kameryuichi

Intro

ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวราง ร่างโปร่งของใครบางคนกำลังยืนมองสิ่งรอบตัวอย่างเงียบๆ จนกระทั่งสายตาไปกระทบกับร่างหญิงสาวคนนึงเดินมาคนเดียวท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรี ร่างโปร่งเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ๆอย่างช้าๆ จรดปลายเท้าแผ่วเบาตามเหยื่อเคราะห์ร้ายไปโดยที่เธอไม่ได้ทันระวังตัว เมื่อก้าวเข้าไปจนใกล้ถึงตัวหญิงสาว มือเรียวสะบัดชายผ้าคลุมห่อตัวหญิงสาวเอาไว้ หญิงสาวผู้ไม่ทันได้รู้ตัว ไม่ทันแม้จะได้กรีดร้องขอความช่วยเหลือ เขี้ยวยาวก็ฝังไปที่คอระหงของเธอเสียแล้ว เลือดสีแดงฉานไหลออกมาเป็นทางยาว ร่างโปร่งละริมฝีปากออกจากลำคอระหง พร้อมคำสบถเบาๆ

“ฮึ๊ย~ ขมเป็นบ้า ผู้หญิงสมัยนี้เลือดบริสุทธิ์หวานๆไม่มีแล้วหรือไงเนี่ย”

สองมือปล่อยร่างหญิงสาวตรงหน้าที่ยังมีชีวิตอยู่ นอนอ่อนระโหยโรยแรงอยู่ตรงนั้น สายตาหวาดๆกวาดตาขึ้นไปมองใบหน้าของคนที่ได้ชื่อว่าดูดกินเอาเลือดออกจากกายของเธอไปส่วนนึง พบกับใบหน้าหล่อเหลา ผิวขาวซีด ดวงตาคมเข้มที่บัดนี้กลายเป็นขุ่นมัว เพราะไม่ได้ของที่ต้องการ รีมฝีปากอิ่มสีแดงฉานเต็มไปด้วยเลือดของเธอ

“มองทำไม จะไปไหนก็รีบไปไป๊ เดี๋ยวพ่อโยนให้มนุษย์หมาป่ากินซะนี่”

มือเรียวโบกไล่หญิงสาวไปอย่างรำคาญ มืออีกข้างนึงปาดเลือดขมๆออกจากริมฝีปาก แต่หญิงสาวคนนั้นก็ยังคงนิ่งมองอยู่ดี ก็คนมันหล่ออ่ะ ถึงจะเจ็บตัวนิดหน่อย แต่ก็คุ้มที่ได้เห็นหน้าหล่อๆ ของแวมไพร์ที่หล่อที่สุด กรี๊ด~ พรุ่งนี้จะไปเม้าท์ให้กระจาย ว่าโดนท่านปาร์คยูชอนกินเลือดไป ถึงจะโดนไล่ก็เถอะนะ นี่ถ้ารู้ว่าวันนี้จะโดนดูดเลือดล่ะก็ ไม่ยอมกินกระเทียมมาเด็ดขาด เลือดจะได้หวานๆ จะได้โดนดูดนานๆหน่อย โอ้ย~ เสียดายอ่ะ

“บอกให้ไปไง ยังจะมาอ้อยอิ่งอีก”

หญิงสาวคนนั้นรีบลนลานจากไปทันที ก่อนร่างโปร่งจะโมโหไปกว่านี้ เพราะทุกคนรู้ดีกว่า ราชาแวมไพร์อย่างปาร์คยูชอนไม่เคยฆ่าใคร แค่กินเลือดนิดหน่อยเท่านั้น ซึ่งจุดนี้สาวๆทั่วทั้งเมืองก็ยอมพร้อมใจที่จะเจ็บตัวกันเป็นแถบ เพราะว่ากันว่า ใครมีรอยเขี้ยวของแวมไพร์สุดหล่อไปอวด รับรองมีคนอิจฉาตาร้อนกันทั้งนั้น ก็ทั้งหล่อ ทั้งเซ็กซี่ขนาดนั้น ไม่ให้สาวๆหลงได้ยังไง แต่ถ้าหากทำให้พ่อเจ้าประคุณรำคาญ จากที่จะได้เอารอยเขี้ยวไปอวด จะกลายเป็นผีลืมหลุมแทนทันที เพราะถึงแม้จะไม่อร่อย พ่อก็จะฟาดให้หมดตัวให้หายโมโห

“หึๆๆ “ เสียงหัวเราะกวนประสาทดังขึ้น ยูชอนไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

“ไง เจอเลือดสาวทำพิษอีกแล้วล่ะสิ “ ร่างเล็กๆที่มายืนพิงต้นไม้อยู่ข้างหลังเมื่อไหร่ก็ไม่รู้เอ่ยขึ้น

“แล้วไง มันก็ดีกว่าเด็กอมมือ วันๆกินแต่เลือดเทียมรสช็อคโกแลตอยู่ได้”

“รสช็อคโกแลตมันไม่ดีตรงไหน ดีกว่าต้องไปเจอเลือดขมๆอย่างใครบางคนก็แล้วกัน”

คนตัวเล็กเถียง ยูชอนยิ้มนิดๆ ยั่วเจ้าเด็กนี่ดีกว่าเผื่อจะหายหงุดหงิดจากเลือดขมๆ ยูชอนเดินเข้ามาใกล้ ยกมือข้างนึงเท้ากับต้นไม้ที่คนตัวเล็กยืนพิงอยู่ มืออีกข้างไล้นิ้วไปตามริมฝีปากสีแดงสด ปาดคราบแดงๆที่ติดอยู่ที่ปากคนตัวเล็ก ใช้ลิ้นแตะเบาๆที่นิ้วก่อนจะเลียมันออกจนเกลี้ยง

“ช็อคโกแลตอีกแล้ว ทำไมเจ้าถึงไม่อยากลองรสหวานๆของเลือดจริงๆบางล่ะจุนซู”

“ก็เพราะข้าไม่ใช่คนที่ชอบฉวยโอกาสฟังจูบไปที่คอสาวๆ แล้วอ้างว่ากินเลือดน่ะสิ” จุนซูตอบอย่างท้าทาย

“ที่พูดนี่หึงข้าหรือเปล่าจุนซู” ยูชอนโปรยยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้กับคนตัวเล็ก

“อย่างข้านี่นะจะไปหึงเจ้า ชาติหน้าเถอะ ถอยไปข้าจะกลับปราสาท” จุนซูเบี่ยงตัวออกจากที่ตรงนั้น แต่ยูชอนยกมืออีกข้างขึ้นมากันไว้ก่อน

“จะรีบไปไหน ปราสาทตระกูลเจ้ามันไม่หนีไปไหนหรอกน่า”

“ถอยไป”

“ไม่”

จุนซูมองหน้าคนตัวโตอวดดี กี่ทีกี่ทีก็ไม่เคยเข็ดกับความแสบของเขา จุนซูใช้ความว่องไวเพราะตัวเล็กกว่าลอดออกมาจากแขนของยูชน พลิกตัวเตะเข้าไปที่ชายโครงคนหล่อจอมเจ้าชู้อย่างจังทีนึง เล่นเอายูชอนทรุดลงไปนั่งกับพื้น

“นี่ไง ไม่เข็ดใช่ไหม ซาดิสต์หรือไงเจ้าน่ะ ชอบให้ทำร้ายร่างกายอยู่เรื่อย ไปพวกเรากลับ” พูดจบคนตัวเล็กแลบลิ้นปลิ้นตา สะบัดผ้าคลุมเดินกลับปราสาทพร้อมลูกน้องตามอีกเป็นพรวน ปล่อยให้คนหล่อนั่งจุกอยู่ตรงนั้น

“ฝากไว้ก่อนเถอะคิมจุนซู คราวหน้าข้าต้องเอาคืนแน่ๆ” ยูชอนได้แต่อาฆาตคนตัวเล็กที่เดินหายไปกับความมืดของยามค่ำคืน

%%%%%%



TBC

edit @ 3 Mar 2010 14:15:59 by kameryuichi

edit @ 3 Mar 2010 14:16:23 by kameryuichi

edit @ 3 Mar 2010 14:16:41 by kameryuichi

edit @ 3 Mar 2010 14:32:03 by kameryuichi

edit @ 3 Mar 2010 23:31:58 by kameryuichi