจะแขกในงานหรือนักเรียนที่ไม่มีหน้าที่ที่ต้องทำงานที่ห้องตัว เองได้มอบหมายจะได้เดินเล่นกันอย่างสบายใจ

ในห้องประชุมมีนักเรียน ทั้งของโรงเรียนอิลซานและโรงเรียนอื่นๆมาออกันจนเต็มแน่นห้องประชุมไปหมด เพราะทุกคนต่างก็ตั้งตารอดูไฮไลท์ของงาน นั่นก็คือการแสดงของปาร์คยูชอน และคิมจุนซู คิงและควีนประจำปีที่แล้ว พวกสาวๆสาวกปาร์คยูชอนทำป้ายเชียร์และป้ายไฟมาอย่างกับงานคอนเสิร์ตศิลปิน ชื่อดังก็ไม่ปาน ในขณะที่แฟนคลับของคิมจุนซูก็ไม่ยอมน้อยหน้า แต่ละคนเตรียมกล้องพิกเซลสูงๆเพื่อมาจับภาพทุกอิริยาบถของคนน่ารักบนเวที เหมือนพวกปาปารัชซี่หรือไม่ก็สตอลเกอร์

เมื่อถึงเวลาการแสดงชั้นปี ต่างๆก็เรียงลำดับขึ้นไปแสดงทีละชั้นปีจนถึงไฮไลท์ที่1ของงานวันนี้ ปาร์คยูชอนที่ขึ้นแสดงก่อนคิมจุนซูมายืนรอที่ข้างเวที รอเจ้าหน้าที่ฝ่ายเวทีขนแกรนด์เปียโนที่ยกมาจากคฤหาสน์ตระกูลปาร์คขึ้นไป วางบนกลางเวที สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้ชมที่รอดูอยู่หน้าเวทีเป็นอย่างมาก เพราะใครๆก็รู้ว่ายูชอนเล่นเปียโนเก่งขนาดไหนวันนี้เจ้าตัวลงทุนยกเปียโนตัว เก่งที่บ้านมาถึงโรงเรียน ต้องเป็นเรื่องพิเศษอยู่แล้ว เช่นเดียวกันจุนซูก็ตั้งตารอดูการแสดงของยูชอนจนลืมไปเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว ลำบากให้แจจุงวิ่งมาตาม แต่คนน่ารักก็บอกกับเพื่อนคนสวยว่า ขอดูพี่ยูชอนก่อนแล้วค่อยไปเปลี่ยนก็ทัน เพราะต้องมีการแสดงของห้องอื่นขั้นก่อนอยู่แล้ว

พอแกรนด์เปียโนตัว ใหญ่สีขาวถูกยกขึ้นไปตั้งเรียบร้อย ยูชอนที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์พร้อมกับหมวกสีขาวบนหัว (คิดถึงโซโล่ Love By Love ในคอน Mirotic ไว้ค่ะชุดนั้นแหละอิอิ) ก็ก้าวขึ้นไปบนเวที พร้อมกับเสียงกรี๊ดต้อนรับของบรรดาสาวๆที่อยู่ในห้องประชุมและคนน่ารักที่ อยู่ข้างเวทีด้วย โค้งให้กับผู้ชมนิดนึงก่อนที่เขาจะก้าวไปนั่งที่เก้าอี้หน้าเปียโน และเริ่มบรรเลงเพลงจังหวะเบาๆไม่ช้าไม่เร็ว แนวอาร์แอนด์บีที่เขาถนัด พร้อมกับเสียงร้องที่นุ่มนวล สะกดให้คนทั้งห้องประชุมเคลิบเคลิ้ม

First time when I kiss you lips. You were a loveable
It was bright snowing day that our love began

Girl they just don’t understand , not even a clue .
So girl I won’t stop . I’m the one who will be right there

Let stay together U R my girlfriend.
It feel like heaven . I love you . I do love you so .
Just walk with me until the end of time yeah
So let me be of your mine ! Just let me please you !!


เสียง บรรเลงเปียโนและเสียงร้องภาษาอังกฤษสำเนียงขั้นเทพดังต่อไปเรื่อยๆ ทำให้จุนซูที่ฟังอยู่ถึงกับออกอาการเขินอายม้วนไปม้วนมาอยู่ข้างเวที

“พี่ยูชอนอ่ะ พูดอะไรก็ไม่รู้ แบบนี้เค้าเขินนะเนี่ย” จุนซูพึมพำขึ้น

“จุนซู นายฟังที่พี่ยูชอนร้องออกด้วยเหรอ” แจจุงถามขึ้นอย่างสงสัย

“ไม่อ่ะ”

แป่ว!!! คนสวยกะแล้วเชียว เพราะจุนซูถึงจะเก่งวิชาอื่นแต่วิชาภาษาอังกฤษทำได้อย่างมากก็แค่ C เท่านั้น คนน่ารักไม่เคยญาติดีกับภาษาอังกฤษได้เลยสักครั้งเดียว ถึงแม้มีครั้งนึงที่จุนซูพยายามอย่างเต็มที่กับภาษาอังกฤษ เพราะเห็นว่าพี่ยูชอนเก่งภาษาอังกฤษจะได้คุยกันรู้เรื่อง(?) แต่ความพยายามครั้งนั้นจุนซูก็ทำได้แค่C คนน่ารักเลยตัดใจและคิดว่าทำไมต้องง้อภาษาอังกฤษด้วย ก็พี่ยูชอนพูดเกาหลีได้นี่นา (เข้าใจอ้างนะจุนจัง)

“อ้าว แล้วทำไมนายถึงพูดอย่างนั้นเล่า ทำอย่างกับฟังพี่เขารู้เรื่อง”

“ฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่ฉันดูจากสีหน้าของพี่ยูชอนแล้ว เขาต้องขอฉันเป็นแฟนแน่ๆเลยใช่ไหมโบแจ”

อัจฉริยะ อัจฉริยะเท่านั้นที่จะทำได้อย่างคิมจุนซู นี่ขนาดฟังไม่ออกแค่ดูหน้าพี่เขาก็รู้แล้วเหรอ หรือว่าพี่เขามีซับไตเติ้ลขึ้นที่หน้าเป็นภาษาเกาหลีจุนซูก็เลยอ่านออก เฮ้อคนสวยไม่เข้าใจ

“ใช่ แต่เขาไม่ได้ขอนายนี่จุนซู เขาแค่ร้องเพลงเฉยๆ”

“ช่างเขาสิ ฉันถือว่าเขาขอฉันแล้วกัน” ได้อีก เข้าข้างตัวเองได้อีกเพื่อนฉัน

“เอาเถอะจะคิดอย่างนั้นก็ตามใจ นี่พี่เขาก็ร้องจะจบแล้วนายไปเตรียมตัวเถอะเดี๋ยวไม่ทันกันพอดี”

พูด จบคนสวยก็ลากเพื่อนตัวดีออกไปจากข้างเวทีทันที ทั้งที่โลมาน้อยพยายามตีกรรเชียงรั้งไว้แล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะคนสวยเล่นจับครีบรวบเอาไว้ทั้งสองข้าง เลยต้องยอมให้เพื่อนคนสวยลากไปแต่งตัว แต่เค้าอยากฟังให้จบอ้า

ทันที ที่เสียงเปียโนหยุดลงเสียงกรี๊ดห้องประชุมแทบแตกกระหึ่มขึ้นทันทีทำให้คน ร่างสูงยิ้มอย่างพอใจที่การแสดงของเขาประสบความสำเร็จ พร้อมโค้งให้กับผู้ชมอีกครั้งนึงก่อนที่จะก้าวลงจากเวที แต่พอเขากวาดสายตาไปที่ข้างเวทีที่เหลือบมองเห็นคนตัวเล็กยืนอยู่ก็ต้องขมวด คิ้ว เอ..เมื่อกี้เห็นเจ้าเปี๊ยกแว๊บๆหายไปไหนแล้วล่ะ สงสัยจะไปเตรียมตัวแสดงแน่ๆ

การแสดงอีกชุดนึงจบก็พอดีกับที่จุนซู แต่งตัวเสร็จพร้อมกับไมค์ลอยที่ติดเอาไว้ที่ข้างแก้มเพื่อสะดวกในการทั้ง ร้องและเต้น พร้อมขึ้นไปวาดลวดลายบนเวทีแล้ว แต่ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังจะขึ้นเวที จุนซูก็พยายามกวาดตามองหายูชอนข้างเวที แต่ก็ไม่พบใครทั้งนั้น คนน่ารักสลดไปนิดนึงเพราะเขาคิดว่าพี่ยูชอนน่าจะอยากดูเขาแสดงบ้าง The show must goes on ถึงพี่ไม่อยู่ผมก็แสดงได้ เพื่อห้องของเราท่องไว้คิมจุนซู

บนเวทีมีแดนซ์เซอร์จำเป็นที่จุนซูลา กมาจากโรงเรียนสอนเต้น เพราะไม่มีเวลาซ้อมให้คนในห้องเลยลากเอาเพื่อนที่เรียนเต้นมาด้วยกันเป็นแดน เซอร์ให้ ทันทีที่เพลงขึ้น จุนซูในชุดผ้ามันสีดำ ตัวเสื้อด้านนอกเป็นเสื้อสูทแขนยาวสีดำยาวลงมาแค่เอว ในขณะที่เสื้อตัวในเป็นสีม่วงเข้มแหวกลงมาติดกระดุม2เม็ดต่ำกว่าอกนิดหน่อย เผยให้เห็นหน้าอกขาวเนียนของคนน่ารัก ด้านล่างตัวเสื้อปล่อยยาวลงมาให้เห็นเอวขาวๆนิดๆพอเซ็กซี่ กางเกงพอดีตัวสีดำเหมือนกับเสื้อสูท (ชุดที่น้องใส่เพลง Mirotic ในคอนนั่นแหละค่ะทั้งเสื้อผ้าหน้าผม คนแต่งชอบอ่ะ น่าร๊ากกกกกก) แค่ชุดก็ทำให้หนุ่มๆข้างล่างเวทีนั่งอ้าปากค้างเป็นแถว โอ้ยคนอะไรน่ารักน่ากดเป็นบ้า ตรงนั้นก็ขาว ตรงนี้ก็ขาวอ่ะ ส่วนสาวๆก็ลงความเห็นว่า ถ้าไม่เสร็จหนุ่มๆพวกนั้นไปก่อน คิมจุนซูเธอต้องเป็นของฉัน

จุนซูขึ้นไปโชว์สเต็ปขั้นเทพบนเวที ทำเอาคนร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างล่างหน้าเวทีถึงกับทึ่ง นี่มันเจ้าเปี๊ยกจริงๆเหรอเนี่ย ทั้งร้องทั้งเต้นเป็นไปได้ยังไง เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า คนตัวเล็กที่เขาแหย่เล่นอยู่ทุกวันจะมีเสน่ห์ได้ขนาดนี้ ทั้งที่วันพรีเซ็นต์วันแรกมือสั่นอย่างกับอะไรดี (ก็น้องเขาบอกแล้ว เรื่องร้องเต้นไม่มีหวั่น)

ส่วนจุนซูที่กำลังโชว์สเต็ปอย่างเมา มันส์ก็หันไปเจอยูชอนที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ด้านหน้าเวที คนน่ารักจึงเดินไปด้านที่ยูชอนยืนอยู่ พอดีกับที่ท่อนฮุคของเพลงนี้ดังขึ้น



*นอน นารึล วอนแฮ นอน เนเก ปาจยอ นอน เนเก มี ชยอ

เฮออ นาลซู ออบซอ I got u...under my skin

นอน นารึล วอนแฮ นอน เนเก ปาจยอ นอน เนเก มี ชยอ

นอน นาอี โนเย I got u...under my skin


ระหว่าง ที่ร้องเพลงคนน่ารักก็ส่งสายตาไปทางยูชอนตลอดเวลา แถมจบประโยคสุดท้ายยังเอานิ้วมาลูบที่ริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะเดินไปยังตรงกลางเวทีเพื่อร้องท่อนสุดท้ายและค้างท่าจบอย่างอลังการ พร้อมกับเสียงกรี๊ดและเสียงตบมือดังคับห้องประชุม แต่คนร่างสูงที่ยืนดูอยู่รู้สึกเสียวสันหลังยังไงไม่รู้ เหมือนมีลางบอกเหตุว่า งานนี้ไม่รอดแน่ ไก่เอ๊ย


พอจบจากการ แสดงที่ห้องประชุม นักเรียนและผู้ที่เข้าร่วมงานก็แยกย้ายกันไปชมนิทรรศการ บ้างก็แยกไปตามร้านต่างๆที่พวกนักเรียนช่วยกันจัดทำขึ้นมา 1ในกลุ่มพวกนั้นก็คือ2หนุ่มสุดฮอทของโรงเรียนอย่างปาร์คยูชอนและชองยุนโฮ ไม่ว่าพวกเขาจะเดินไปทางไหนก็จะเห็นกลุ่มสาวๆเดินตามกันเป็นขบวนเหมือนทัวร์ ลูกเป็ด แต่พอผ่านห้องของคนน่ารัก ยูชอนก็หยุดนิดนึง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปเยี่ยมชม เขาอยากรู้ว่าห้องเจ้าเปี๊ยกทำอะไรวันนี้

ก่อนที่เข้าจะเลี้ยวเข้า ไปในห้อง ก็เจอกับป้ายแผ่นใหญ่ที่มีรูปปลาหมึกยักษ์อยู่ข้างบน พร้อมชื่อร้านว่า Tako - Maid พร้อมเสียงต้อนรับจากพนักงานในร้าน

“สวัสดี ฮะ ยินดีต้อนรับฮะ ” เสียงพนักงานต้อนรับที่แสนจะคุ้นเคยดังขึ้น แต่เขาก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี พนักงานต้อนรับก็มัวแต่ก้มหน้าก้มตาโค้งอย่างสวยงามต้อนรับลูกค้าไม่ทันมอง ว่าลูกค้าของเขาเป็นใครเมื่อเงยหน้าขึ้นทั้งสองคนก็ส่งเสียงออกมาพร้อมกัน

“เฮ้ย / อ๊ะ” ยูชอนและจุนซูพร้อมใจกันกระโดดถอยหลังไปคนละก้าว

จะ ไม่ให้เขาตกใจได้ยังไงกัน ในเมื่อคนตัวเล็กที่เพิ่งจะแต่งตัวเซ็กซี่พร้อมแดนซ์กระจายอยู่บนเวทีเมื่อ ช่วงเช้า ตอนนี้กลายร่างมาเป็นเมดในชุดกระโปรงดำมีผ้ากันเปื้อนสีขาวใส่ทับอีกที แถมบนหัวก็มีหูแมวสีดำทำให้ความน่ารักของคนตรงหน้าที่มีอยู่เต็มร้อยอยู่ แล้วเพิ่มไปอีกเท่าตัว

ผิดกับคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังวางหน้าไม่ ถูก เพราะไม่คิดว่าพี่ยูชอนจะโผล่มาตอนที่เขารับเวรเป็นเมดผลัดแรกพอดี อะไรมันจะซวยขนาดนั้น อย่างนี้ต้องโดนล้อแน่ๆเลยอ่ะ แต่ก็ผิดคาด นอกจากจะไม่ล้อที่เขาแต่งตัวเหมือนผู้หญิงแล้ว ยูชอนยังยืนมองอย่างทึ่งๆอีกด้วย โห ถ้ามีใครมาบอกว่าเจ้านี่เป็นผู้หญิงปลอมตัวมา เขาต้องเชื่อพันเปอร์เซ็นต์ นี่ถ้าเขาไม่เห็นคนน่ารักในชุดมิโรติก ที่ดูยังไงๆ ก็อิโรติกชัดๆมาก่อน เขาคงต้องลากตัวคนน่ารักไปพิสูจน์สองต่อสองซะหน่อยให้หายข้องใจ

“กี่ที่ฮะ” จุนซูที่ตั้งสติได้ก่อนรีบถามออกไป

“เอ่อ 2”

“เชิญทางนี้ฮะ”

ว่า แล้วก็เดินนำลูกค้าเข้าไปในร้าน เท่าที่เห็นภายในร้านตกแต่งได้อย่างน่ารัก สมกับเป็นเมดค่าเฟ่จริงๆ มองไปทางไหนก็มีแต่ลูกค้าเต็มไปหมด โดยเฉพาะลูกค้าผู้ชาย เพียบเต็มห้อง อะไรมันจะขนาดนั้นคิมจุนซู นี่นายเรียกพวกนี้เข้ามาหมดเลยหรือไง ยูชอนมองสภาพในร้านอย่างทึ่งๆ

“จะรับอะไรดีฮะ” จุนซูถามลูกค้าทั้ง2คนทันทีที่เข้ามานั่ง

“มีอะไรอร่อยๆบ้างล่ะน้องจุนซู” เสียงยุนโฮดังขึ้น เพราะเจ้าเพื่อนตัวดีที่ชวนเข้ามาดันนั่งเป็นใบ้ไปซะอย่างนั้น

“ก็ มีเครื่องดื่มธรรมดาน่ะฮะ ส่วนอาหารก็มีทาโกะยากิอย่างเดียว ตามเชื่อร้านเด๊ะเลยฮะพี่ยุนโฮ” คนน่ารักตอบพร้อมกับยิ้มหวานเพื่อการค้า

“อืม ถ้างั้นเอาชาเขียวมา2ที่ ทาโกะชุดนึงก่อนแล้วกันนะ”

“ได้ ฮะ รอสักครู่นะฮะ” พูดจบจุนซูก็เดินไปที่เคาท์เตอร์พร้อมยื่นออเดอร์ให้กับชางมิน ที่ยืนคิดเงินหน้าเป็นมันมือเป็นระวิงอยู่หลังเคาท์เตอร์

“เฮ้ย ยูชอน ยูชอน” ยุนโฮส่งเสียงเรียก

“อะไร เรียกอยู่ได้”

“อ้าว ฉันก็นึกว่าแกเป็นอะไรเห็นนั่งนิ่ง ไม่เห็นพูดอะไรตั้งแต่เดินเข้ามาในร้านแล้ว”

“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร” ปากก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไร แต่สายตากลับมองตามคนน่ารักไปทุกที่ ไม่ว่าคนน่ารักจะเดินไปทางไหน

“เฮ้ย มองจนน้องเขาสึกหมดแล้ว ไอ้นี่ รีบๆกินเข้า จะได้รีบไปคนอื่นจะได้เข้ามาบ้าง ดูสิแถวยาวไปถึงหน้าโรงเรียนแล้วมั้ง” พลางกวาดสายตามมองหาใครอีกคน ที่คิดว่าจะได้เห็นใส่ชุดเมดเหมือนจุนซูบ้าง แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา (ฝันไปเถอะหมี นางฟ้าอยู่ในครัวโน่นย่ะ)

จริง อย่างยุนโฮว่า ตอนนี้เมดคาเฟ่ของจุนซูมีคนมารอทั้งชายทั้งหญิงเต็มไปหมด แต่ที่พวกเขาเข้ามาได้ก่อนเพราะอาศัยเส้นนิดหน่อย หรือพูดง่ายๆว่า ข่มคนไหนได้ก็ข่มคนนั้นแหละแล้วแซงเข้ามาก่อน (เลวละ)

“เออๆ รู้แล้ว ไม่ต้องเร่งน่า” ยูชอนพูดพร้อมจิ้มทาโกะเข้าปาก แต่ตาก็ยังมองที่จุนซูอยู่ดี

“น่ารักใช่ไหมล่ะ”

“อืม”

“ชอบเขาแล้วล่ะสิ”

“อืม .. เฮ้ย ไม่ใช่ไอ้นี่พูดให้เคลิ้มเดี๋ยวพ่อเตะตกเก้าอี้” ยูชอนที่เพิ่งได้สติรีบหันมาโวยวายทันที

“โธ่เอ๊ย ชอบก็จีบเลยดิ มัวแต่แอ๊คท่าอยู่ได้ เดี๋ยวใครมาคว้าเอาไปแล้วจะหาว่าหมีไม่เตือน” ยุนโฮพูดขึ้น

“จะบ้าหรือไง แกก็เห็นว่าหมอนั่นเป็นผู้ชาย”

“ผู้ชาย แล้วไงล่ะ เดี๋ยวนี้ใครเขาสนกัน โลกออกจะเปิดกว้างจะชายหญิง ชายชาย หญิงหญิง (ชื่อที่จะตั้งให้น้องแพนด้าเหรอ? ไม่ใช่ล่ะ _ _”) ใครๆก็รักกันได้ มีแต่แกคนเดียวเท่านั้นแหละ ทำอ้างโน่นอ้างนี่อยู่ได้”

“ฉันไม่ได้อ้าง ก็บอกแล้วไงว่าชอบผู้หญิงตัวหอมๆ นิ่มๆอ่ะ ผู้ชายมีอย่างนั้นที่ไหนกันเล่า”

“เหรอ ไม่มีจริงอ่ะ แล้วเท่าที่แกได้ใกล้ชิดกับน้องเขาอ่ะ แกว่าเขาเป็นยังไง น้องเขาตัวหอมไหม” ยุนโฮได้ทีหลอกถาม

“ก็หอมอ่ะ”

“แล้วตัวนิ่มไหม”

“ก็ นิ่มอีกนั่นแหละ เฮ้ย!!!! ไอ้นี่ถ้ามีอีกรอบแกได้ลงไปกินทาโกะกับพื้นแน่ๆ” ยูชอนโวยวายทันทีที่รู้ตัวว่าพลาดไปอีกแล้ว แต่ยุนโฮไม่สนใจยังรุกต่อไปอีก

“แล้ว ไม่เหมือนที่แกชอบตรงไหนหา ไอ้ไก่ ทำเป็นท่ามาก ถ้าแกไม่จีบ งั้นฉันจีบ” ยุนโฮควักไม้ตายสุดท้ายออกมาเพื่อให้เพื่อนยอมรับ

“ไม่ได้นะเว้ย” ยูชอนรีบห้ามเพื่อนทันที (ถูกอิปาร์คเบรคไว้ๆ นี่มันฟิคยูซูเฟ้ย จะมาโฮซูเดี๋ยวคนอ่านโวยตาย)

“อะไร จะหวงก้างไว้ทำไม แกไม่ได้ชอบเขานี่ ฉันจะจีบก็ไม่เห็นเป็นไรเลย”

ยุ นโฮพูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งไปให้จุนซูที่หันมาเห็นเข้าพอดี แต่พอยูชอนเห็นช็อตนั้นเข้าก็รีบจับเพื่อนหน้าหมีหันกลับมาไม่ยอมให้สบตากับ จุนซู

“พอเลยๆ ไม่ต้องมอง เออฉันยอมรับก็ได้ ฉันชอบเขา พอใจยัง” พูดแล้วหงุดหงิดที่มีคนจับได้

“ก็แค่เนี้ย ทีนี้ก็เลิกทำตัวเป็นไก่ปากบอนจิกเขาไม่เลิกซะทีได้แล้ว”

“จะให้ทำไงอ่ะ ก็คนมันเป็นแบบนี้นี่”

“อะไร วะ ทีกับสาวอื่นๆล่ะก็เห็นพูดหวานเจี๊ยบหวานจ๋อย ที่กับน้องจุนซูที่รักจะพูดเพราะๆให้เขาชื่นใจสักนิดก็ไม่มี เห็นหน้าที่ไรไม่กระโดดจิกเขา ก็ตีปีกใส่เค้าพรึ่บๆ อย่างนี้เค้าคงหันมามองแกหรอกนะไอ้ไก่”

“แล้วแกจะให้ทำยังไงอ่ะ ฉันไม่เคยจีบผู้ชายมาก่อน ไม่รู้จะเหมือนจีบสาวหรือเปล่า”

“เอา งี้ ต่อไปนี้แกก็ทำตัวดีๆกับเขา อย่าไปแกล้งแหย่เขาให้เขาอารมณ์เสีย และที่สำคัญ เลิกเรียกน้องเขาว่าเจ้าเปี๊ยกได้แล้ว เรียกที่ไรเป็นเรื่องทุกที”

“ก็ได้ๆ ฉันจะพยายาม”

พูดจบก็ นั่งมองจุนซูที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่า ตอนนี้ไก่ที่เขากำลังพยายามต้อนเดินเข้าสุ่มไปแล้วแถมยังเอาเท้าเขี่ยไม้ที่ ค้ำทำกับดักไว้ออก ปิดสุ่มให้เสร็จสับ กลายเป็นลูกไก่ในครีบโลมาไปแล้วเรียบร้อย โดยที่จุนซูไม่ต้องเหนื่อยแรงไปไล่ต้อน ดูเหมือนคราวนี้คนที่ถูกต้อนอยากจะเป็นฝ่ายต้อนซะเอง

%%%%%


TBC