kameryuichi

“ผู้ชาย!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงของคนหล่อตะโกนดังลั่น จนทุกคนในห้องสตูดิโอหันมามองกันเป็นตาเดียว

“เป็นอะไรไปปาร์คยูชอน ตะโกนเสียตกอกตกใจ” อาจารย์มินวูถามเมื่อตั้งสติได้

“อาจารย์ครับ นี่มันผู้ชายนี่ ทำไมถึงเป็นผู้ชายล่ะครับ ทุกทีเป็นผู้หญิงนี่นา” คนหล่อละล่ำละลักถาม

“อ่ะ อ้าว นี่ครูไม่ได้บอกเธอหรือไงว่าปีนี้เป็นพรีเซนต์เตอร์ชายคู่น่ะ เพราะโรงเรียนเรามีผู้หญิงมากเกินพอแล้ว ดูสิ มีนักเรียนหญิงเกินครึ่งมาตั้งมากตั้งมาย เราก็เลยต้องพรีเซนต์ว่าโรงเรียนเรามีชุดนักเรียนชายที่ใส่แล้วดูดี น่ารัก เหมือนพวกเธอสองคนไง”

คำแก้ตัวสดๆที่อาจารย์มินวูเพิ่งนึกได้ เมื่อกี้ ถึงมันจะมีความจริงอยู่ครึ่งนึงก็เถอะ แต่อีกครึ่งนึงมันก็มาจากความเจ้าชู้ของปาร์คยูชอนนั่นแหละ คณะกรรมการเลยตัดสินใจเลือกพรีเซนต์เตอร์เป็นชายคู่ซะเลย เพราะคิดว่ายังไงคนอย่างปาร์คยูชอนคงไม่มองผู้ชายด้วยกันแน่ๆ เท่าที่รู้ปาร์คยูชอนไม่เคยสนผู้ชายสักคน (คิดผิดมหันต์แล้วค่ะอาจารย์คะ _ _” /คนแต่ง) แถมปีนี้ยังต้องออกไปแนะแนวโรงเรียนตามโรงเรียนต่างๆ เพราะกระทรวงศึกษาธิการกำหนดมา จะได้เพิ่มทางเลือก และการตัดสินใจให้กับนักเรียนที่กำลังจะสอบเข้าโรงเรียนต่างๆตอนปลายปี ถ้าใช้นักเรียนหญิงคงจะมีปัญหาตามมาแน่ๆ

ส่วนด้านคนหล่อแม้อาจารย์ มินวูอธิบายยืดยาวให้ร่างสูงฟังอย่างนั้น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้คนหล่อหายเซ็งได้ ที่เซ็งเพราะว่าเขาไม่ได้ถ่ายรูปกับผู้หญิงทำให้ฝันหวานของเขาพังทลาย เซ็งที่2เพราะเขาเห็นว่าคนน่ารักที่เดินเข้ามาแต่แรกเป็นผู้หญิงน่ะสิ พระเจ้าครับช่วยปาร์คด้วย นี่ผมตาฝาดถึงขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าแล้วก็มองไปด้านหลังคนน่ารัก ไปที่คนสวยที่เห็นในครั้งแรก อย่าบอกนะว่า .. O_O” ผู้ชายจริงๆ โอ้ยๆๆๆ อยากจะบ้าตาย ทำไมถึงได้เล่นตลกกับหนุ่มหล่อเพอร์เฟคแมนอย่างผมได้ ปาร์คอยากต๊ายยยยยย

“เอ่อ อาจารย์ครับ แล้วผมต้องทำอะไรบ้างฮะ ผมไม่เคยถ่ายรูปแบบนี้มาก่อน” เสียงหวานปนแหบของคนน่ารักดังขึ้น ฉุดให้คนหล่อหันมามอง

“ไม่ ต้องทำอะไรมากหรอกคิมจุนซู เธอก็แค่แอ๊คท่าไปตามที่ตากล้องบอกน่ะ แค่นั้นก็พอแล้ว วันนี้ต้องถ่ายหลายรูปเพราะจะได้มีตัวเลือกให้คณะกรรมการเลือกเยอะหน่อย อืม ขอภาพสวยๆสำหรับทำคัทเอ้าท์หน้าโรงเรียนด้วยนะ” พูดจบอาจารย์มินวูก็เดินออกไปจากสตูดิโอทิ้งให้เป็นหน้าที่ของฝ่ายเทคโนและ ชมรมถ่ายภาพ

“สวัสดีฮะ คิมจุนซูฮะ ฝากตัวด้วยนะฮะ” จุนซูยิ้มอย่างอ่อนหวานให้คนที่ตัวเองแอบปลื้ม แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็คือ

“ฝ่งฝากอะไรกัน ไม่ต้องเลย ฉันไม่ได้อยากคุยกับนายนานนักหรอก มารีบถ่ายๆให้มันเสร็จๆ”

พูด แล้วคนหล่อก็สะบัดบ๊อบแบบอารมณ์เสียสุดๆเดินไปเข้ากล้องทิ้งคนน่ารักยืนเอ๋ ออยู่นาน อะไรกันเนี่ย พี่ยูชอนที่เคยเห็นว่าอ่อนโยนน่ารักคนนั้นหายไปไหน ทำไมถึงได้พูดจาแบบมะนาวขาดน้ำขนาดนี้เนี่ย เอ...หรือว่าพี่เขาจะเขินที่ถ่ายรูปกับเรา

“เฮ้ย มัวทำอะไรอยู่เล่าเจ้าเปี๊ยก รีบๆหน่อยสิ ฉันไม่มีเวลาทั้งวันนะ”

เสียงจากคนหล่อปลุกให้คนน่ารักตื่นจากภวังค์ พร้อมกับหันไปมองหน้าเพื่อนคนสวยที่ยืนอึ้งอยู่ไม่ต่างกัน

“โบแจ เมื่อกี้ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า พี่ยูชอนสุดหล่อผู้อ่อนโยนของฉันเขาเรียกฉันว่าอะไรนะ เจ้าเปี๊ยกเหรอ?” จุนซูกระซิบ

“เจ้าเปี๊ยก มัวชักช้าอะไรอยู่นั่นแหละ รีบมาเร็วๆ”

ไม่ ต้องรอให้แจจุงเพื่อนรักย้ำแต่อย่างใด เพราะเขาได้ยินเต็ม2หูเลยตอนนี้ คนน่ารักพยายามไม่แสดงท่าทางวีนแตกใส่ผู้ชายตรงหน้า เพราะคิดว่ายังไงเขาก็ต้องสร้างภาพไว้ก่อนเพื่อให้พี่เขาตายใจ ปาร์คยูชอนไม่ได้รู้ตัวเลยว่าได้เอ่ยคำต้องห้ามสำหรับคิมจุนซูไปซะแล้ว เพราะคำที่คิมจุนซูเกลียดที่สุดก็คือ เจ้าเปี๊ยกนี่แหละ

ยูชอนทำ หน้าเบื่อหน่ายปนรำคาญ จะไม่ให้รำคาญได้ไงล่ะ ที่คิดมาตลอดว่าจะได้เจอกับสาวสวยน่ารัก กลับกลายเป็นผู้ชายน่ารักไปซะได้ คนหล่อเซ็งอ่ะ อยากจะรีบหนีไปให้มันพ้นๆจากตรงนี้ คนอย่างปาร์คยูชอนชอบผู้หญิงเท่าน้านนน ผู้หญิงกลิ่มหอมๆ ตัวนุ่มนิ่ม นี่อะไรให้ถ่ายกับผู้ชาย เท่าที่ชายปาร์คเคยสัมผัสมา ผู้ชายมีแต่กล้าม เนื้อก็แข็งๆ แถมกลิ่นเหงื่ออีก ไม่ได้น่าพิสมัยเลยแม้แต่น้อย โอ้ยชายปาร์คอยากจิบร้า

“ไปเร็วเข้าสิจุนซู พี่ยูชอนเร่งแล้ว” แจงจุงรีบดันหลังเพื่อนที่กำลังหน้างอสุดขีด

“อืมๆๆ” จุนซูพยักหน้าไปพร้อมกับพยายามปรับสีหน้าให้ร่าเริงเหมือนไม่มีอะไรเมื่อเดินไปหายูชอน

“เฮ้ จะถ่ายหรือไม่ถ่าย จะเอาท่าไหนว่ามา” ยูชอนพูดกันรุ่นน้องที่กำลังจัดท่าทาง และองค์ประกอบอยู่หน้ากล้อง

“เฮ้ยยูชอน นายเป็นอะไรวะ เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีๆอยู่เลยนี่นา” รุ่นพี่ที่เป็นตากล้องเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“เปล่าพี่ผมไม่ได้เป็นอะไร พอดีวันนี้ผมต้องรีบกลับไปหาคุณหญิงแม่น่ะ”

ยู ชอนตอบเลี่ยงๆไป จะให้บอกตรงๆได้ยังไงเล่าว่าอารมณ์เสียที่ต้องถ่ายรูปกับผู้ชาย หึแล้วดูเจ้าเปี๊ยกนี่ ทำตัวนุ่มนิ่มน่าเตะชะมัด ทำไมต้องบิดตัวไปมาขนาดนั้นด้วย รู้แล้วว่าฉันหล่อ เท่ห์ แต่นายเป็นผู้ชายไม่ต้องมาเขิน ท่าทางแบบนี้ให้ผู้หญิงเข้าใช้กันเห็นแล้วขัดลูกตาเป็นบ้า

ผิดกับคน ตัวเล็กที่ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้ายูชอนตรงๆ ได้แต่อายก้มหน้าก้มตาตลอดเวลา ถึงแม้ว่าเมื่อกี้จะปรี๊ดกับคำต้องห้ามเกือบปรอทแตก แต่พอมาอยู่ใกล้ชายในฝันจุนซูก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ผิดบุคลิกคิมจุนซูผู้มั่นใจ ก็จะให้ทำไงได้ เขาไม่เคยอยู่ใกล้ๆพี่ยูชอนขนาดนี้เลยนี่นา มันก็ต้องมีเขินกันบ้างน่ะสิ >///<

ยูชอนมองรุ่นน้องที่เข้ามาวัดแสงอยู่นาน เพราะตั้งแต่วัดแสงที่หน้าเขาเสร็จ ก็หันไปวัดจุนซูต่อ แต่เจ้าเปี๊ยกนี่ก็มัวแต่บิดไปบิดมาทำให้วัดไม่ได้สักที ส่วนรุ่นน้องคนนั้นก็ไม่กล้าบอกคนน่ารักให้อยู่นิ่งๆซะด้วย มัวแต่เขินอายบิดกันไปบิดกันมาคนละทางอยู่นั่นแหละ คนที่’รมณ์บ่จอยอยู่แล้วก็ถึงกับปรี๊ดแตกทันที

“เจ้าเปี๊ยก มัวแต่ก้มอยู่นั่นแหละ เขาทำงานไม่ได้ ขัดหูขัดตาชะมัด” ยูชอนพูดขึ้น

“ไม่รู้จะบิดอะไรนักหนา ที่ทำไปน่ะมันไม่ได้น่ารักหรอกนะ เห็นแล้วหงุดหงิดอ่ะ ฉันบอกว่าจะรีบกลับบ้านนายหูแตกหรือไง”

คน น่ารักถึงกับอ้าปากค้างมองหน้ารุ่นพี่ที่เขาแอบปลื้มอยู่ แต่ตอนนี้ความปลื้มที่เคยมีอยู่เต็มปรี่มันลดลงอย่างรวดเร็ว เพราะคำพูดที่แสลงหูจุนซู คำก็เปี๊ยก สองคำก็เปี๊ยก ฉันชักจะหมดความอดทนแล้วนะเฟ้ย เห็นว่าหล่อหรอกเลยไม่ปล่อยให้น้องหมาให้ออกมากัดตั้งแต่ตอนแรก แต่ตอนนี้ไม่ไหวจะทน น้องหมาที่ล่ามเอาไว้กัดโซ่ขาดกระจายทันที เมื่อคำว่าเปี๊ยกคำที่ 3 หลุดออกมาจากปากของคนหล่อ จุนซูไม่ได้เปี๊ยกนะเฟ้ย คนน่ารักหันควับ ไม่มีแล้วอาการเขินอาย มันกระจายหายไปหมดแล้ว

“โทษทีนะ กรุณาใช้คำที่มันสุภาพหน่อย ชื่อผมมี ทำไมพี่ต้องเรียกผมว่าเปี๊ยกๆด้วย” จุนซูพูดขัดขึ้นมองหน้าอย่างเอาเรื่อง

“โอ๊ะ!!! ไม่ต้องมาทำเป็นตาดุเลย น่ากลัวตายล่ะ ตาก็ตี่ เปี๊ยกก็เปี๊ยก คนมันเปี๊ยกจะให้เรียกอะไรเจ้าเปี๊ยก!!! อีกอย่างฉันไม่ใช่พี่นายไม่ต้องมาเรียกแบบนี้ ขนลุกเฟ้ย”

คำว่า เปี๊ยกออกมาจากปากยูชอนเป็นชุดจนจุนซูนับไม่ทัน ทำให้ร่างเล็กของคนน่ารักโกรธสุดๆ ถึงแม้ว่านายจะหล่อ สเป็ค แต่ถ้าปากสุนัขฉันก็หมดแรงปลื้มเหมือนกันเฟ้ย ปาร์คยูชอน ต่อไปนี้เห็นทีเราจะญาติดีกันไม่ได้อีกแล้ว ตัดขาดความเป็นแฟนคลับ (เฉพาะตอนนี้) ณ.บัดNow

“ได้ งั้นฉันจะไม่เห็นนายเป็นรุ่นพี่อีกต่อไป ไอ้ห้อย”

“นายเรียกฉันว่าไงนะ”

“ไอ้ห้อยไง คนมันห้อยจะให้เรียกอะไรอีกล่ะ ไอ้ห้อยยยยยยยยยย “ จุนซุเน้นย้ำปมเด่นขึ้นมา และเลียนแบบคำพูดของคนหล่อเป๊ะ

“กล้าดียังไงมาเรียกฉันแบบนี้ ฉันมีชื่อ แล้วฉันก็เป็นรุ่นพี่นาย”

“เอ๊า ก็เมื่อกี้นายบอกเองว่านายไม่ใช่พี่ฉัน ฟังแล้วมันขนลุก ฉันก็จะเรียกนายแบบนี้ ทีนายยังไม่เรียกชื่อฉันเลยไอ้ห้อย”

ก่อนที่สงครามจะยืดเยื้อแล้วก็ทำให้ไม่ได้ถ่าย นางฟ้าแจจุงก็แปลงกาย เอ๊ย เข้ามาห้ามทัพทันที

“จุนซูพอเถอะน่า รีบๆถ่ายไปให้เสร็จ เดี๋ยวรุ่นพี่คนอื่นจะไม่ได้กลับบ้านกันพอดี” คนสวยเข้ามาลูบหน้าลูบหลังเพื่อนตัวเล็ก

“ก็ไอ้ห้อยหาเรื่องจุนซูก่อนนี่โบแจ” คนน่ารักหันไปฟ้อง

“เอา น่า พี่เขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอก ก็เขาอยากกลับบ้านไม่ใช่เหรอ” แจจุงพูดให้เพื่อนสงบใจก่อนที่จะเป็นเรื่องใหญ่ เพราะรู้ฤทธิ์เพื่อนของเขาดี

“ก็ได้ เห็นแก่รุ่นพี่คนอื่นๆนะ มาไอ้ห้อย มารีบถ่ายๆให้เสร็จๆ จะได้รีบแยกย้ายกันกลับ”

“เฮ้ย เจ้าเปี๊ยก หยุดเรียกฉันแบบนั้นสักทีได้ไหม”

“ไม่ได้ ไอ้ห้อยก็คือไอ้ห้อยนั่นแหละ ชิ รีบถ่ายเร็วสิ จะกลับไหมบ้านน่ะ”

“ก็ได้วะ เห็นแก่คนอื่นนะเนี่ย”

และแล้วทีมงานทุกคนรวมทั้งแฟนคลับที่อยู่ในเหตุการณ์ก็พากันปาดเหงื่อ และโล่งใจที่ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้น

“ขยับเข้ามาใกล้กันหน่อย อีกนิด ยูชอนเอามือโอบไหล่น้องจุนซูไว้ด้วย ทำแบบอบอุ่นเป็นพี่น้องอ่ะ “ เสียงของตากล้องคอยกำกับท่า

ให้ โอบไหล่เจ้านี่อ่ะนะ โหแค่คิดก็สยองแล้ว ยืนใกล้ๆนี่ยังได้กลิ่นแปลกๆด้วย แต่เอมันก็แปลกจริงๆนั่นแหละ กลิ่นไรวะเนี่ย ทำไมผู้ชายมันถึงตัวหอมผิดเพศอย่างนี้ เจ้าเปี๊ยกนี่มันต้องทุ่มทุนอาบน้ำหอมมาแน่ๆเลย มันถึงได้หอมแบบนี้ (คิดได้ไงอ่ะอิปาร์ค)

“เฮ้ย ฉันบอกให้นายเอามือเอื้อมไปโอบไหล่ไง นั่นนายทำอะไรน่ะ”

ตากล้อง พูดขึ้น จะไม่ให้โวยวายได้ไงในเมื่อเขาสั่งให้เอามือเอื้อมไปโอบที่ไหล่คนน่ารัก แต่เจ้าตัวแสบดันยื่นแขนออกไปแบบไม่ให้โดนตัวคนตัวเล็กแถมยังเอานิ้วชี้ ขอย้ำว่าปลายนิ้วชี้ด้วยแตะไปที่ไหล่ของคนน่ารัก เฮ้ย แล้วแบบนี้ฉันจะได้ภาพอะไรไปโฆษณาฟะไอ้ไก่

“จับไง จับแบบนี้” ว่าแล้วคนที่ทนไม่ได้ก็เข้ามาจับมือสุดหล่อให้วางแปะไปที่ไหล่คนน่ารักทันที

“แค่เนี้ย จิ้มอยู่ได้”

พูด จบก็เดินออกไป ทิ้งให้คนหล่อตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น จะไม่ให้แข็งทื่อได้ไง เกิดมาไม่เคยแตะตัวผู้ชายคนไหนแล้วนิ่มเท่าคนตัวเล็กตรงนี้เลยนี่นา เจ้านี่มันผู้ชายจริงเปล่าวะ หรือมันปลอมตัวมาเหมือนในหนัง เฮ้ย จะบ้าหรือเปล่าใครมันจะทำเรื่องแบบนั้นได้เล่า แต่เอ..หรือจะจริง วุ้ยคิดแล้วปวดหัว

“เฮ้ย ไอ้ไก่นี่แกจะทำหน้าเอ๋ออีกนานไหม ฉันรู้แล้วว่าน้องเขาน่ารักน่ะ ไม่ต้องเอ๋อหรอก”

“เปล่านะพี่ อ๋งเอ๋ออะไร ผมแค่กำลังทำสมาธิ ชิ!! น่ารักตายล่ะเจ้าเปี๊ยก” เสียงกระซิบดังขึ้นพอให้คนตัวเล็กได้ยินถึงกับหันควับ

“นาย ก็เหมือนกัน หล่อตายแล้ว ไอ้ห้อย” พูดจบกันหันไปยิ้มหวานเยิ้มให้กล้องทันที ร่างสูงอยากเขกกะโหลกคนตัวเล็กตรงหน้าแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเริ่มถ่ายกันแล้ว

“ ดีครับๆๆ น้องจุนซูครับยิ้มร่าเริงอีกหน่อยครับ น่ารักมาก อีกรูปครับ โอเคเรียบร้อย ขอบคุณทั้งสองคนมากที่ให้ความร่วมมือ” รุ่นพี่ชมรมถ่ายภาพคนเดิมเอ่ยอย่างโล่งอกที่ไม่มีมวยคู่เอกอีกรอบ

พอ สิ้นเสียงของตากล้องสองคนที่ยืนอยู่ใกล้กันก็กระโดดออกจากกันไปคนละทาง เหมือนว่าถ้าอยู่ใกล้กันอีกนิดฟ้ามันจะผ่างั้นเหละ ยูชอนมองคนที่เพิ่งเป็นคู่อริกันหมาดๆ หน้าตาก็น่ารักดี ไหงปากสุนัขอย่างนั้นฟะ (ได้ข่าวว่าไปกัดน้องเขาก่อนนะอิปาร์ค/ คนแต่ง) แต่สิ่งที่ทำให้ยูชอนแทบลงไปดิ้นปัดๆก็คือ ท่าทางแสดงความรังเกียจของคนน่ารัก ที่ปัดเสื้อผ้าอย่างแรงตรงที่อยู่ติดกับเขา หรือตรงที่เขาจับ อย่างกับว่าจะติดเชื้อไข้หวัดใหญ่2009ย่างนั้นแหละ

“เป็นอะไรไปจุนซู เสื้อผ้าเปื้อนตรงไหนเหรอ” แจงจุงถามเพราะกำลังงงว่าเพื่อนเขาไปคลุกฝุ่นที่ไหนมา

“ปัด เชื้อโรคน่ะโบแจ ไม่รู้จะออกหรือเปล่า เรารีบกลับกันเถอะ เดี๋ยวต้องให้แม่บ้านเอาชุดนี้ไปลวกน้ำร้อน กับแอลกอลฮอลล์100%สักหน่อย ถ้าไม่ออกจะได้โยนทิ้งมันทั้งชุดแล้วซื้อใหม่” พูดไปพร้อมกับปรายตามองตัวต้นเหตุ

เห็นแค่นี้คนหล่ออย่างยูชอนถึงกับ เต้นเป็นเพลง O ของศิลปินชื่อดัง ก็จะไม่ให้เต้นได้ไง ก็ไอ้เชื้อโรคที่เจ้าเปี๊ยกมันว่านี่มันเขาชัดๆ ยังไม่มีใครโดนตัวเจ้าเปี๊ยกเลยนอกจากเขาคนเดียวนี่ (เออ ฉลาดอ่ะ)

“เจ้าเปี๊ยก พูดงี้หมายความว่าไง”

“พูดไร ฉันพูดไร”

“ก็ที่บอกว่าปัดเชื้อโรคเมื่อกี้ไง”

“เอ๊า ฉันยังไม่ได้เอ่ยถึงใครเล้ย หรือนายยอมรับล่ะไอ้ห้อย ฮิยะฮ่าๆๆ” พูดจบก็เดินไปทันทีไม่หันกลับมาดูผลงานของตัวเองด้วยซ้ำ

“หนอยคิมจุนซู ได้ต่อไปนี้ฉันกับนายจะได้เห็นดีกัน” ยูชอนได้แต่อาฆาตตามหลังคนน่ารักที่เดินออกไปพร้อมเสียงหัวเราะดังลั่นโรงเรียน



หลัง จากออกมาจากห้องสตูดิโอ คนน่ารักก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกมาผิดกับที่หัวเราะเยาะเย้ยคนตัวสูง เมื่อกี้ลิบลับ อยู่ดีๆเท้าเล็กๆก็หยุดเดิน แล้วหันมาเผชิญกับเพื่อนคนสวยทันที แจจุงที่กำลังเดินตามมาติดๆหยุดตัวเองไม่ทันเลยชนเข้ากับจุนซูอย่างจัง แต่ไม่ได้ทำให้คนน่ารักโกรธแต่อย่างใด เขาเพียงแค่เอาสองมือบางจับไหล่ของเพื่อนคนสวยเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้ม

“จุนซู เป็นอะไรจะหยุดก็ไม่บอก” แจงจุงเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“ก็พี่ยูชอนน่ะสิโบแจ ทำไมต้องทำท่ารังเกียจฉันขนาดนั้นด้วย ฉันมีอะไรผิดปกติหรือไง”

“ก็ ไม่มีอะไรนี่จุนซู พี่เขาอาจจะยังไม่คุ้นกับนายก็ได้นะ พอทำงานด้วยกันไปเรื่อยๆพี่เขาก็คงจะคุ้นเองแหละ ” แจจุงพูดปลอบเพื่อนให้ใจเย็น เพราะเขารู้ว่าจุนซูปลื้มปาร์คยูชอนขนาดไหน เห็นท่าทางวันนี้จุนซูก็คงจะจิตตกไม่น้อย

“ชิ ไม่คุ้น เพราะฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างพวกนั้นใช่ไหม พี่ยูชอนเขาก็เลยไม่คุ้น คอยดูนะโบแจ ต่อไปนี้ฉันจะทำทุกวิถีทางให้พี่ยูชอนมาบอกรักฉันให้ได้ ” คนน่ารักเอ่ยขึ้นเสียงดัง

“หา เอาจริงเหรอจุนซู นายแน่ใจนะ เมื่อกี้เห็นโกรธพี่เขาอยู่เลย”

“ใช่โกรธ โกรธมากที่มาเรียกฉันเปี๊ยก เปี๊ยกๆๆอยู่นั่นแหละ เสียงแรงที่ฉันปลื้มมานาน” จุนซูพูดอย่างโกรธๆ

“หมายความว่า นายจะเลิกชอบพี่ยูชอนแล้วงั้นสิ” แจจุงถามขึ้น

“ใคร ว่าล่ะโบแจ ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะทำให้พี่ยูชอนหันมารักฉันให้ได้ ฉันไม่มีวันปล่อยพี่ยูชอนเด็ดขาด” คอยดูนะพี่ยูชอน พี่จะต้องวิ่งตามมาบอกรักคนเปี๊ยกแต่น่ารักอย่างผมสักวันคอยดู คนน่ารักกำมือแน่จนเล็บจิกลงไปที่ฝ่ามือ แต่เจ้าตัวก็ไม่รู้สึกเจ็บ เพราะกำลังแค้นฝังหุ่นอยู่น่ะสิ

“โธ่จุนซู อย่าโกรธสิ ไม่เอา กลับบ้านกันดีกว่านะ เรื่องนี้ไว้คุยกันทีหลัง” แจงจุงจับมือเล็กๆของเพื่อนขึ้นมาแบออก เพราะรู้ว่าเพื่อนตัวเล็กของเขาเวลาโกรธจะต้องจิกมือตัวเองทุกที

“โบแจ นายต้องช่วยฉันนะ ต้องร่วมมือกับฉันด้วย” จุนซูหันมาจับมือแจจุงเขย่าอย่างแรงจนแจจุงคลอนไปทั้งตัว

“อืมๆๆ ฉันช่วยนายอยู่แล้ว ฉันเป็นเพื่อนรักนายนี่ ว่าไงว่าตามกันอยู่แล้ว “ แจจุงตอบแล้วค่อยๆลากคนตัวเล็กที่ยังแค้นไม่หาย ไปรอรถที่จะมารับกลับบ้านด้วยกัน นี่ตกลงเพื่อนเขาจะเป็นฝ่ายรุกใช่ไหมเนี่ย _ _!!



“เว้ย ‘รมณ์เสียเฟ้ย “ เสียงตะโกนดังเข้ามาในห้องเรียน ทำเอาเพื่อนที่นอนอยู่ถึงกับสะดุ้ง

“เป็นอะไรไปอีกอ่ะแก ไหนบอกว่าเมื่อวานนี้ไปถ่ายรูปกับสาวมา ไหงหน้าหงิกมาแต่เช้างั้นล่ะ” ยุนโฮเอ่ยทัก

“จะ ไม่ให้หงิกได้ไงวะ ต้องไปถ่ายรูปคู่กะผู้ชายนี่หว่า แกก็รู้ว่าฉันชอบสาวๆตัวนิ่มๆอ่ะ” ถึงเจ้านั่นมันจะนิ่มเหมือนกันก็เถอะ เฮ้ย!!~! คิดไรฟะฉันเนี่ย

“อ่าว ไม่ใช่ผู้หญิงหรอกเหรอ ปีนี้ใช้คอนเซปวายหรือไงกัน”

“ไม่ รู้เฟ้ย เห็นบอกว่าอยากเพิ่มจำนวนนักเรียนชายมากๆหน่อย เลยเอารูปผู้ชายไปติด แล้วมันจะเพิ่มได้ไงฟะ มันต้องเอารูปสาวๆสิเฟ้ย” คนหล่อยังคงหงุดหงิดต่อไป ไม่เข้าใจพวกคณะกรรมการเลย คิดไรอยู่เนี่ย

“ว่าแต่คนที่ถ่ายรูปกะแกเป็นใครล่ะ”

“อ๋อเจ้าเปี๊ยก เอ๊ยไม่ใช่ คิมจุนซูน่ะ แกรู้จักหรือเปล่า เห็นว่าเป็นควีนปีที่แล้ว”

“อ๋อ น้องจุนซูเหรอที่มีเพื่อนสวยๆชื่อแจจุงใช่ไหม”

“รู้ได้ไงว่าเพื่อนเขาชื่อแจจุง”

“ไอ้ไก่เอ๊ย เขารู้กันทั่วโรงเรียนว่า2คนนี้ฮอทจะตาย แกมัวแต่หลีหญิงอยู่อ่ะดิถึงไม่รู้ เป็นประธานนักเรียนได้ไงฟะเนี่ย”

“ก็รอให้คุณรองประธานบอกอยู่นี่ไงครับ ยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่บอกมาเร็วๆ อย่ามากวน” เดี๋ยวตัดอุ้งตีนหมีมาตุ๋นซะหรอก

“เออๆ บอกก็ได้ ความจริงเขาเป็นเพื่อนชางมินน่ะ ฉันก็เลยรู้จัก ฉันว่าอาจารย์เขาคิดถูกแล้วที่เอาน้องจุนซูไปถ่ายน่ะ คอยดูปีหน้านะนักเรียนชายเพียบลองใช้แม่เหล็กชื่อ คิมจุนซูแล้วล่ะก็ เสร็จทุกราย”

“ขนาดนั้นเลย ทำไมอ่ะฉันไม่เห็นว่าหมอนั่นจะมีแรงดึงดูดอะไรเลย ถ้าฉันเป็นกรรมการล่ะก็วิธีดูดนักเรียนชายเข้าโรงเรียนต้องผู้หญิงสวยๆอึ๋มๆ เท่านั้น ”

“ท่านประธาน ช่างไม่รู้อะไรซะเลย ก็ขนาดตำแหน่งควีนที่เขามีให้ผู้หญิง เขายังเลือกน้องจุนซูกะแจจุงจุงเลย เขาสลับกันได้ทุกปีอ่ะ แค่นี้ก็น่าจะบอกได้แล้วนะ ว่าเขามีแรงดึงดูดมากขนาดไหน แกเป็นคิงจิงป่ะเนี่ย”

“เป็นสิฟะ แต่ทำไมฉันไม่เคยรู้เลยอ่ะ ไม่เห็นแกเคยพูดถึงเพื่อนของชางมินเลยนี่ ”

“แหมๆๆ คุณไก่กะต๊ากปาร์คยูชอนครับ ก็คุณน่ะพอได้ยินว่าควีนเป็นผู้ชาย ก็เดินดุ่มๆลงเวทีไปหาสาวๆทันที จะทันได้รู้ไหมเนี่ย อีกอย่างแกไม่เคยสนอะไรอยู่แล้วนอกจากสาวๆ เฮ้อแถมยังปล่อยให้ควีนของโรงเรียนถ่ายรูปลงหนังสือพิมพ์โรงเรียนคนเดียวทุก ปี“ เฮ้อ หมีล่ะกลุ้ม

“มิน่า ฉันถึงไม่เคยรู้มาก่อน”

“แบบนี้ปีนี้น้องจุนซุได้เป็นควีนอีกปีแน่ๆ ขอฟันธง” ยุนโฮแปลงร่างเป็นหมอดูชื่อดังทันที

“พอเหอะๆๆ เลิกพูดถึงเจ้าเปี๊ยกนั่นทีเถอะ ฉันเบื่อจะแย่ หวังว่าจะไม่ได้เจอหมอนั่นอีกนะ เพราะทุกทีถ่ายรูปเสร็จก็ต่างคนต่างไป”

แต่ความหวังของคนหล่อก็เป็นต้องพังลงไป เมื่อเขาพบว่ามีตารางงานใบนึงสอดไว้ที่โต๊ะเรียนของเขา

“เฮ้ นี่อะไรน่ะยุนโฮ” พูดพร้อมชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา

“อ่านไม่ออกหรือไง ตารางเดินสายแนะแนวโรงเรียน อาจารย์มินวูฝากมาให้น่ะ”

“ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงง” O_O!!!!

%%%%%

TBC