kameryuichi

“จุนซู จุนซู จุนซู๊ววววววว”
เสียงหวานใสของคนตัวบางตะโกนเรียกเพื่อนจนคนแถวนั้นหันมามองกันเป็นแถบ ว่าวันนี้คนสวยประจำโรงเรียนของพวกเขาเป็นอะไรไป ถึงได้ตะโกนขนาดนั้น

“ โอ้ย!!! ตะโกนทำไม ได้ยินแล้วน่าโบแจ ตะโกนอยู่ได้ดูดิ๊คนเค้ามองกันทั้งโรงเรียนแล้ว มีไรว่ามา”
คนตัวเล็กน่ารักเอ่ยขึ้นพร้อมเอามือแหย่เข้าไปในหูด้วย เพราะเสียงแปดหลอดเมื่อกี้เล่นเอาขี้หูขึ้นมาเต้นPop pin’ กันเป็นแถว

“โห ก็กว่าจะหันมาได้ ต้องให้ฉันใช้เสียงตะโกน มัวทำอะไรอยู่เรียกตั้งนานไม่ได้ยินเนี่ย” คนสวยพูดไปก็ค้อนไปพลาง แต่คนถูกส่งค้อนไม่ได้กระเทือน ไปกระเทือนคนรอบๆแทน

“ก็หันมาแล้วนี่ไง มีไรก็ว่ามาจิ กำลังฟังอยู่”

“กว่าจะหันมาฟังได้ เมื่อกี้มีประกาศจากห้องพักครูเรียกนายเข้าไปหาน่ะ ฉันเลยวิ่งมาตามเพราะคิดว่านายคงไม่ได้ยินแน่ ถ้านั่งอยู่แถวนี้ “

แน่นอนเพราะเพื่อนตัวเล็กของเขาจะได้ยินได้ยังไงกัน ขนาดเขาเรียกจนคอจะแตกแล้วยังไม่หันมาเลยนี่ ไม่รู้จะตั้งสมาธิอะไรกันหนักหนา กับการคอยเหล่รุ่นพี่ปากห้อยคนนั้น ปาร์คยูชอน รุ่นพี่ที่สาวๆ และหนุ่ม(?)ในโรงเรียนพากันกรี๊ดสลบเมื่อมองมาอย่าไม่ตั้งใจ หรืออาจล้มตายถ้าบังเอิญพี่เขาคุยด้วย

“ก็แหม ฉันกำลังมองพี่ยูชอนสุดหล่ออยู่นี่ คนอะไรไม่รู้ ห้อยก็ห้อย เถิกก็เถิก บานก็บาน แต่รวมๆแล้วหล่อบาดขาดใจ”

จุนซูพูดไปพร้อมๆกับทำในตาชวนฝัน แต่คนเห็นกลับมองแบบเอือมๆ ไม่ใช่อะไร ก็คนตัวเล็กนี่มองพี่เขาตั้งแต่เข้าเรียน จนบัดนี้ก็ได้แต่มองๆๆๆๆ อยู่นั่นแหละ ถ้าพี่เขาเป็นไอติมป่านนี้ละลายตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาเข้าเรียนแล้วล่ะ

“ก็ได้แต่มองอยู่นั่นแหละ ไม่เห็นนายจะทำอะไรให้มันดีกว่านี้เลย ตัดใจเหอะจุนซู นายเองก็มีคนมาชอบตั้งเยอะ ไม่ยักกะสน ไปสนอยู่ได้ไอ้ห้อยนั่นอ่ะ”

แจจุงคนสวยอดค่อนขอดไม่ได้ ไม่ใช่อะไร ก็ทั้งเขาและเพื่อนตัวเล็กนี่ติดอันดับหนุ่มสวยในฝันของผู้ชายและสาวๆโรงเรียนนี้เหมือนกัน ถึงขนาดผลัดกันได้ตำแหน่งควีนมาแล้วตั้งแต่ ม.ต้น เพราะว่าทุกคนลงความเห็นว่ากินกันไม่ลง เลยผลัดกันเป็นไปซะเลยจะดีกว่า ส่วนตำแหน่งคิง ก็ไม่ต้องห่วง ก็ต้องเป็นพี่ปาร์คยูชอนของจุนซูนั่นแหละ ฟีโรโมนแรงขนาดนั้นไม่มีใครที่ไม่ทุ่มคะแนนให้พี่ปาร์คหรอก แค่ยิ้มคนก็ละเมอเป็นแถว ไม่เว้นแม้กระทั่งจุนซูผู้น่ารักของแฟนคลับ

“ไม่ต้องบ่นได้ไหม แล้วเลิกเรียกพี่ยูชอนว่าห้อยสักที ฉันเรียกได้คนเดียวเข้าใจ๊”

“ไม่ต้องมาทำหวง ไปๆ ไปได้แล้วเดี๋ยวอาจารย์มินวูก็ด่ากระจายเรียกตั้งนานยังไปเสด็จไปอีก”

“เออๆๆ ไปแล้ว ทำไมต้องมาเรียกตอนนี้ด้วยนะ วิวกำลังสวยๆเฮ้อ”

พูดจบคนตัวเล็กก็เดินไปทางห้องธุรการทันที พร้อมกับส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมาเพราะเวลาที่เขาจะมานั่งเหล่พี่ยูชอนสุดหล่อยมีแค่วันละ2ครั้ง ช่วงกลางวันและช่วงเย็นๆ นอกนั้นอดเพราะอยู่แต่ในห้องเรียน จะไปเหล่ได้ไง


“มาแล้วเหรอคิมจุนซู กว่าจะยุรยาดมาได้ครูรอจนผมหงอกขึ้นแล้ว” เสียงทักทายจากอาจารย์มินวูดังขึ้น

“ขอโทษครับอาจารย์ พอดีผมอยู่ไกลเลยไม่ได้ยินอ่ะครับ ฮิยะฮ่าๆๆ “

“ไม่ต้องมาทำตลกกลบเกลื่อน มาทางนี้เร็วเข้า เรากำลังประชุมเรื่องพรีเซนต์เตอร์โรงเรียนปีนี้ เข้าไปให้คณะกรรมการดูตัวหน่อย” อาจารย์มินวูเดินนำเข้าไป แต่พอหันกลับมาพบว่าลูกศิษย์ตัวดีกำลังยืนงงอยู่หน้าห้อง

“อ้าว มัวแต่ยืนอยู่ทำไมรีบเข้ามาสิ” เสียงเร่งดังขึ้น

“ฮะๆๆ “ คนน่ารักรีบวิ่งตามอาจารย์ไปทันที

“มาแล้วเหรอคิมจุนซู มาทางนี้หน่อยสิ ขอพวกครูดูหน้าชัดๆหน่อย .. อืมใช้ได้ๆๆ อาจารย์มินวู ตกลงพวกเราให้คิมจุนซูเป็นพรีเซนเตอร์คู่ปาร์คยูชอนเลยแล้วกัน” เสียงคณะกรรมการคนนึงเอ่ยขึ้นมา

“ครับอาจารย์ ผมบอกแล้วไงล่ะว่าคิมจุนซูเหมาะที่สุด คิมจุนซูเธอกลับไปห้องเรียนได้แล้ว เดี๋ยวครูจะนัดมาถ่ายรูปอีกทีที่สตูดิโอ” พูดพลางหันมามองคนตัวเล็กที่ยังงงอยู่กับเรื่องที่เกิดขึ้น

พรีเซนต์เตอร์คู่ปาร์คยูชอน เฮ้ย ทำไมเป็นเขาได้ล่ะ ทุกทีต้องเป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอ เพราะโรงเรียนเขาเป็นโรงเรียนสห ถ้าจะโฆษณามันก็ต้องมีชายกะหญิงสิ แล้วทำไมกลายเป็นเขาได้ล่ะ หรือปีนี้จะนิยมกระแสวายเหมือนกัน


จุนซูเดินกลับมาที่ห้องเรียนด้วยอาการลอยๆเหมือนคนเดินไม่ติดพื้น ทำให้คนสวยสงสัยเป็นอันมาก ที่เพื่อนเขาเป็นอะไรไป ไปห้องธุรการแค่นี้ทำไมต้องลอยมาขนาดนั้น

“จุนซู เป็นอะไรไป อาจารย์เรียกไปดุหรอ หรือไม่มีค่าเทอม ฉันให้ยืมก่อนไหม” คนสวยถามอย่างใจดี

“จะบ้าหรือไงโบแจ อย่างฉันนะไม่มีค่าเทอม อีกอย่างโรงเรียนเรามีเด็กจนขนาดนั้นด้วยเหรอ” จุนซูพูดอย่างหัวเสีย

“อ้าว ก็ฉันเห็นนายเดินลอยๆมา นึกว่ากิจการที่บ้านนายล้มละลายกะทันหัน ฉันก็เลยจะช่วยไง ทำคุณบูชาโทษอีกแล้ว”

“อย่ามาแช่งนะ เดี๋ยวๆๆต่อยให้หน้าสวยๆเละซะนี่”

“โอ๋ๆๆ เขาล้อเล่นน่า มีไรว่ามาเร็วอยากรู้”

“อาจารย์เขาเรียกฉันไปบอกว่า ปีนี้ฉันได้เป็นพรีเซนต์เตอร์คู่พี่ยูชอนอ่ะ ก็เลยดีใจไปหน่อย ทำไงดีอ่ะโบแจ ฉันตื่นเต้น ดีนะที่ไม่ไปกรี๊ดต่อหน้าอาจารย์ เพราะตื่นเต้นเกินเหตุ” คนน่ารักเล่าให้คนสวยฟังพร้อมกับบีบมือคนสวยเพื่อระงับความตื่นเต้น

“ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง คอยเหล่พี่เขาตั้งนานไม่เคยคืบหน้าไปไหนสักที ตอนนี้ก็คืบไปได้หน่อยนึงแล้ว”

“แต่ว่า ฉันยังงงอยู่นะ ทำไมปีนี้ถึงเป็นชายกับชายล่ะ เพราะทุกปีต้องเป็นนักเรียนหญิงสิ” คนน่ารักพูดเอาเอานิ้วจิ้มแก้มไปด้วย โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้ในห้องพร้อมใจกันหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปช็อตนี้กันเป็นแถว

“ไม่รู้สิ อย่าไปคิดให้วุ่นวายเลยเดี๋ยวก็รู้เองนั่นแหละ”

ในห้องเรียนอันแสนจะวุ่นวายของนักเรียนปี2 มี2หนุ่มฮอทกำลังนั่งเล่นเกมส์มือถือกันอย่างเมามันส์ ไม่ว่า2หนุ่มจะทำอะไร สาวๆในห้องก็มองกันตาปรอยตลอดเวลา ประมาณว่าขนาดอยู่ห้องเดียวกันยังไม่กล้าเข้าไปใกล้เลย เดี๋ยวออร่าเทพๆที่วิ้งอยู่รอบๆ2หนุ่มจะหมองเพราะพวกเธอ เลยได้แต่นั่งทำตามปรอยกันเป็นแถว ยังไม่รวมถึงเพื่อนๆ รุ่นน้อง รุ่นพี่ ที่มาเกาะกันตามประตูด้วย จนอาจารย์มินวูที่เดินเข้ามาสอนวิชาต่อไปที่ห้องถึงกับทำหน้าเอือม นี่ตูจะเข้าห้องเรียนโดยไม่ต้องแหวกฝูงเด็กพวกนี้สักวันจะได้ไหมเนี่ย

“ ถอยไปหน่อยสิ ครูจะเข้าไปข้างใน แล้วมายืนมุงอะไรกัน ที่นี่มีลูกแพนด้าเกิดใหม่หรือไง ไปเรียนกันได้แล้ว เฮ้อ”
พูดจบอาจารย์ก็จัดการดันๆสาวๆทั้งหลายออกไปจากหน้าห้อง แล้วเปิดประตูเข้าไป

“เอาล่ะทุกคน ก่อนจะเริ่มเรียนวันนี้ครูมีเรื่องจะประกาศ ปีนี้พรีเซนต์เตอร์ฝ่ายชายได้แก่ ปาร์คยูชอนเช่นเดิม” พูดจบก็หันกลับไปเปิดหนังสือ “เปิดหน้า 253 เราจะมาเรียนกันต่อเรื่อง บลาๆๆ “

สาวๆต่างพากันดีใจกันถ้วนหน้า ไม่ใช่อะไรพวกเธอต่างก็หมายตากันว่าจะไปเลาะโปสเตอร์ของยูชอนที่ไหนกันดี ไม่ต่างกับชายหนุ่มเจ้าของชื่อ ที่ยิ้มจนปากห้อยๆนั่นไม่หุบร้อนถึงเพื่อนที่ต้องเอามือมาหุบปากนั่นให้แทนด้วยความหมั่นไส้ ก็เพื่อนตัวดีของเขาชอบที่จะได้เป็นพรีเซนต์เตอร์จะตายไป เหตุผลแรกๆเลยไม่ใช่เพราะจะได้ดังไปกว่านี้ แต่เหตุผลหลักก็คือเพื่อนจอมขี้หลีของเขาจะได้กอดสาวๆที่เป็นพรีเซนต์เตอร์น่ะสิ เรื่องนี้ต่างหากที่สำคัญที่สุด

“เฮ้ยหุบปากได้แล้ว หนอยยิ้มซะหน้าบานเชียว” ชองยุนโฮเพื่อนสุดหล่อสุดซี้พูดขึ้นอย่างหมั่นไส้

“ไม่ต้องมาอิจฉาน่า นายไม่เคยได้เป็นอ่ะดิ อิอิ” ยูชอนหันมาทำหน้าทะเล้นใส่เพื่อน

“ไม่ได้อิจฉาเว้ย ฉันรู้ว่าแกอยากเป็นเพราะจะได้กอดสาวฟรีต่างหาก” ยุนโฮพูดขึ้นมาอย่างหมั่นไส้

“แน่นอน คนอย่างปาร์คยูชอนมีโอกาสก็ต้องหลีเป็นธรรมดา”

ให้ตายครับพี่น้องชองยุนโฮล่ะกลุ้มใจ ใครจะรู้บ้างว่าพี่ปาร์คของสาวๆที่ใครๆก็หลงใหลเนี่ย ขี้หลีเป็นที่1 ไม่ว่าสาวไหนเข้ามา พี่แกต้องของแตะนิดแตะหน่อยเป็นของแถม เข้าตำราปากว่ามือถึงนั่นแหละ แต่เป็นเพราะหน้าหล่อๆ เสียงนุ่มๆเลยทำให้สาวๆไม่ทันคิดว่าถูกหมอนี่แต๊ะอั๋งไปเต็มๆ เพราะพวกหล่อนมัวแต่ล่องลอยไปในความฝันว่าพี่ยูชอนโอบฉันล่ะ พี่ยูชอนจับมือฉันล่ะ ทั้งนั้น คิดแล้วหมีกลุ้ม ในขณะที่เพื่อนหมีกำลังกลุ้มพ่อคนที่นั่งฝันค้างนั่นยังไม่รู้ตัวว่าปีนี้ไม่ได้เหมือนปีก่อนๆ ความหวังของใครบางคนอาจถล่มลงตรงหน้า


“ วันนี้เลิกเรียนไปพบครูที่ห้องด้วยนะ ปาร์คยูชอน” เสียงอาจารย์มินวูบอกตอนที่เดินสวนกันระหว่างทางเดิน

“ ครับอาจารย์ วันนี้จะถ่ายกันเลยเหรอครับ”

“อืม เดี๋ยวตอนเย็นจะเซ็ทฉาก แล้วถ่ายกันให้เสร็จวันเดียว เหนื่อยหน่อยนะ”

“ไม่เป็นไรครับอาจารย์ ผมชินแล้ว”

“ดีงั้นครูไปก่อนนะ แล้วเย็นนี้พบกัน”

“ ครับ” ชายหนุ่มรับคำก่อนที่จะเดินยิ้มแป้นเข้าไปในห้อง

“ เฮ้ย ยิ้มมาเชียวดีใจอะไรแต่เช้าเนี่ย” ยุโฮทักขึ้นขณะที่เพื่อนตัวแสบเดินเข้ามา

“เย็นนี้ฉันจะได้ไปถ่ายรูปแล้วอ่ะดิ คิดแล้วตื่นเต้นอ่ะ” ยูชอนพูดไปตาปรอยไป

“ไม่ต้องมาทำเป็นตื่น แกก็ถ่ายจนพรุนไม่ใช่แล้วเหรอ ไอ้พรีเซนต์เตอร์เนี่ย ทำมาตื่นเดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยว”

“ฉันไม่ได้ตื่นเต้นเรื่องถ่ายเว้ย ฉันตื่นเต้นเรื่องคนมาถ่ายด้วยต่างหาก ทุกที’จารย์ต้องบอกฉันว่าใครจะมาถ่ายด้วย แต่คราวนี้ไม่ยักบอก ฉันก็เลยตื่นเต้นอ่ะดิ”

“เออ แต่มันก็แปลกนะ ทำไมคราวนี้ไม่มีข่าวเลยว่าใครจะมาถ่ายคู่นาย หรือว่า เขาจับได้ว่านายชอบแต๊ะอั๋งสาวๆก็ให้นายถ่ายคนเดียว”

“จะบ้ารึไง ฉันเนียนจะตายไป ใครจะรู้วะ ไม่เป็นไรเดี๋ยวเย็นนี้ก็รู้เองว่าใคร” พูดแล้วพ่อหนุ่มสุดหล่อก็กลับไปนั่งฝันต่อ โดยที่ไม่รู้ว่าอาจมีรายการฟ้าถล่มตรงหน้าอีกไม่ช้า (5555 สะใจ/ คนแต่ง)


“โบแจ ทำไงดี ฉันตื่นเต้นอ่ะ นายไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ” คนน่ารักพูดอย่างประหม่า เพราะไม่คิดว่าจะได้ใกล้ชิดพี่ยูชอนเร็วขนาดนี้

“ก็ได้ๆๆ ฉันจะไปเป็นเพื่อนนายเอง” แจจุงยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน ทำเอาคนแถวนั้นล้มตายเป็นแถบ เพราะได้เห็นรอยยิ้มนางฟ้า

“โบแจใจดีที่สุดในโลกเลย รักนายจริงๆ” จุนซูพูดพร้อมกระโดดกอดแจจุงทันที และเช่นเคย ทุกคนในห้องยกมือถือขึ้นมาเก็บภาพอีกแมช

“พอได้แล้วจุนซู ฉันหายใจไม่ออก เฮ้อจริงๆนะ ไม่เห็นจะต้องตื่นเต้นเลยผู้ชายด้วยกันแท้ๆ”

“แหม ไว้นายลองมีความรักอย่างนั้นก่อนสิ แล้วจะรู้ว่ามันตื่นเต้นแค่ไหน”

“ฉันไม่อยากลองเป็นแบบนายหรอก น่ารำคาญจะตาย” แจงจุงเอ่ยยิ้มๆ “โดยเฉพาะรักข้างเดียวอย่างนาย ไม่เห็นอีตานั่นมันจะรู้เรื่องอะไรกันนายเลย”

“เอาน่า” คนน่ารักยังนั่งตัวบิดเป็นผ้าอยู่ตรงนั้น เหมือนเดิม “แล้วฉันจะต้องแต่งตัวใหม่ไหมเนี่ย เดี๋ยวพี่ยูชอนเขาเหม็นอ่ะ เดี๋ยวก่อนไปห้องสตูฉันไปอาบน้ำก่อนดีไหมโบแจ”

“อย่าเวอร์ได้ไหม ฉันไม่เห็นว่านายจะมีกลิ่นอะไรไม่พึงประสงค์เลยนี่” เฮ้อแจล่ะกลุ้มกับท่าตื่นเต้นจนเกินเหตุของโลมาน้อย ดูๆๆ นี่ถ้าตีกรรเชียงโชว์ได้คงทำไปแล้วมั้งเนี่ย

“แหม ก็ฉันไม่มั่นใจนี่ ฉันอยากให้การพบกันครั้งแรกของเรามีแต่ความประทับใจ” พูดจบก็ทำหน้าชวนฝัน

“ได้ข่าวว่าจะไปถ่ายรูป ไม่ได้ไปนัดดูตัวนะจุนซู เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วน่า อาจารย์มาแล้ว”

เฮ้อคนสวยล่ะกลุ้ม ในขณะที่เพื่อนน่ารักของเขายังนั่งเพ้อเหมือนเดิม เอาเถอะปล่อยไปสักวัน เห็นว่ามีความสุขหรอกนะเนี่ย ไม่งั้นจะเหนี่ยวให้ออร่าสีชมพูปนม่วงกระจายไปต่อหน้าต่อตาเลย จุนซูนะจุนซู จะเพ้ออะไรนักหนา



ในห้องสตูดิโอมีทีมงานจากฝ่ายเทคโนมาเตรียมจากอยู่ก่อนแล้ว เพราะไม่ได้มีอะไรมาก แค่เตรียมพื้นหลังเป็นสีโรงเรียน และเตรียมจัดแสงเอาไว้ก่อนที่พรีเซนต์เตอร์จะมาถึง ปาร์คยูชอนมาถึงที่ห้องสตูดิโอก่อน เข้าพยายามมองหาพรีเซนต์เตอร์ที่มาคู่กับเขา แต่ก็ต้องผิดหวัง เพราะในห้องนี้แล้วนอกจากทีมงานฝ่ายเทคโน และนักเรียนที่อยู่ชมรมถ่ายรูป เขาก็ไม่เห็นใครที่จะหน้าตาดีพอที่จะมาเป็นพรีเซนต์เตอร์คู่เขาได้เลย แต่เอ ทำไมวันนี้มีผู้ชายมามุงด้วยแหะ ทุกทีจะเห็นแต่สาวๆเท่านั้นที่มามุงดูเขาตอนถ่ายรูป ด้วยความสงสัยเขาจึงสะกิดรุ่นน้องที่อยู่ใกล้ๆ

“น้องครับ ทำไมวันนี้ถึงมีคนมาเยอะผิดปกติอย่างนี้ล่ะครับ” ยูชอนถามพร้อมกับส่งเสียงทุ้มๆหว่านเสน่ห์ไปเป็นด่านแรกก่อน

“คือว่า เอ่อ ครึ่งนึงเป็นแฟนคลับพี่ยูชอนไงคะ ส่วนอีกครึ่งนึงเป็นแฟนคลับของควีนปีที่แล้วค่ะ” หญิงสาวตอบไปหน้าแดงไป

“ขอบคุณครับ”

พร้อมยิ้มหวานให้อีกหนึ่งดอกเป็นการขอบคุณ สาวคนนั้นก็ละลายการเป็นของเหลวลงไปตรงนั้นทันที แต่ยูชอนไม่ได้สนใจ กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องว่า วันนี้เขาจะได้กอดควีนของปีที่แล้ว เฮ้ย!! ก็เขาเป็นคิงปีที่แล้ว ทำไมจำไม่ได้ว่าใครเป็นควีน แต่เอาน่า เป็นถึงควีน คงไม่ได้หน้าตาขี้เหร่แน่ๆ ว่าแล้วคนหล่อก็ฝันหวานต่อไป

“อ้าว ยูชอนมาแล้วเหรอ” เสียงทักจากรุ่นพี่ดังขึ้นใกล้ๆ

“ครับ ว่าแต่ พี่คนที่จะถ่ายคู่ผมเขายังไม่มาอีกเหรอ” ยูชอนถามขึ้น

“ยังหรอก แต่อีกเดี๋ยวก็คงมาแล้ว นายไม่ต้องเกร็งน่า เดี๋ยวนายก็ได้เห็นคนน่ารักแล้ว” รุ่นพี่พูดจบก็เดินจากไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

“คนน่ารักเหรอ ว้าว แค่คิดก็ใจเต้นแล้วเฟ้ย” ยูชอนคิดพลางยิ้มไปพลาง

และแล้วเวลาที่เขาคอยก็มาถึง เขาได้ยินเสียงแฟนคลับหนุ่มๆสาวๆดังขึ้นมาก่อน นั่นแน่คนน่ารักต้องมาแล้วแน่ๆเลย ดังเหมือนกันนะเนี่นแฟนคลับต้อนรับกันอย่างอบอุ่น แบบนี้คนหล่อต้องออกไปรับคนน่ารักเหมือนกัน ว่าแล้วร่างสูงก็ก้าวออกไปจากเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งอยู่ เพราะว่าเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ด้านใน เขาถึงไม่เห็นว่าคนที่ก้าวเข้ามาเป็นใคร ทันทีที่เขาหันไป เขาก็ต้องตะลึงหยุดอยู่กับที่ไปชั่วขณะ เพราะตอนนี้คนน่ารักที่ใครๆพูดถึงเข้ามาแล้ว หน้าหวานขาวใส พร้อมกับรอยยิ้มแจ่มใสที่ส่งให้ทุกคน ทำให้ปาร์คยูชอนถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว ขณะที่เขากำลังจะมึนงงอยู่นั้น เสียงอาจารย์มินวูก็ดังเข้ามาในโสตประสาท

“อ้าวปาร์คยูชอน มานี่สิ ครูจะแนะนำให้รู้จักกับ คิมจุนซู พรีเซนต์เตอร์คู่กับเธอวันนี้” เสียงอาจารย์มินวูพูด

“คิมจุนซู นี่ปาร์คยูชอนที่จะมาถ่ายรูปคู่กับเธอวันนี้ไง รู้จักกันไว้ซะสิ เพราะพวกเธอต้องทำกิจกรรมร่วมกันอีกนาน ปีนี้พรีเซนต์เตอร์ของเราต้องออกไป พรีเซนต์โรงเรียนตามโรงเรียนต่างๆด้วยกัน เป็นกิจกรรมพิเศษน่ะ”

อาจารย์มินวูพูดไปเรื่อยๆ ในขณะที่ร่างสูงมองไปยังร่างเล็กหน้าตาน่ารัก เด็กคนนี้น่ารักเป็นบ้า มิน่าถึงได้เป็นควีน แล้วยังเพื่อนที่อยู่ข้างๆนั่นอีก สวยไม่หยอกโรงเรียนเรามีคนน่ารักกับคนสวยขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมเราถึงไม่เคยเห็นมาก่อน แถมยังเป็นควีนอีก เราไม่น่าพลาดได้เลยน้า แต่สายตาของยูชอนก็บังเอิญมองลงไปต่ำกว่าหน้าของคนน่ารัก (คิดไรอยู่อิปาร์ค/คนแต่ง) เอ.. เสื้อทำไมคุ้นๆ เหมือนกับที่เราใส่เลยแฮะ เอ.. แล้วทำไมใส่กางเกงอ่ะ และแล้วความคิดของร่างสูงก็หยุดลง พร้อมกันเสียงตะโกนออกมาอย่างลืมตัวดังลั่น

“ผู้ชาย!!!!!!!!!!!!!!!” O_O


%%%%%%%%%%%%

TBC