kameryuichi

“จุนซูๆๆ” เสียงเรียกดังขึ้นมาจากทางเดินโรงเรียน ระหว่างที่จุนซูกำลังจะเดินเอาอุปกรณ์การสอนที่อาจารย์ฝากมา ไปเก็บที่ห้องอุปกรณ์ ก็ได้ยินเสียงเพื่อนตัวสูงเรียกมาแต่ไกล

“มี อะไรเหรอ ชางมิน นายตะโกนอยู่ได้ นี่มันทางเดินอาคารเรียนนะ เดี๋ยวก็ถูกทำโทษหรอก” คนน่ารักตอบไป ในขณะที่เพื่อนร่างสูง ผิวสีน้ำผึ้งวิ่งกระหืดกระหอบมาหา

“พอดีมีเรื่องด่วนน่ะ ช่วยอะไรฉันอย่างได้ไหม” ชางมินถามพลางหอบไปพลาง

“ได้สิ นายจะให้ช่วยอะไรล่ะ” คนน่ารักเอียงคอมองอย่างสงสัย

“ดีๆขอบใจ” ว่าแล้วชางมินก็ยื่นโทรศัพท์หรูหราขึ้นมาวางบนมือคนน่ารักทันที

“อ่ะนี่ พอดีฉันต้องรีบไปพบอาจารย์ปกครองน่ะ เลยไปเองไม่ได้ นายช่วยเอามือถือไปให้พี่ยุนโฮพี่ชายฉันที่ห้องเรียนหน่อยนะ ขอบใจ”

พูด จบไม่รอให้คนน่ารักได้มีเวลาหายใจ ชางมินก็เผ่นแผล็วไปทันที ทิ้งให้คนน่ารักยืนอึ้งอยู่นาน มือถือพี่ยุนโฮ แล้วทำไมฉันต้องเอาไปให้ด้วยเล่า (ได้ข่าวว่ารับปากเขาแล้วนี่น้องจุน) เฮ้อ จุนซูได้แต่ส่ายหัวกลมๆไปมา เพราะยังไงก็รับปากเขามาแล้วก็คงต้องเอาไปให้ล่ะนะ แต่เอ.. ห้องพี่ยุนโฮเหรอ

“เฮ้ย มันห้องเดียวกะพี่ยูชอนอ่ะดิ “ คนน่ารักที่เดินมาเกือบถึงห้องเก็บอุปกรณ์เพิ่งนึกขึ้นได้

“ทำ ไงดีอ่ะ ยังไม่ทันได้คิดแผนเลยอ่ะ จะทำไงดีน้า” ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่ยังไม่เห็นฤทธิ์น้องหมาในปากพี่เขาก็ว่าไปอย่าง จะถลาเป็นโลมาโต้คลื่นไปหาทันที ว่าแล้วหัวกลมๆก็ยืนคิดหนัก ว่าจะทำยังไงดีนะ ถ้าได้เผชิญหน้าพี่ยูชอนตอนนี้ เอ..เอาไงดีหว่า เข้าไปกวนป่วนเลยดีไหม เอ..หรือจะทำแบ๊วๆเข้าไปหา เอ..หรือจะทำเป็นมองไม่เห็นดีนะ เฮ้อ.. คิดไม่ออก ไปตายเอาดาบหน้าก่อนดีกว่า เจอสถานการณ์จริงแล้วค่อยคิดอีกที ว่าแล้วก็สะบัดครีบว่ายไปที่ห้องปี2ทันที

~ ครืด ~

“สวัสดีฮะ พี่ยุนโฮอยู่ไหมฮะ”

เสียง หวานปนแหบถามไปยังรุ่นพี่ที่อยู่ใกล้ประตูห้องที่สุด ทำให้รุ่นพี่คนนั้นอึ้งไปนาน เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอคนน่ารักระยะเผาขนขนาดนี้น่ะสิ คนอะไรน่ารักเป็นบ้าเลย โอ้เห็นแล้วเคลิ้ม

“ยะ อยู่ครับน้องจุนซู เดี๋ยวพี่เรียกให้เอง” ว่าแล้วก็หันกลับไปตะโกนเรียกเพื่อนทันที

“ เฮ้ยยุนโฮ น้องจุนซูมาหานายน่ะ”

ทันที ที่สิ้นเสียงพูด จุนซูก็มองตามรุ่นพี่คนนั้นไปที่ท้ายห้องเห็นยุนโฮที่นั่งเล่นเกมส์อยู่ ซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมดาของเด็กม.ปลายที่จะพกเกมส์มาเล่นในโรงเรียน แต่สิ่งที่มันไม่ธรรมดาและทำให้เขาโกรธจนควันออกหูก็คือ คนน่ารักเห็นพี่ยูชอนสุดหล่อของเขากำลังนอนสบายบนเก้าอี้ที่ต่อเป็นเตียง และใช้ตักสาวๆหนุนแทนเป็นหมอนน่ะสิ ฮึ่ย..พี่ยูชอนนะพี่ยูชอน รู้หรอกว่าชอบสาวๆน่ะ แต่นี่มันในห้องเรียนนะเฟ้ย

“พี่ยูชอนอ่ะ ทำอะไรไม่รู้จักคิด นี่มันโรงเรียนนะ ไม่ใช่บ้านส่วนตัวดูทำเข้า เห็นแล้วหงุดหงิด” จุนซูพึมพำเบาๆ

ยุ นโฮเงยหน้าขึ้นมาจากเกมส์พีเอสพีในมือ มองไปที่ประตูก็เห็นว่าจุนซูยืนอยู่ที่นั่นจริงๆ ทั้งๆที่ตอนนี้ยังนึกไม่ออกว่าจุนซูมาหาตัวเองด้วยเรื่องอะไร แต่ก็ยอมละจากพีเอสพีในมือเดินไปที่ประตูทันที ส่วนเพื่อนหน้าหล่ออีกคนที่ผงกหัวขึ้นมาจากตักนุ่มๆของหมอนจำเป็นทันทีที่ ได้ยินชื่อของคู่อริ

“ว่าไงครับน้องจุนซู มาหาพี่มีอะไรหรือเปล่าครับ”

ยุ นโฮพูดด้วยเสียงทุ้มนุ่มลึกที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองทันที หัวกลมๆของจุนซูหันมามองหน้ายุนโฮ พร้อมกับสิ่งที่เจ้าตัวเพิ่งคิดได้สดๆเมื่อกี้ คนตัวเล็กเลยส่งยิ้มหวานเจี๊ยบละลายใจหนุ่มๆไปให้คนรูปหล่อข้างหน้า พร้อมเสียงหวานที่เป็นธรรมชาติ แต่ใส่จริตไปนิดหน่อยพองาม

“จุนซูเอาของมาให้น่ะฮะพี่ยุนโฮ”

ว่า แล้วคนน่ารักก็ส่งมือถือให้ยุนโฮทันที พร้อมยิ้มหวานอย่างน่ารักให้กับชายหนุ่มตรงหน้าด้วย และเหมือนเดิม เมื่อคนน่ารักยิ้มไม่ว่าอยู่ที่ไหน ต้องมีการยกมือถือมาเก็บรูปทุกที่ แต่ชายหนุ่มอีกคนที่ได้ยินเสียงคนน่ารักตอบเพื่อนของเขา ถึงกับลุกขึ้นนั่งทันที พร้อมกับเอามือมาแคะหูตัวเองไปด้วยว่าเขาไม่ได้หูฝาดไปที่ได้ยินเจ้าเปี๊ยก นั่นพูดกับเพื่อนเขาซะหวานเจี๊ยบ หนอยเจ้าเปี๊ยก นี่คิดจะล่อลวงเพื่อนฉันหรือไงห๊า

“อ๊ะ ขอบคุณครับน้องจุนซู แต่มือถือพี่ไปอยู่กับน้องจุนซูได้ยังไงล่ะครับ”

“อ๋อ ก็ชางมินน่ะฮะเขาฝากจุนซูมาให้พี่ยุนโฮ ชางมินเขาต้องรีบไปหาอาจารย์น่ะฮะ เลยเอามาให้พี่ยุนโฮเองไม่ได้” จุนซูตอบไม่วายยังทำหน้าตาน่ารักแบบตั้งใจสุดฤทธิ์ส่งให้ยุนโฮตาลายเล่นอีก ต่างหาก

“อ๋อครับ ขอบคุณน้องจุนซูมากเลยที่อุตส่าห์เอามือถือมาให้พี่ถึงห้อง” ยุนโฮตอบกลับแบบสุภาพตามสไตล์ เพราะคุ้นเคยกับจุนซูดีอยู่แล้ว แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมวันนี้คนน่ารักถึงได้ยิ้มหวานขนาดนี้ ทุกทีไม่เห็นยิ้มให้ขนาดนี้เลยนี่นา

แต่ยูชอนกลับคิดตรงข้าม หนอยเจ้าเปี๊ยก อย่ามาทำสายตาวิบวับกับเพื่อนฉันนะเฟ้ย เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน ยูชอนที่ทนไม่ได้กับท่าทางแบบนั้นรีบเดินเข้ามาร่วมวงด้วยทันที พร้อมกับส่งเสียงทักทายคนตัวเล็กที่ยืนยิ้มแฉ่งให้กับเพื่อนหมี โดยไม่สนใจสาวเจ้าที่ส่งเสียงเรียกเขาอยู่ข้างหลังทันทีที่เขาผละออกมาจาก ตักนุ่มนิ่ม

“ไงเปี๊ยก มาวิ่งเล่นอะไรแถวนี้ ตึกเด็กประถมไม่ได้อยู่แถวนี้ นี่มันตึกมัธยมนะ”

ยู ชอนเอ่ยทักด้วยมาดกวนประสาทที่ทำประจำตั้งแต่เจอหน้าคนน่ารักเป็นครั้งแรก จุนซูถึงกับควันออกหู เพราะยูชอนบอกว่าเขาเป็นเด็กประถมน่ะสิ นี่มันยิ่งกว่าเรียกว่าเจ้าเปี๊ยกอีกนะ ใจเย็นๆไว้จุนซู จุนซูนับ1-30ในใจ ก่อนที่จะตอบคนปากเสียตรงหน้า

“อ้าวห้อย อยู่ห้องนี้เหมือนกันเหรอไม่ทันมองอ่ะ” แถมยังทำหน้าแบ๊วอย่างสุดฤทธิ์ประกอบคำพูดราวกับว่าไม่รู้จริงๆ

หลัง จากคนน่ารักพูดจบ ทุกคนในห้องก็หัวเราะขึ้นมาทันที อย่างกลั้นไม่อยู่ ก็เพราะสมญานามที่เจ้าตัวเล็กเรียกน่ะสิ มันช่างเหมาะสมกับชายปาร์คเสียจริง

“ขำอะไรกันวะ” สิ้นเสียงโหดๆของยูชอนทุกคนก็หยุดทันที มีแค่เสียงคนหล่อเหมือนหมีหัวเราะอยู่ข้างๆคนเดียว

“แกก็ด้วยขำอะไรนักหนา เจ้าเปี๊ยกเลิกเรียกแบบนั้นซักทีได้ไหม”

“ทำไมอ่ะ บอกแล้วไง คนมันห้อยก็ต้องเรียกห้อยสิ ทีตัวเองยังเรียกเค้าว่าเปี๊ยกๆเลย ชิ” จุนซูยังลอยหน้าลอยตาเถียงต่อไป

“แล้วไอ้นี่ล่ะ มันก็ห้อยไม่แพ้กัน ทำไมไม่เรียกมันว่าไอ้ห้อยบ้างหา ”

พูด จบก็ชี้ไปที่เพื่อนตัวดีที่หัวเราะไม่เลิกอยู่นั่นแหละ ทำเอาคนหล่อที่กำลังขำแทบจะตวัดปากเก็บไม่ทัน อ้าวๆเพื่อนปาร์ค อย่าลามดิ ถึงจะห้อยแต่ตูก็หล่อนะเฟ้ย ยุนโฮมองเพื่อนตาปริบๆ แล้วนี่เขาไปเกี่ยวอะไรกับสงครามของสองคนนี้กันเนี่ย

“ไม่นี่ พี่ยุนโฮออกจะหล่อ น่ารัก สุภาพ ปากก็อวบอิ่มมีเสน่ห์จะตาย อีกอย่างพี่ยุนโฮก็เรียกฉันว่าน้องจุนซู ฉันก็ต้องเรียกพี่ยุนโฮว่าพี่ยุนโฮน่ะสิ ห้อยนี่ไม่รู้เรื่อง” พูดจบก็หันไปยิ้มหวานให้ยุนโฮอีกแมช

เจ้าเปี๊ยกนี่ คำก็ห้อย สองคำก็ห้อย อยย่างฉันเขาก็เรียกว่าอิ่มเฟ้ย รู้จักไหมอวบอิ่มแบบมีสไตล์น่ะให้ตายอยู่ใกล้ไอ้เด็กนี่ทีไรปาร์คเสียศูนย์ ทุกที แน่ะ ยังไม่เลิกทำหน้าตาน่ารักล่อลวงเพื่อนฉันอีกเหรอ ไอ้ตัวเล็กนี่กวนประสาทจริงแฮะ ยูชอนรู้สึกขัดตากับกิริยาท่าทางน่ารักของคนตัวเล็กที่หันหัวกลมๆหันไปยิ้ม ให้ไอ้เพื่อนตัวดีของเขา ไอ้เพื่อนบ้าก็ยิ้มรับอยู่ได้ แง่งงง!!! แต่อยู่ดีๆคนตัวเล็กก็หันมาทางเขาเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก

“อ้อห้อย พรุ่งนี้ต้องไปพรีเซนต์ที่โรงเรียนดงวอนด้วยนะ อย่าลืมเตรียมตัวล่ะ อย่ามาทำให้ฉันขายหน้าด้วย เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน พี่ยุนโฮฮะ จุนซูกลับห้องก่อนะฮะ” พูดจับก็โค้งให้ยุนโฮอย่างสวยงาม แต่กลับหันมาแลบลิ้นใส่เขาซะนี่ แล้วก็เดินเชิดหน้าไม่สนใจคนหล่อที่ยืนฮึดฮัดอยู่ตรงนั้นเลยสักนิด

“อะไรฟะ ทำไมถึงต่างกันอย่างนี้เนี่ย เลือกปฏิบัตินี่หว่า คิมจุนซู๊” ยูชอนได้แต่ส่งเสียงตะโกนไล่หลังไป

“เฮ้ย แกไปทำอะไรน้องเขาไว้หา ทำไมเขาถึงได้ป่วนแกขนาดนั้น” ยุนโฮถามอย่างสงสัย เพราะเท่าที่จำได้ น้องจุนซูที่เขารู้จักไม่ได้กวนขนาดนี้นี่ ออกจะเรียบร้อยเป็นผ้าพับไว้ อย่างน้อยก็ไม่เคยกวนกับเขาล่ะน่า

“ไม่รู้ ตั้งแต่เจอกันวันแรกที่ห้องสตูก็กัดฉันมาตลอดเลยอ่ะ สงสัยจะไม่ถูกชะตากัน” (ก็แกไปกัดเขาก่อนนี่อิปาร์ค)

“งั้น เหรอ โชคร้ายจริงๆเลยแก เพราะน้องเขาออกจะน่ารักกับทุกคน ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เสน่ห์แรงอย่างแก จะถูกน้องเขาเมินได้ลง สงสัยฟีโรโมนแกคงจะหมดอายุ หมดเสน่ห์แล้วล่ะไอ้ไก่ ฮ่าๆๆๆๆๆ ” พูดจบก็เดินหัวเราะเข้าไปในห้องเรียน ทิ้งให้เพื่อนไก่ทำหน้าประหลาดอยู่หน้าห้อง

“ฉันเนี่ยนะไม่มีเสน่ห์แล้วไม่มีทาง” ยูชอนพึมพำกับตัวเอง ไม่ได้งานนี้ต้องมีเคลียร์ ว่าแล้วคนหล่อก็วิ่งตามคนตัวเล็กไปทันที


“หยุดก่อน เจ้าเปี๊ยก” ยูชอนตะโกนขึ้นทันทีก่อนที่คนตัวเล็กจะลงบันไดไปยังชั้นของปี1

“เจ้า เปี๊ยก ฉันบอกให้หยุดไง มาคุยกันก่อนเซ่” ไม่พูดเปล่าแถมยังยื่นมือไปจับแขนคนตัวเล็กข้างหน้าให้หยุดด้วย เพราะว่าหมอนี่ไม่มีท่าทางจะหยุดเลยน่ะสิ เลยต้องดึงไว้ก่อน เขายังไม่อยากเสียแรงวิ่งตามเจ้านี่ไปจนถึงห้องปี1หรอก

“มีอะไรห้อย ปล่อยแขนฉันได้แล้ว ฉันเจ็บ” คนตัวเล็กว่า พลางสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่มือหนาของคนตรงหน้าจับไว้แน่นยิ่งกว่ามือตุ๊กแกสะบัดยังไงก็ไม่หลุดสักที

“ฉันจะปล่อยนายก็ได้ แต่นายต้องสัญญาว่าจะไม่เดินหนีไปอีก”

“ก็ได้ มีไรว่ามา รีบๆพูดมาสิ เดี๋ยวฉันเข้าเรียนสายกันพอดี” คนน่ารักเร่งคนร่างสูงตรงหน้าทันทีที่แขนหลุดออกเป็นอิสระ

“ชิ ทีอย่างนี้ล่ะทำเป็นรีบ เมื่อกี้ยังคุยกับไอ้ยุนมันได้ตั้งนานสองนาน”

“อ๋อแน่นอนก็พี่ยุนโฮพูดจาดีใครๆก็อยากคุยด้วยนี่ มีอะไรก็รีบว่ามาสิ เดี๋ยวไม่ทันกันพอดี”

“ก็ได้ๆ เมื่อไหร่นายจะเลิกเรียกฉันว่าห้อยสักทีหา ฉันเป็นรุ่นพี่นายนะเกรงใจกันบ้าง”

“ก็ถ้านายเลิกเรียกฉันจะว่าเจ้าเปี๊ยก ฉันก็จะเลิกเรียกนายว่าห้อยเหมือนกัน”

“หมาย ความว่า ถ้าฉันเรียกนายว่าอะไร นายก็จะเรียกตามฉันงั้นสิ” ยูชอนพูดพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนตัวเล็กและค่อยๆยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

“แน่นอน” คนตัวเล็กตอบหนักแน่นเสียงดังฟังชัด

“ถ้าฉันเรียกนายว่า เจ้าเปี๊ยก” ร่างสูงเอ่ยขึ้นมาก่อน

“ฉันก็จะเรียกนายว่า ไอ้ห้อย” คนตัวเล็กก็ตอบทันทีอย่างไม่ยอมแพ้

“ถ้าฉันเรียกนายว่าคิมจุนซู”

“ฉันก็จะเรียกนายว่าปาร์คยูชอน”

“ถ้าฉันเรียกนายว่า น้องจุนซู”

“ฉันก็จะเรียกนายว่า พี่ยูชอน”

“ถ้าฉันเรียกนายว่า จุนซูที่รัก”

“ฉัน ก็จะเรียกนายว่า ยูชอนที่รักไง ...เฮ้ย!!! ไม่ใช่” คนตัวเล็กรีบเอามือตะครุบปากไว้ทันที ด้วยความที่เป็นคนปากไวและเผลอตัวหลงพูดตามยูชอนคนเจ้าเล่ห์อยู่ตั้งนาน ทำให้คนตัวเล็กไม่ทันคิดเลยตกหลุมพรางของคนเจ้าเล่ห์ไปเต็มๆ

“ไม่ ทันแล้วเจ้าเปี๊ยก นายบอกเองนะว่าฉันเรียกอะไรนายก็จะเรียกแบบนั้น ยูชอนที่รักคราวหน้าเรียกฉันอย่างนี้นะ จุนซูที่รัก นายนี่หลอกง่ายเหมือนกันนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ” แล้วยูชอนก็เดินผิวปากกลับห้องเรียนไปอย่างสบายอารมณ์ ที่ได้เอาคืนคนตัวเล็กได้ ทิ้งให้คนตัวเล็กทำท่าฮึดฮัดไม่สบอารมณ์อยู่ตรงนั้น

“ฮึ่ย คนบ้า หนอยแบบนี้มันเล่นทีเผลอนี่นา”

จุนซูตะโกนตามหลังคนอารมณ์ดีที่เพิ่งเดินจากไปทันที

“เข้าห้องไปยังน้า เข้าไปแล้วมั้ง ไชโยพี่ยูชอนเรียกเราว่าจุนซูที่รักด้วยอ่ะ เยสๆๆ”

คน น่ารักพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในขณะที่หัวกลมๆก็ชะเง้อมองไปยังห้องที่คนหล่อเรียนอยู่ ว่าแล้วคนตัวเล็กก็วิ่งอย่างเริงร่าลงไปที่ห้องเรียนของตัวเองทันที จะไม่ให้เริงร่าได้ไงล่ะ ก็ตอนนี้ข้าวเปลือกที่วางไว้เพื่อล่อไก่เข้าสุ่มเริ่มได้ผลน่ะสิ เจ้าไก่กะต๊ากปาร์คยูชอนกำลังค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้สุ่มทีละนิดโดยไม่รู้เนื้อ รู้ตัวว่าใครกันแน่ที่กำลังหลงกล ฮิยะฮ่าๆๆ คราวนี้ล่ะ พี่ยูชอน ไม่มีทางรอดจุนซูผู้น่ารักคนนี้ไปได้อย่างแน่นอน ในเมื่อจุนซูตัดสินใจจะรุกแล้ว ไม่มีทางถอยเด็ดขาด (ได้ข่าวว่าหนูเป็นเคะนะคะน้อง) โอ้ยคิดแล้วมีความสุขอ่ะ อยากกระโดดเอาปากเดาะลูกบอลฉลองชัยซะจริงๆ โลมาน้อยกำลังเริงร่ามีความสุขสุดๆ

“อ้าวจุนซู นายมายืนเต้นแร้งเต้นกาอะไรอยู่แถวนี้” ชางมินที่เพิ่งกลับมาจากห้องปกครองทักขึ้น เมื่อเห็นท่าทางเดินอย่างกับล่องลอยของจุนซู

“อ๊ะชางมินเพื่อนรัก ขอบใจนายมากเลยนะอุตส่าห์ช่วยฉัน” จุนซูเข้าไปจับไม้จับมือชางมินเขย่าอย่างดีใจ

“ช่วย ฉันช่วยอะไรนาย เท่าที่จำได้ นายช่วยฉันเอามือถือไปให้พี่ยุนโฮไม่ใช่รึไง” ชางมินถามขึ้นอย่างงง

“ก็ นั่นแหละ นายช่วยฉันได้มากเลย ฉันไม่รู้จะขอบใจนายยังไงดี จะให้หอมแก้มไหม ตอนนี้อารมณ์ดีสุดๆ จะให้ทำอะไรก็ยอมทั้งน้านนนนน “ ว่าแล้วคนน่ารักก็เขย่งตัวเข้าไปใกล้เพื่อนร่างสูงทันที แต่เดชะบุญที่ชางมินไวกว่า เอามือดันหัวเพื่อนตัวดีที่กำลังคิดจะทำมิดีมิร้ายกับเขาให้ออกห่างจากตัว ทันที (แม่ยกมินซูอดลุ้นตามระเบียบ)

“ไม่ต้องเลย ฉันไม่เข้าใจที่นายพูดหรอกนะจุนซู ว่าฉันไปช่วยอะไรนายตอนไหน แต่ถ้านายอยากตอบแทนละก็ ขออาหารเย็นมื้อใหญ่ๆได้ป่ะ”

ถึง แม้ชางมินจะไม่รู้ตัวว่าเขาช่วยอะไรเพื่อนไป แต่เขาก็ไม่พลาดโอกาสที่จะได้กินของฟรี ก็กว่าจะแงะเงินออกจากกระเป๋าคิมจุนซูได้นี่มันยากจะตายไป แบบนี้มันต้องฉวยโอกาสกันหน่อยล่ะ

“ได้เลยเพื่อนมิน เย็นนี้จุนซูเลี้ยงเอง เพื่อนมินอยากสวาปามอะไรบอกได้เลย เพื่อนจุนเลี้ยงเต็มที่ งบไม่อั้น ไม่เกินพันวอน”

พูด จบคนน่ารักก็เดินเข้าห้องเรียนไปอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งให้เพื่อนร่างสูงยืนอึ้งอยู่เป็นนาน พันวอนเนี่ยนะ จุนซู๊ กินราเมงของโปรดยังไม่ได้เล้ย เฮ้อ มินมินล่ะเบื่อ นึกว่าจะได้ลาภปากซะแล้วเย็นนี้

%%%%


TBC